Michał Józef Sapieha

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy wojewody podlaskiego. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Michał Józef Sapieha
Ilustracja
Michał Józef Sapieha ok. 1730
Herb
Lis
Rodzina Sapiehowie herbu Lis
Data urodzenia 1670
Data i miejsce śmierci 6 marca 1738
Châlons-sur-Marne
Ojciec Benedykt Paweł Sapieha
Matka Izabella z Tarłów
Odznaczenia
Order Orła Białego

Michał Józef Sapieha (ur. 1670, zm. 6 marca 1738 w Châlons-sur-Marne) – wojewoda podlaski, strażnik wielki litewski od 1692.

Był synem Benedykta Pawła i Izabelli z Tarłów.

W pierwszej połowie lat 80. uczył się w kolegium Jezuickim w Warszawie, następnie w latach 1687-1688 odbył podróż edukacyjną do Francji i Włoch.

Po powrocie do kraju posłował na sejm w 1690. W 1692 otrzymał urząd strażnika wielkiego litewskiego. W 1695 brał udział w walkach na Podolu pod dowództwem hetmana polnego Józefa Słuszki. W 1696 r. brał udział w wyprawie stryja Kazimierza Jana przeciwko konfederatom litewskim Grzegorza Antoniego Ogińskiego.

W elekcji 1697 poparł kandydaturę księcia Conti, przygotowując dla niego wsparcie militarne, do którego użycia nie doszło. W 1698 uznał Augusta II, od którego otrzymał urząd pisarza polnego litewskiego.

Z jego rozkazu pobito Leona Ogińskiego, co spowodowało pod koniec 1698 otwarte wystąpienie litewskiej szlachty przeciwko Sapiehom. Nie brał jednak udziału w bitwie pod Olkienikami w 1700.

Na początku wojny północnej przeszedł na stronę Karola XII, przy którego boku przebywał do 1705, biorąc udział m.in. w zajęciu Warszawy w 1703. W 1705 poparł kandydaturę Stanisława Leszczyńskiego na króla Polski. W 1705 roku potwierdził pacta conventa Stanisława Leszczyńskiego[1]. Działając w strukturach stanisławowsko-szwedzkiej armii bierze udział w szeregu walk, szczególnie na Litwie aż do klęski połtawskiej w 1709.

Amnestionowany przez Augusta II zachował urząd pisarza polnego. W 1713 posłował do Turcji. W 1714 otrzymał stopień generała lejtnanta kawalerii litewskiej. W 1718 roku był posłem na sejm z powiatu starodubowskiego[2]. W 1720 i 1726 posłował na sejm. W 1725 otrzymał starostwo melnickie. W 1727 otrzymał Order Orła Białego, a w 1728województwo podlaskie.

Jako jedyny z Sapiehów podczas elekcji 1733 poparł Augusta Wettyna, wskazując na Jakuba Sobieskiego jako jedynego możliwego kandydata z Polski.

Zły stan zdrowia i samobójstwo syna Józefa Fryderyka skłoniły go do opuszczenia Polski w 1735.

Zmarł 6 marca 1738 w klasztorze jezuitów w Châlons-sur-Marne.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Articuli pactorum conventorum Stanów tej Rzeczypospolitej i W. X. L. i państw do nich nalężących z Posłami JKM [...], s. 23.
  2. Pamiętniki Krzysztofa Zawiszy, wojewody mińskiego, (1666-1721), Warszawa 1862, s. 350.