Michał Radlicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Michał Radlicki
Data i miejsce urodzenia 22 lutego 1962
Warszawa
Dyrektor generalny MSZ
Okres od 16 grudnia 1997
do 20 listopada 2001
Poprzednik Jan Granat
Następca Zbigniew Matuszewski
Ambasador RP we Włoszech
Okres od 2002
do 2007
Poprzednik Maciej Górski
Następca Jerzy Chmielewski
Ambasador RP w Algierii
Okres od 2011
do 2015
Poprzednik Lidia Milka-Wieczorkiewicz
Następca Witold Spirydowicz

Michał Radlicki (ur. 22 lutego 1962 w Warszawie) – polski geograf, urzędnik i dyplomata w stopniu ambasadora tytularnego, Dyrektor generalny MSZ (1997–2001), ambasador RP we Włoszech (2002–2007) i Algierii (2011–2015).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1980 rozpoczął studia na Wydziale Geografii i Studiów Regionalnych Uniwersytetu Warszawskiego. W 1984, w ramach wymiany stypendialnej, wyjechał na roczny staż do Algierii. W ramach badań naukowych odbył podróże do Mali, Nigru oraz Burkina Faso. Tytuł magistra geografii uzyskał w 1987. Na początku 1989 rozpoczął pracę w biurze wyborczym przy przewodniczącym NSZZ „Solidarność” w Warszawie[1].

Po wyborach w 1989 rozpoczął pracę w Biurze Zagranicznym Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego. W następnym roku został przyjęty do służby zagranicznej. Początkowo pracował w Konsulacie Generalnym RP w Lille, następnie w gabinecie ministra jako młodszy ekspert. W styczniu 1991 wyjechał jako II sekretarz do ambasady RP w Brukseli, gdzie odpowiadał za współpracę z Kwaterą Główną NATO. W Brukseli pozostał do listopada 1992. Po powrocie do centrali został mianowany wicedyrektorem, a pięć miesięcy później – dyrektorem gabinetu ministra Krzysztofa Skubiszewskiego, którą to funkcję pełnił do lutego 1995. W latach 1995–1997 pracował jako doradca w firmie Peugeot Polska[1][2].

W 1997 wrócił do MSZ i 16 grudnia został powołany na stanowisko dyrektora generalnego MSZ i pełnił tę funkcję do 20 listopada 2001 (z przerwą w lipcu 2001)[3]. W tym czasie powstała pierwsza ustawa o służbie zagranicznej i szereg aktów wykonawczych. W styczniu 2002 został mianowany ambasadorem nadzwyczajnym i pełnomocnym RP w Republice Włoskiej, akredytowanym w San Marino oraz na Malcie. Od 2007 na stanowisku dyrektora Biura Finansów MSZ. Równolegle wykładał w Akademii Dyplomatycznej PISM w zakresie analizy tekstów oraz technik prezentacji. Wykładał gościnnie na Uniwersytecie Warszawskim oraz w Collegium Civitas. Od 2011 do 2015 był ambasadorem RP w Algierskiej Republice Ludowo-Demokratycznej, akredytowanym dodatkowo w Mali i Burkina Faso[1][4]. W 2016 jako chargé d’affaires był odpowiedzialny za otwarcie po 8 latach przerwy ambasady RP w Dakarze[5].

Posługuje się biegle językami: angielskim, francuskim, włoskim oraz rosyjskim na poziomie średniozaawansowanym. Jest żonaty, ma dwoje dzieci[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Protokół posiedzenia Komisji Spraw Zagranicznych /nr 206/, orka.sejm.gov.pl, 4 lutego 2011 [dostęp 2018-12-31].
  2. Protokół posiedzenia Komisji Spraw Zagranicznych /nr 169/, orka.sejm.gov.pl, 26 lipca 2001 [dostęp 2018-12-31].
  3. Odpowiedź ministra spraw zagranicznych - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów - na ponowną interpelację posła Tadeusza Samborskiego na interpelację nr 2182, orka2.sejm.gov.pl, 13 lutego 2003 [dostęp 2018-12-31].
  4. Ambasador, web.archive.org, 6 marca 2014 [dostęp 2018-12-31] [zarchiwizowane z adresu 2014-03-06].
  5. Powrót polskiej placówki do Republiki Senegalu, dakar.msz.gov.pl, 31 sierpnia 2016 [dostęp 2018-12-31].