Michał Rosnowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Michał Rosnowski
Ilustracja
podpułkownik lekarz podpułkownik lekarz
Data i miejsce urodzenia 20 września 1887
Arczyńsk
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 1919–1940
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 5 Dywizja Syberyjska
23 Pułk Ułanów Grodzieńskich
1 Batalion Sanitarny
Centrum Wyszkolenia Sanitarnego
Stanowiska naczelny lekarz pułku
ordynator
wykładowca
kierownik naukowy
Główne wojny i bitwy wojna domowa w Rosji
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Brązowy za Długoletnią Służbę Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

Michał Wilhelm Rosnowski (ur. 20 września 1887 w Arczyńsku, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – lekarz internista, docent, podpułkownik lekarz Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się na obszarze Syberii jako syn Michała (urzędnik rosyjski) i Zofii z domu Downar. Absolwent szkoły w Krasnojarsku z 1915. Studiował medycynę na Akademii Wojskowo-Lekarskiej w Piotrogrodzie przez trzy lata, które następnie kontynuował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu w Tomsku. Podczas wojny domowej w Rosji w 1919 przystąpił do armii polskiej na terenie Syberii i służył w szeregach 5 Dywizji Syberyjskiej. W 1920 przyjechał do niepodległej Polski i wstąpił do Wojska Polskiego. Podczas wojny polsko-bolszewickiej służył jako lekarz naczelny w 23 pułku Ułanów Grodzieńskich.

Przerwane studia medyczne kontynuował od 1921 na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego i ukończył je uzyskując tytuł naukowy doktora wszechnauk medycznych 27 czerwca 1922. Od tego roku rozpoczął służbę i pracę w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie: jako porucznik lekarz w 1 batalionie sanitarnym oraz zatrudniony na Oddziale Klinicznym Chorób Wewnętrznych Szpitala Szkolnego CWSan., na stanowisku młodszego, później starszego ordynatora. Od 1926 był wykładowcą zajęć praktycznych propedeutyki klinicznej na Wydziale Lekarskim UW i w Szkole Podchorążych Sanitarnych. Od 1936 do 1939 był prowadzącym kursy i wykłady dokształcające dla lekarzy wojskowych. W 1936 uzyskał habilitację (praca pt. Stan anatomiczny i czynnościowy żołądka w gruźlicy płuc) oraz otrzymał nominację na profesora i tytuł veniam legendi w zakresie chorób wewnętrznych. Głównym tematem jego badań była patologia w zakresie układzie krążenia, elektrokardiografia. Był członkiem Towarzystwa Internistów Polskich, w tym prezesem koła warszawskiego od 1938, zasiadał w radzie naukowej Instytutu Badań Lotniczych, od 1937 członkiem korespondentem Francuskiego Towarzystwa Kardiologów, członkiem komitetu redakcyjnego czasopisma „Lekarz Wojskowy”. W 1939 otrzymał nominację na stanowisko kierownika Katedry Kardiologii na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, które miał objąć 1 września 1939.

W korpusie oficerów sanitarnych lekarzy został awansowany do stopni: kapitana ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923, majora od 1 stycznia 1930, podpułkownika od 1 stycznia 1935. Od listopada 1935 do 1939 roku pełnił służbę w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego na stanowisku kierownika naukowego oddziału wewnętrznego Szpitala Szkolnego.

Po wybuchu II wojny światowej 1939 w okresie kampanii wrześniowej pełnił służbę w wojskowych szpitalach zapasowych wojskowych na wschodnich obszarach Polski. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez Sowietów. Był przetrzymywany w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 został przetransportowany do Katynia i rozstrzelany przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Został pochowany na terenie obecnego Polskiego Cmentarza Wojennego w Katyniu, gdzie w 1943 jego ciało zidentyfikowano podczas ekshumacji prowadzonych przez Niemców pod numerem 272[1]. Przy zwłokach Michała Rosnowskiego zostały odnalezione: pismo z adresem „Szpital „Omega”, Warszawa, Al. Jerozolimskie 51, dwie zapisane kartki, karta szczepień, notatnik, wojskowy znak tożsamości na nazwisko Bylina Aleksander, kompas ze złotym łańcuszkiem[2].

Jego żoną od 1928 była Bogusława z domu Jankowska (1894–1986, lekarz rentgenolog), z którą miał syna Andrzeja (1929–1986, patolog[3]).

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło awansował go pośmiertnie do stopnia pułkownika[4]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[5].

W ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia”, został zasadzony Dąb Pamięci honorujący Michała Rosnowskiego przy Zespole Szkół Budowlanych w Chełmie.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Katyń według źródeł niemieckich – 1943 r.. stankiewicze.com. [dostęp 3 marca 2015].
  2. Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Warszawa: Alfa, 1989, s. 141. ISBN 83-7001-294-9.
  3. Stefan Kruś: In Memoriam. Andrzej Rosnowski (1929-1986). Polskie Towarzystwo Patologów. [dostęp 2015-03-05].
  4. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  5. Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. policja.pl. [dostęp 5 sierpnia 2014].
  6. M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 96 „za zasługi w służbie wojskowej”.
  7. M.P. z 1931 r. nr 178, poz. 260 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]