Michał Tadeusz Brzęk-Osiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Michał Tadeusz Osiński
Brzęk
Ilustracja
Michał Tadeusz Brzęk-Osiński w 1935
major major
Data i miejsce urodzenia 29 września 1892
Radom
Data i miejsce śmierci 10 września 1983
Radom
Przebieg służby
Lata służby 1914 – 1921
1939 – 1945
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Pierwsza Kompania Kadrowa
1 pułk ułanów (LP)
11 pułk ułanów
WBPanc.-Mot.
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Późniejsza praca Poseł IV kadencji Sejmu (II RP)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości z Mieczami Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie)

Michał Tadeusz Brzęk-Osiński (ur. 29 września 1892 w Radomiu, zm. 10 września 1983 tamże) – major kawalerzysta Legionów Polskich i Wojska Polskiego, polityk okresu II RP. Kawaler Orderu Virtuti Militari i Orderu Odrodzenia Polski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 29 września 1892 w rodzinie właściciela fabryki Florentyna i Anieli z Wójcickich[1]. W 1912 ukończył szkołę handlową w Radomiu, później studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki w Gothen Anhalt (lub Heidelbergu[1]). Od 3 sierpnia 1914 był żołnierzem Pierwszej Kompanii Kadrowej, a następnie 1 pułku ułanów (LP) Władysława Beliny-Prażmowskiego, piłsudczyk. Wraz z pułkiem brał udział w walkach pod Konarami, Kostiuchnówką, pod Wolą Pawłowską, Urzędowem, pod Trojanówką. Od 5 lutego do 31 marca 1917 był słuchaczem kawaleryjskiego kursu oficerskiego przy 1 pułku ułanów w Ostrołęce. Kurs ukończył z wynikiem dobrym. Posiadał wówczas stopień wachmistrza szefa[2]. Latem tego samego roku, po kryzysie przysięgowym, został internowany w Szczypiornie, a później w Łomży. Pseudonim legionowy nadał mu przełożony Stanisław Grzmot-Skotnicki.

Po zwolnieniu działał przez rok w POW w Warszawie. Od listopada 1918 żołnierz odrodzonego Wojska Polskiego. W stopniu podporucznika otrzymał przydział do 11 pułku ułanów. Z pułkiem bierze udział w walkach wojny polsko–bolszewickiej. Podczas wojny: "za niezwykłą odwagę, waleczność oraz bohaterskie czyny" został odznaczony Orderem Virtuti Militari[1].

W 1921 przeniesiony do rezerwy w stopniu rotmistrza. W latach 1922–1939 w Radomiu prowadził rodzinną fabrykę maszyn rolniczych. Był też członkiem zarządu Związku Legionistów Polskich. Następnie polityk sanacji, poseł na Sejm II RP III i IV kadencji. Od 1932 był sekretarzem generalnym Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem (BBWR). Jako bliski współpracownik premiera Walerego Sławka brał udział w tworzeniu konstytucji kwietniowej[1].

W kampanii wrześniowej w stopniu majora walczył w szeregach WBPanc.-Mot. Następnie po ciężkich walkach pod Krasnobrodem dostał się do niewoli niemieckiej. Osadzony w Oflagu Woldenberg. W 1945 powrócił do Radomia, gdzie prowadził dalej swój prywatny zakład, upaństwowiony w latach pięćdziesiątych[1]. Następnie szykanowany przez UB. Później zostaje chałupnikiem produkującym zabawki.

W 1962 był współzałożycielem Radomskiego Towarzystwa Naukowego. Był też prezesem Klubu Miłośników Radomia oraz współpracownikiem Muzeum Regionalnego i PTTK, od 1975 inspektorem Miejskiego Komitetu Kultury Fizycznej i Turystyki. Zmarł 10 września 1983. Pochowany w kwaterze legionistów na radomskim cmentarzu rzymsko-katolickim.

Awanse [1][edytuj | edytuj kod]

  • wachmistrz – 1914
  • podporucznik – 1918
  • rotmistrz – 1922
  • major – 1938

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Żonaty z Zofią Nachtlicht, bez dzieci[1].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Michał Tadeusz Brzęk-Osiński: Legionista i piłsudczyk 1905–1939. Radom: Radomskie Towarzystwo Naukowe.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Polak (red.) 1991 ↓, s. 111.
  2. CAW ↓, sygn. I.120.1.125, s. 11.
  3. Premier Sławek odznaczony Orderem Orła Białego. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 159 z 16 lipca 1935. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]