Michaił Gierasimow (generał)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Michaił Nikanorowicz Gierasimow
Михаил Никанорович Герасимов
Ilustracja
generał porucznik generał porucznik
Data i miejsce urodzenia 15 lutego 1894
Moskwa
Data i miejsce śmierci 3 czerwca 1962
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1915 – 1918 armia Imperium Rosyjskiego; 1918 – 1953 Armia Czerwona
Główne wojny i bitwy I wojna światowa; wojna domowa w Rosji; wojna polsko-bolszewicka; II wojna światowa
Odznaczenia
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Kutuzowa I klasy (ZSRR) Order Suworowa II klasy (ZSRR) Order Czerwonej Gwiazdy

Michaił Nikanorowicz Gierasimow (ros. Михаил Никанорович Герасимов) (ur. 15 lutego 1894 w Moskwie, zm. 3 czerwca 1962 w Moskwie) – radziecki wojskowy, generał porucznik.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po wybuchu I wojny światowej w lutym 1915 roku powołany do armii rosyjskiej, został skierowany do jednostki artylerii w Twierdzy Modlin, gdzie był kanonierem. Jednak już w sierpniu 1915 roku został skierowany do 3 Moskiewskiej Szkoły Chorążych, którą ukończył w listopadzie otrzymując stopień chorążego. W grudniu 1915 został skierowany na front jako młodszy oficer w 4 pułku piechoty walczącym na Froncie Zachodnim. W marcu 1917 roku zostaje dowódcą kompanii w 708 pułku piechoty walczącym na tym froncie. W październiku 1917 roku zostaje dowódcą kompanii, a następnie dowódcą batalionu w 80 pułku piechoty walczącym na Froncie Północno-Zachodnim do lutego 1918 roku. Służbę zakończył w stopniu porucznika.

We wrześniu 1918 roku wstępuje do Armii Czerwonej i zostaje dowódcą zapasowego batalionu. Od października 1918 roku bierze udział w walkach przeciwko Białej Armii Północno-Zachodniej gen. Judenicza początkowo jako dowódca kompanii w 158 pułku piechoty, potem jako pomocnik dowódcy tego pułku. W listopadzie 1919 roku zostaje dowódcą 13 pułku piechoty. W marcu 1920 roku został dowódca 4 Brygady Strzeleckiej 2 Dywizji Strzeleckiej i jako jej dowódca bierze udział w walkach z wojskami polskimi, uczestniczył w zajęciu twierdzy w Brześciu Litewskiem oraz bitwie warszawskiej.

Po zakończeniu działań bojowych w czasie wojny domowej, został skierowany na wyższy akademicki dowódców w Akademii Wojskowej im. Frunzego, który kończy w 1922 roku. Po ukończeniu kursu zostaje pomocnikiem dowódcy 5 Dywizji Strzeleckiej, a w październiku 1923 roku dowódcą 3 Dywizji Strzeleckiej. W 1928 roku kończy Wyższy Akademicki Kurs Doskonalący Dowódców w Akademii im. Frunzego.

W styczniu 1930 roku został pomocnikiem, a następnie zastępca inspektora ds. przygotowania fizycznego Inspekcji Armii Czerwonej, po czym w styczniu 1934 roku został zastępcą Inspektora Piechoty Armii Czerwonej, a w listopadzie 1935 roku zastępcą Szefa 2 Wydziału Sztabu Generalnego Armii Czerwonej. W kwietniu 1934 roku został pomocnikiem szefa Wydziału Wyszkolenia Bojowego Armii Czerwonej.

W czerwcu 1940 roku został dowódcą 15 Korpusu Strzeleckiego w Lenigradzkim Okręgu Wojskowym., a następnie od maja 1941 jest dowódcą 23 Armii w tym okręgu.

Po ataku Niemiec na ZSRR, nadal dowodzi 23 Armią, która zajmuje stanowiska obronne na granicy radziecko-fińskiej na przesmyku Karelskim. Dowodził ta armia do września 1941 roku, a następnie do czerwca 1942 roku był w dyspozycji dowództwa Frontu Leningradzkiego.

Od czerwca do sierpnia 1942 roku był szefem grupy kontrolerów ds. mobilizacji i formowania wojsk w okręgach wojskowych. Po czym w sierpniu 1942 roku został zastępca dowódcy Frontu Kalinińskiego a po jego rozwiązaniu był w dyspozycji kadr Armii Czerwonej. Po czym w styczniu 1944 został zastępcą dowódcy 2 Frontu Nadbałtyckiego. W okresie od 16 sierpnia do października 1944 roku był dowódcą 3 Armii Uderzeniowej, po czym ponownie został zastępcą dowódcy 2 Frontu Nadbałtyckiego.

W listopadzie 1944 roku został głównym inspektorem piechoty Armii Czerwonej, funkcję tę pełnił także po zakończeniu II wojny światowej, do czerwca 1946 roku, kiedy został zastępcą generalnego inspektora, a od czerwca 1948 roku generalnym inspektorem wojsk strzeleckich Głównej Inspekcji Sił Zbrojnych ZSRR.

W sierpniu 1950 roku ukończył wyższy kurs akademicki w Akademii Sztabu Generalnego im. Woroszyłowa, po czym został wyznaczony na stanowisko pomocnika dowódcy Taurydzkiego Okręgu Wojskowego, jednak ze względu na stan zdrowia funkcji tej nie objął. W związku ze stanem zdrowia w okresie od lutego 1951 do czerwca 1953 roku był w dyspozycji Wydziału Kadr Armii Czerwonej, po czym został przeniesiony do rezerwy.

Mieszkał w Moskwie, gdzie zmarł, został pochowany na cmentarzu Dońskim.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • kombryg (rozkaz nr 2484 z dnia 26.11.1935)
  • generał porucznik (rozkaz nr 945 z dnia 04.06.1940)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]