Michaił Ogońkow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Michaił Ogońkow
Pełne imię i nazwisko Michaił Pawłowicz Ogońkow
Data i miejsce urodzenia 24 czerwca 1932
Moskwa
Data i miejsce śmierci 14 sierpnia 1979
Moskwa
Wzrost 178 cm
Pozycja obrońca
Kariera juniorska
Lata Klub
Krasnyj Proletarij Moskwa
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1953–1958 Spartak Moskwa 78 (0)
1961 Spartak Moskwa 0 (0)
W sumie: 78 (0)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1955–1958  ZSRR 23 (0)

Michaił Pawłowicz Ogońkow, ros. Михаил Павлович Огоньков (ur. 24 czerwca 1932 w Moskwie, Rosyjska FSRR, ZSRR, zm. 14 sierpnia 1979 w Moskwie) – rosyjski piłkarz, grający na pozycji lewego obrońcy, reprezentant ZSRR, olimpijczyk, trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Wychowanek klubu Zakładu Krasnyj Proletarij w Moskwie. W 1953 rozpoczął karierę piłkarską w klubie Spartak Moskwa. W maju 1958 roku wraz z reprezentantami ZSRR Borisem Tatuszynym i Eduardem Strielcowym został aresztowany pod zarzutem gwałtu, ale trzy dni później zarzuty wycofano. Ogońkow został zdyskwalifikowany do końca życia, ale trzy lata później dyskwalifikację anulowano. Na początku sezonu 1961 w Ałma-Acie w meczu przeciwko drużyny rezerwowej Kajrata po zderzeniu z przeciwnikiem doznał kontuzji. Po leczeniu usunięto nerkę, po czym był zmuszony zakończyć karierę piłkarską w 1961.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

26 czerwca 1955 zadebiutował w reprezentacji Związku Radzieckiego w spotkaniu towarzyskim ze Szwecją wygranym 6:0. Ponadto występował w olimpijskiej reprezentacji Związku Radzieckiego, w składzie której zdobył złoty medal na Olimpiadzie w Melbourne 1956.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery piłkarskiej rozpoczął pracę szkoleniową. W latach 1963-1979 trenował dzieci w szkole piłkarskiej Spartaka.

Zmarł przedwcześnie 14 sierpnia 1979 roku w Moskwie. Został pochowany na Cmentarzu Daniłowskim[1].

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy klubowe[edytuj | edytuj kod]

  • mistrz ZSRR: 1956
  • wicemistrz ZSRR: 1954, 1955
  • brązowy medalista mistrzostw ZSRR: 1957
  • finalista Pucharu ZSRR: 1957

Sukcesy reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]