Mieczysław Żarski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mieczysław Żarski
kapitan administracji kapitan administracji
Data i miejsce urodzenia 9 października 1895
Piotrków Trybunalski
Data i miejsce śmierci 23 lutego 1944
Kąty
Przebieg służby
Lata służby 1914–1922
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Ułanów,
5 Pułk Ułanów Zasławskich,
8 Pułk Ułanów Księcia Józefa Poniatowskiego
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941)

Mieczysław Felicjan Żarski herbu Starykoń (ur. 9 czerwca 1888 w Piotrkowie Trybunalskim, zm. 23 lutego 1944 w Kątach) – kapitan administracji sanitarnej Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, inżynier leśnik, urzędnik, ofiara nacjonalistów ukraińskich.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 9 czerwca 1888[1]. Był synem Józefa Żarskiego herbu Starykoń (1853–1917) i Józefy z domu Psarskiej herbu Jastrzębiec (1860–1940). Został absolwentem Gimnazjum Filologicznego w rodzinnym Piotrkowie Trybunalskim oraz ukończył studia w niemieckim Lipsku z tytułem inżyniera leśnika.

Po wybuchu I wojny światowej w 1914 wstąpił do Legionów Polskich i służył w VI batalionie w stopniu kaprala. W maju 1915 został dowódcą plutonu w II dywizjonie 2 pułku ułanów, po czym został skierowany do legionowej służby sanitarnej i mianowany chorążym sanitarnym 24 marca 1916. Odbył szlak bojowy wraz z macierzystym 2 pułkiem ułanów.

U kresu wojny został przyjęty do Wojska Polskiego i 1 listopada 1918 przydzielony do szwadronu jazdy formowanego w Mińsku Mazowieckim, wcielonego później do 5 pułku ułanów. Został awansowany do stopnia podporucznika kawalerii i 20 marca 1919 wysłany na kurs do Centralnej Szkoły Oficerów Jazdy. W lipcu 1919 skierowany jako oficer rezerwowy do 5 pułku ułanów, a z dniem 1 grudnia 1919 awansowany do stopnia porucznika kawalerii. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 5 pułku ułanów[2]. W lipcu 1920 skierowany na leczenie do szpitala, a od 30 sierpnia 1920 był dowódcą I oddziału w szwadronie zapasowym 8 pułku ułanów.

19 stycznia 1921 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu rotmistrza, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich[3]. Z dniem 1 czerwca 1921 roku został przeniesiony w stan nieczynny z uwagi na stan zdrowia, a 20 lutego 1922 roku przeniesiony do rezerwy. Został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów rezerwy administracji, dział sanitarny. W latach 1923–1924 posiadał przydział w rezerwie do 10 batalionu sanitarnego w Przemyślu[4][5]. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Sanok. Posiadał przydział do Kadry Zapasowej 10 Szpitala Okręgowego w Przemyślu. Był wówczas kapitanem ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 5. lokatą w korpusie oficerów pospolitego ruszenia administracji, grupa oficerów administracji sanitarnej[6].

Jego żoną została 24 października 1919 Jadwiga z domu Romer herbu Jelita (1897–1956), ślub odbył się w kościele św. Katarzyny Aleksandryjskiej przy parafii pod tym wezwaniem w Ociece, zamieszkali nieopodal[7]. Ich dziećmi byli Maria (1920–1995, po mężu Komornicka), Andrzej (1922–2009), Anna (1924–1993), Teresa (1926–2014), Stanisław (1929–1986), Krystyna (1934–, po mężu Sabiniewicz), Antoni (1937–). Mieczysław Żarski jako nadleśniczy administrował majątki Stary Szlak i Komańcza[8]. W latach 20. był dyrektorem lasów w Rzepedzi[9]. W latach 20. zasiadł w radzie Komunalnej Kasy Oszczędności w Sanoku[10].

Podczas II wojny światowej został zamordowany przez członków Ukraińskiej Powstańczej Armii w Kątach 23 lutego 1944. Został pochowany na cmentarzu w Nowym Żmigrodzie[11].

Jego braćmi byli Tadeusz (1896–1934, działacz socjalistyczny i komunistyczny, poseł na Sejm RP II kadencji (1928–1930), nauczyciel, stracony w ramach stalinowskich czystek w ZSRR) i Witold (1899, legionista, kapitan geograf, ofiara zbrodni katyńskiej)[12][13][14].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficerowie. Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. [dostęp 2015-08-14].
  2. Jerzy Garbaczewski. 5 Pułk Ułanów Zasławskich: szkic historyczny do 1921 r.. „Rocznik Mińsko Mazowiecki”, s. 44, Zeszyt 2 / 1994. 
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 5 lutego 1921 roku, s. 199.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1183, 1260.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1145, 1177.
  6. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 311, 804.
  7. Magdalena Tobiasz-Dawidowicz: Ach, co to był za ślub!. reportergazeta.pl, 2009-05-19. [dostęp 2015-08-19].
  8. Edward Orłowsk: Historia gospodarki leśnej w rejonie Komańczy, powstanie i działalność Nadleśnictwa Komańcza. komancza.krosno.lasy.gov.pl. s. 12. [dostęp 2015-08-19].
  9. Wydział Powiatowy w Sanoku. L: 14/26. „Dziennik Urzędowy Powiatu Sanockiego”, s. 1, Nr 3 z 1 lutego 1927. 
  10. Do wszystkich zwierzchności gmin w powiecie. „Dziennik Urzędowy Powiatu Sanockiego”, s. 1, Nr 44 z 15 kwietnia 1929. 
  11. J. Dębiec: Refleksja po Święcie Zmarłych w Nowym Żmigrodzie. jaslo4u.pl, 2011-11-16. [dostęp 2015-08-19].
  12. Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Witold Żarski. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2015-08-19].
  13. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Katyń. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 2000. s. 641. [dostęp 2015-08-19].
  14. Witold Żarski. sejm-wielki.pl. [dostęp 2015-08-19].
  15. M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 94.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]