Mieczysław Barys

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mieczysław Piotr Barys
major major
Data i miejsce urodzenia 30 lipca 1896
Kaczanówka
Data i miejsce śmierci 1973
Chrzanów
Przebieg służby
Lata służby 1914–1945
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 12 Pułk Piechoty
Stanowiska dowódca kompanii
dowódca batalionu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (od 1941) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Zwycięstwa (międzyaliancki) Medal Srebrny za Długoletnią Służbę Medal Brązowy za Długoletnią Służbę

Mieczysław Piotr Barys (ur. 30 lipca 1896 w Kaczanówce, zm. 1973 w Chrzanowie[1]) – major Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 30 lipca 1896 roku w Kaczanówce, w ówczesnym powiecie skałackim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Pawła, agronoma, i Ludwiki. W 1913 roku we Lwowie wstąpił do Związku Strzeleckiego[2].

W sierpniu 1914 roku wyjechał do Krakowa, gdzie został przyjęty do I Brygady Legionów Polskich. W następnym miesiącu został skierowany na front. Wziął udział w bitwie pod Krzywopłotami (17–18 listopada 1914 roku), Łowczówkiem (22–25 grudnia 1914 roku) i nad Nidą oraz w maju 1915 roku w bitwie pod Konarami, w czasie której został ranny. Był wówczas żołnierzem 4. kompanii I batalionu 5 pułku piechoty. Leczył się w Szpitalu Twierdzy Nr 9 w Krakowie[2][3]. Po wyzdrowieniu wrócił na front i wziął udział w bitwach pod Jabłonką, Kuklami i Czartoryskiem (17 listopada 1915 roku). W tej ostatniej bitwie został ciężko kontuzjowany. Był wówczas żołnierzem 2. kompanii I batalionu 4 pułku piechoty. Był leczony w Szpitalu Rezerwowym Nr 2 w Cieszynie[4]. Po zakończeniu leczenia wrócił na front. Walczył w bitwach pod Jeziercami, Kostuchniówką, Polską Górą oraz nad Styrem i Stochodem[2]. W lipcu 1917 roku został przeniesiony do 2 pułku piechoty, w szeregach którego wziął udział w bitwie pod Raranczą i Kaniowem. W czasie tej drugiej bitwy dostał się do niewoli, lecz zdołał uciec[2].

W latach 1926–1928 kształcił się w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów w Bydgoszczy. 15 sierpnia 1928 roku Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1928 roku i 108. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a Minister Spraw Wojskowych wcielił do 12 pułku piechoty w Wadowicach[5]. 2 grudnia 1930 roku został mianowany porucznikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku i 99. lokatą w korpusie oficerów piechoty[6]. W następnych latach kontynuował służbę w 12 pp[7][8][9]. Na stopień kapitana został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1937 roku i 314. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1939 roku był dowódcą 5. kompanii strzeleckiej[10]. 23 sierpnia 1939 roku objął dowództwo II batalionu[11]. Na jego czele walczył w kampanii wrześniowej[12]. 15 września w boju z niemiecką 28 Dywizją Piechoty pod miejscowościami Łukowa i Podsośnina został ranny[13][14]. Dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w Oflagu VII A Murnau[15]. Później został mianowany majorem[16].

Jego syn Stanisław, był żołnierzem Wojska Polskiego, uczestnikiem kampanii wrześniowej 1939 r, następnie służył od 3 maja 1940 r w Związku Walki Zbrojnej, po czym w 12 pułku piechoty Armii Krajowej, aby jesienią 1944 zająć stanowisko dowódcy Grupy Dywersyjnej Kęczyński i walczyć w szeregach Armii Krajowej, aż do wyzwolenia Wadowic spod okupacji niemieckiej w styczniu 1945 r [17].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Order Virtuti Militari został przyznany 20 stycznia 1967 roku na wniosek generała Boruty-Spiechowicza z 9 września 1965 roku[18].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Głowacki 1986 ↓, s. 329.
  2. a b c d e Wykaz Legionistów ↓.
  3. II Lista strat 1915 ↓, s. 4.
  4. V Lista strat 1916 ↓, s. 4.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 15 sierpnia 1928 roku, s. 270, 278.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 3 grudnia 1930 roku, s. 337.
  7. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 117, 542.
  8. Lista starszeństwa 1933 ↓, s. 125.
  9. Lista starszeństwa 1935 ↓, s. 123.
  10. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 562.
  11. Siwiec-Cielebon 2001 ↓, s. 84.
  12. Steblik 1989 ↓, s. 151, 212, 215, 358, 700.
  13. Głowacki 1986 ↓, s. 146, 329.
  14. Steblik 1989 ↓, s. 540.
  15. Straty ↓.
  16. Steblik 1989 ↓, s. 212, 643.
  17. M.Oratowski, Szkolny kolega papieża, 26 maja 2010.
  18. A.Polak, 12 pułk piechoty Ziemi Wadowickiej, 1775-1939, Ajax, 2005, s. 74.
  19. M.P. z 1931 r. nr 87, poz. 137.
  20. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938 roku, s. 32.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]