Mieczysław Broniatowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mieczysław Artur Broniatowski
Ilustracja
pułkownik SB pułkownik SB
Data i miejsce urodzenia 5 kwietnia 1912
Częstochowa, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 22 czerwca 1989
Warszawa, Polska
Przebieg służby
Lata służby 1944-1948
Stanowiska * kier. WUBP w Warszawie (1944-1945)
  • dyr. Centralnej Szkoły MBP w Łodzi (1945-1947)
  • p.o. dyr. Centrum Wyszkolenia MBP w Legionowie (1947-1948)
Późniejsza praca * Ministerstwo Ziem Odzyskanych
  • Ministerstwo Administracji Publicznej
  • Urząd Rady Ministrów
  • Ministerstwo Spraw Wewnętrznych
  • Główny Urząd Gospodarki Wodnej
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi
Grób Mieczysława Broniatowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Mieczysław Artur Broniatowski (ur. 5 kwietnia 1912 w Częstochowie, zm. 22 czerwca 1989 w Warszawie) – polski polityk komunistyczny, funkcjonariusz organów bezpieczeństwa państwa totalitarnego, uczestnik wojny domowej w Hiszpanii (dąbrowszczak) oraz II wojny światowej, prawnik, urzędnik państwowy PRL, pułkownik Służby Bezpieczeństwa PRL.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Pawła, lekarza i Felicji z domu Liberman. Do 1931 uczył się w Gimnazjum im. Henryka Sienkiewicza w Częstochowie. Od 1932 studiował medycynę w Lyonie, później, od 1933 na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Był członkiem „Lewicy Akademickiej”, komunistycznej organizacji studenckiej, w której pełnił funkcję sekretarza komórki. W maju 1935 został aresztowany i skazany na 1,5 roku więzienia za działalność komunistyczną, zwolniony w związku z amnestią w grudniu 1935. Podczas krótkiego pobytu w więzieniu związał się z Komunistycznym Związkiem Młodzieży Polski (KZMP). Po rozpoczęciu hiszpańskiej wojny domowej we wrześniu 1936 wyjechał do z Polski do Paryża, w styczniu 1937 został przerzucony do Hiszpanii. Wziął udział w walkach batalionu dąbrowszczaków, w składzie XIII Brygady Międzynarodowej w stopniu porucznika, wstąpił do Komunistycznej Partii Hiszpanii (KPH). Od lipca 1938 do lutego 1939 kierował organizacją partyjną KPH w XIII Brygadzie.

Po zakończeniu wojny w Hiszpanii internowany we Francji. W lutym 1941 przewieziony z obozu we Francji kontynentalnej do obozu w oazie Dżilfa u podnóża Atlasu w Algierii francuskiej (razem m.in. z Henrykiem Toruńczykiem i Mieczysławem Szleyenem). W obozie zachorował na gruźlicę, w związku z tym został przeniesiony do obozu w Berrouaghii koło Algieru.

Po lądowaniu aliantów w Afryce północnej w listopadzie 1942 uwolniony z obozu. Za pośrednictwem i z pomocą konsula ZSRR cała grupa komunistów polskich internowanych w Afryce północnej, przy pomocy Brytyjczyków została skierowana drogą morską z tunezyjskiego Safakis do Port Saidu, następnie do Palestyny i poprzez Bagdad i Teheran do Krasnowodska w ZSRR, gdzie przybyli 14 lipca 1943. Po półtoramiesięcznej weryfikacji przez NKWD pięciu spośród przybyłych, w tym Broniatowski, zostało skierowanych do miejsca formowania 1 Polskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki w Sielcach, gdzie dotarli 10 września 1943. Mieczysław Broniatowski został mianowany szefem Wydziału Personalnego w Zarządzie Politycznym sztabu dywizji, co świadczy o zaufaniu władz sowieckich i Związku Patriotów Polskich. Po utworzeniu 1 Korpusu Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR kierownik Wydziału Personalnego w Zarządzie Polityczno-Wychowawczym korpusu w stopniu kapitana.

12 sierpnia 1944 skierowany przez ppłk. Romana Zambrowskiego (od 15 lipca 1944 szefa Zarządu Polityczno-Wychowawczego I Armii WP) do Resortu Bezpieczeństwa Publicznego Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego w charakterze oficera do zadań specjalnych w stopniu majora. Obowiązki objął formalnie 26 sierpnia 1944. Był kierownikiem Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Warszawie (1944–1945), początkowo z siedzibą w Otwocku, z ramienia którego organizował struktury powiatowe UB, m. in. w Płocku i wojewódzkie w Rzeszowie. Był dyrektorem Centralnej Szkoły Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego w Łodzi (1945–1947) oraz p.o. dyr. Centrum Wyszkolenia MBP w Legionowie (1947–1948).

Następnie z-ca dyr. Departamentu Ekonomicznego Ministerstwa Ziem Odzyskanych (1948–1949), dyr. Biura Społeczno-Administracyjnego Ministerstwa Administracji Publicznej (1949–1950), dyr. Biura Społeczno-Administracyjnego URM (1950–1955), dyr./z-cą dyr. Departamentu Społeczno-Administracyjnego MSW (1955–1964), prac./z-cy dyr. Biura ds. Ochrony Powietrza Atmosferycznego Głównego Urzędu Gospodarki Wodnej (1964–1968).

W 1961 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Autor wydanych w 1986 wspomnień Zaczęło się za Pirenejami i wspomnień niepublikowanych.

Zmarł w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera 41A-1-12)[1].

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Jego żoną była Henryka Broniatowska (1920-2010) – tłumaczka i wydawca. Ich synami są: Karol Broniatowski (ur. 1945) - polski rzeźbiarz i Michał Broniatowski - dziennikarz i menedżer medialny[2].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wyszukiwarka cmentarna - warszawskie cmentarze
  2. Henryka Broniatowska, geni_family_tree [dostęp 2020-08-30] (pol.).
  3. M.P. z 1954 r. nr 108, poz. 1452 - "w 10 rocznicą Polski Ludowej za zasługi w pracy zawodowej w dziedzinie administracji państwowej"
  4. M.P. z 1945 r. nr 44, poz. 109. "za działalność w konspiracji, udział w walkach partyzanckich i za zasługi w organizowaniu służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej"
  5. M.P. z 1947 r. nr 29, poz. 247.

Bibliografia, linki[edytuj | edytuj kod]