Mieczysław Bronowiecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mieczysław Bronowiecki
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 7 września 1924
Równe
Data i miejsce śmierci 11 października 2010
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 19441989
Siły zbrojne Ludowe Wojsko Polskie Ludowe Wojsko Polskie
Stanowiska szef Służby Uzbrojenia i Elektroniki, szefa sztabu Służb Technicznych-zastępca Głównego Inspektora Techniki WP, szef Wojskowych Przedsiębiorstw Remontowo-Produkcyjnych
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

Mieczysław Bronowiecki (ur. 7 września 1924 w Równem, zm. 11 października 2010 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego, b. wieloletni szef Służby Uzbrojenia i Elektroniki MON

Służbę wojskową rozpoczął jako ochotnik 15 sierpnia 1944. Był żołnierzem 6 Pułku Piechoty. W tym samym roku został skierowany do 2 Frontowej Szkoły Oficerów Piechoty, którą ukończył z pierwszą lokatą. Promowany na stopień ppor. przez gen. dyw. B. Półturzyckiego. Po promocji został skierowany na wykładowcę uzbrojenia strzeleckiego do Oficerskiej Szkoły Piechoty nr 3. W 1945 po przedstawieniu projektu udoskonalenia granatu został przeniesiony do Departamentu Sprzętu Wojskowego, a następnie do Departamentu Uzbrojenia MON.

W 1947 został skierowany do Kompanii Akademickiej nr 1 i rozpoczął studia na Politechnice Warszawskiej. Po ukończeniu studiów pełnił służbę w odbiorze produkcji uzbrojenia w Radomiu, a następnie w Centralnym Badawczym Poligonie Artyleryjskim w Zielonce k. Warszawy. W 1960 objął obowiązki zastępcy szefa Departamentu Uzbrojenia MON, a rok później został skierowany na przeszkolenie w Wyższej Szkole Artyleryjsko-Inżynieryjnej w Penzie (ZSRR) w zakresie rakiet operacyjno-taktycznych. We wrześniu 1965 został awansowany na stopień generała brygady.

W latach 1966-69 był Szefem Departamentu Uzbrojenia MON a po jego reorganizacji (w 1968r) Szefem Służby Uzbrojenia i Elektroniki MON. W 1972 został zastępcą szefa Komitetu Technicznego Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw Uczestników Układu Warszawskiego. Od 1974 pełnił służbę na stanowisku Szefa Sztabu Służb Technicznych-zastępcy Głównego Inspektora Techniki WP. Jest absolwentem kursu operacyjno-strategicznego w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR (1975). W latach 1978-1982 pełnił funkcję Szefa Wojskowych Przedsiębiorstw Remontowo-Produkcyjnych GIT WP. W latach 1982-1983 był zastępcą przewodniczącego Komitetu Przemysłu Obronnego Rady Ministrów. W latach 1986-1989 pełnił obowiązki Komendanta Instytutu Systemów Zabezpieczenia Technicznego Wojsk w Wojskowej Akademii Technicznej.

10 listopada 1989 pożegnany oficjalnie przez ministra obrony narodowej, gen. armii Floriana Siwickiego w związku z zakończeniem zawodowej służby wojskowej, przeniesiony w stan spoczynku z dniem 2 grudnia 1989.

Uhonorowany m.in. Orderem Sztandaru Pracy II klasy (1947), Krzyżami Komandorskim (1968) i Kawalerskim (1963) Orderu Odrodzenia Polski oraz Złotym (1954) i Srebrnym (1947) Krzyżem Zasługi.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • M. Bronowiecki, Uzbrojenie i sprzęt techniczny ludowego Wojska Polskiego /w/ Ludowe Wojsko Polskie 1943-1973, Wydawnictwo MON, Warszawa 1974
  • M. Jędrzejko, M Krogulski, M Paszkowski, Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej (1989-2002), Wydawnictwo von borowiecky, Warszawa 2002
  • J. Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. I:A-H, Toruń 2010, s. 205-206
  • H. P. Kosk, Generalicja Polska, tom I, Oficyna Wydawnicza Ajaks, Pruszków 1999
  • Wojskowy Przegląd Historyczny, 1990, nr 1-2 (131-132), str. 276