Mieczysław Ceglarek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mieczysław Ceglarek
Data i miejsce urodzenia 1 listopada 1890
Poznań
Data i miejsce śmierci 1970
Świętochłowice
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi II stopnia
Gwiazda Górnośląska

Mieczysław Ceglarek (ur. 1 listopada 1890 w Poznaniu[1], zm. 1970 w Świętochłowicach) — dowódca powstańczy.

Po wybuchu I wojny światowej został powołany do niemieckiej armii, gdzie służył w 2 gliwickim pułku kawalerii do końca wojny. W 1918 osiedlił się w Bobrku[2], gdzie otworzył drogerię. Był aktywnym działaczem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, Zjednoczenia Zawodowego Polskiego i Polskiej Organizacji Wojskowej.

Podczas I powstania śląskiego dowodził grupą ok. 40 osób. W czasie III powstania śląskiego był dowódcą kompanii w grupie „Wschód”, brał udział w walkach pod Kędzierzynem, Gogolinem i Górą Świętej Anny. Po plebiscycie, kiedy to Bobrek został przydzielony Niemcom, przeniósł się do Świętochłowic. Pracował w swoim zawodzie. Podczas II wojny światowej ukrywał się przed Gestapo, jednak 16 kwietnia 1941 został aresztowany i wysłany na prace przymusowe do Rzeszy, z których uciekł w 1944.

Uzyskał odznaczenia: Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi, Gwiazda Górnośląska, Złoty Krzyż Zasługi oraz Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. wtedy Królestwo Prus
  2. od 1951 dzielnica Bytomia

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Edward Brzozowski, Ludzie miasta, cz. II, Świętochłowice 1985