Mieczysław Cygan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mieczysław Cygan
Ilustracja
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 2 sierpnia 1921
Koniuszki
Data i miejsce śmierci 7 kwietnia 2006
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 19431989
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg LWP
Stanowiska dowódca 1 DZ, z-ca d-cy – kwatermistrz Marynarki Wojennej RP, kwatermistrz WOW, szef Sztabu Głównego Kwatermistrzostwa WP – z-ca Głównego Kwatermistrza WP
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
Późniejsza praca wojewoda gdański, Sekretarz Generalny Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu III klasy Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” Medal za Warszawę 1939–1945 Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Medal „Za udział w walkach o Berlin” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal Komisji Edukacji Narodowej Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego Komandor Orderu Skanderbega (Albania) Krzyż Wojenny Czechosłowacki 1939 Brązowy Medal Braterstwa Broni (NRD) Order Wojny Ojczyźnianej I stopnia (ZSRR) Medal za Zdobycie Berlina (ZSRR) Medal za Wyzwolenie Warszawy (ZSRR) Medal za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 (ZSRR) Medal 60-lecia Sił Zbrojnych ZSRR
Grób Mieczysława Cygana na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Mieczysław Cygan (ur. 2 sierpnia 1921 w Koniuszkach, zm. 7 kwietnia 2006 w Warszawie) – polski dowódca wojskowy, generał brygady Wojska Polskiego, doktor nauk wojskowych, wojewoda gdański (1982–1988), Sekretarz Generalny Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa (1989–1990).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kształcił się we Lwowie. W 1940 usiłował przedostać się przez Węgry do Wojska Polskiego we Francji, jednak został aresztowany przez sowiecką służbę graniczną i zesłany do Komi ASSR (rodzina do Kazachstanu) i pracował przy wyrębie tajgi. W 1943 dotarł do miasta Łalsk i zgłosił się do służby w 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Przeszedł szlak bojowy 2 Dywizją Piechoty jako oficer polityczny 2 pułku artylerii lekkiej. W 1944 ukończył Oficerską Szkołę Artylerii i pełnił służbę w tejże dywizji na stanowiskach liniowych.

Po wojnie ukończył Akademię Sztabu Generalnego w Rembertowie i SGPiS w Warszawie. Zajmował wiele stanowisk dowódczych, administracyjnych oraz w wyższym szkolnictwie wojskowym, był m.in. dowódcą pułku piechoty na Śląsku, dowódcą 1 Dywizji Zmechanizowanej im. Tadeusza Kościuszki, zastępcą dowódcy – kwatermistrzem Marynarki Wojennej, kwatermistrzem Warszawskiego Okręgu Wojskowego, szefem Sztabu Głównego Kwatermistrzostwa WP – zastępcą Głównego Kwatermistrza WP, komendantem Ośrodka Szkolenia Służb Kwatermistrzowskich w Poznaniu, dyrektorem Departamentu Wojskowego w Ministerstwie Przemysłu Lekkiego (1967–1969), szefem katedry tyłów w ASG w Rembertowie (1969–1978) oraz w latach 1978–1982 szefem Zespołu Naukowego Sztabu Generalnego WP. Po wprowadzeniu stanu wojennego był w latach 1982–1988 wojewodą gdańskim.

W październiku 1964 awansowany uchwałą Rady Państwa PRL do stopnia generała brygady. Akt nominacyjny wręczył mu w Belwederze Przewodniczący Rady Państwa PRL Edward Ochab.

Od 1957 wiceprezes CWKS Legia Warszawa do spraw administracyjno-finansowych. Członek PPR oraz PZPR. W latach 1982–1988 członek Egzekutywy Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Gdańsku. W 1985 został powołany w skład Komisji Planowania przy Radzie Ministrów. W latach 1985–1990 członek Rady Naczelnej ZBoWiD. Od 1988 członek, a w latach 1989–1990 Sekretarz Generalny Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa[1].

22 listopada 1989 został oficjalnie pożegnany przez ministra obrony narodowej gen. armii Floriana Siwickiego w związku z zakończeniem zawodowej służby wojskowej. Na początku 1990 został przeniesiony w stan spoczynku. W Wojsku Polskim służył przez 47 lat, z czego aż 26 lat w stopniu generała brygady.

Autor opublikowanej w 1968 przez Wydawnictwo MON książki autobiograficznej Poczta polowa 19–358.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Skład Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa 1988–2011 radaopwim.gov.pl [dostęp 2011-11-06]
  2. 40-lecie ludowego Wojska Polskiego. „Nowiny”, s. 2, Nr 240 z 11 października 1983. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • K. Adamek, Wyższa Szkoła Oficerska Służb Kwatermistrzowskich im. Mariana Buczka: dzieje kształcenia oficerów kwatermistrzostwa WP, Wydawnictwo MON, Warszawa 1986
  • H.P. Kosk Generalicja Polska, tom I, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1999
  • J. Królikowski, Generałowie i Admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990, tom I: A–H, Wydawnictwo Adam Marszałek, 2010, s. 254–257
  • Wojskowy Przegląd Historyczny, 1990, nr 1-2 (131-132), str. 276
  • Historia Legii: Powrót do nazwy Legia i nowy herb w 1957 roku {dostęp 21 czerwca 2011}