Mieczysław Drobner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mieczysław Drobner
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 3 listopada 1912
Kraków
Pochodzenie polskie
Data i miejsce śmierci 17 marca 1986
Łódź
Gatunki muzyka poważna
Zawód kompozytor, muzykolog, pedagog
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Mieczysław Drobner (ur. 3 listopada 1912 w Krakowie, zm. 17 marca 1986 w Łodzi) – polski kompozytor, muzykolog i pedagog.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Luby z d. Hirszowicz i Bolesława Drobnera członka PKWN, działacza PZPR i m.in. Prezydenta Wrocławia. Ukończył kompozycję w Konserwatorium Towarzystwa Muzycznego: kompozycję u Bolesława Wallek-Walewskiego i dyrygenturę u Zbigniewa Dymmka. W 1937 ukończył studia muzykologiczne pod kierunkiem Zdzisława Jachimeckiego na Uniwersytecie Jagiellońskim.

Po wojnie pracował w Ministerstwie Kultury i Sztuki. Od 1946 wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Łodzi, gdzie pełnił także funkcję rektora, oraz w latach 1958–1978 w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie, gdzie w latach 1969–1972 był dziekanem Wydziału Teorii, Kompozycji i Dyrygentury. W Krakowie kierował także Zakładem Akustyki Muzycznej.

Do jego publikacji książkowych należą m.in. Akustyka muzyczna (PWM, Kraków 1953) oraz Instrumentoznawstwo i akustyka (PWM, Kraków 1960).

Został odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi (1952) i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1964).

W latach 1944–1948 był członkiem Rady Naczelnej PPS, od 1948 należał do PZPR[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 176–177. ISBN 83-223-2073-6.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]