Mieczysław Fularski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mieczysław Fularski
major dyplomowany piechoty major dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 25 marca 1896
Będzin
Data śmierci 1969
Przebieg służby
Lata służby 1915–1921
1928–1930
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Piechoty,
21 Pułk Piechoty „Dzieci Warszawy”,
Grupa Oblężnicza Grupy „Wschód” (III pś),
DOK I,
25 Pułk Piechoty (II RP)
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-ukraińska,
wojna polsko-bolszewicka,
III powstanie śląskie
Późniejsza praca podróżnik, literat
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Honorowy (Francja)

Mieczysław Fularski (ur. 25 marca 1896 w Będzinie, zm. 1969) – major dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, podróżnik, literat.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 25 marca 1896 w Będzinie, w rodzinie Józefa i Zofii z Sokołowskich. Ukończył Średnią Szkołę Handlową w Będzinie. W czasie nauki szkolnej czynnie działał w młodzieżowych organizacjach niepodległościowych. Po wybuchu I wojny światowej działał w POW, a od połowy listopada 1915 służył w Legionach Polskich w szeregach 2 pułku piechoty. Był internowany w obozie w Szczypiornie[1].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. W szeregach 21 pułku piechoty uczestniczył w obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej, a w 1920 walczył w wojnie polsko-bolszewickiej[1] (na początku 1920 stacjonował w Mińsku[2])[3]. Był dowódcą szkoły podoficerskiej macierzystego pułku[1]. W 1921 wziął udział w III powstaniu śląskim[1], dowodząc grupą oblężniczą Grupy „Wschód”.

W drugiej połowie 1921 wyjechał do Ameryki Południowej, gdzie prowadził działalność społeczno-organizacyją wśród polskiego wychodźstwa. Pełnił tam wtedy m.in. funkcje: Prezesa Związku Nauczycieli Szkół Polskich w Brazylii, komendanta głównego Towarzystwa Wychowania Fizycznego „Junak” tamże, Związku Towarzystw Sportowych Młodzieży Polskiej w Brazylii[3]. Na kontynencie południowoamerykańskim przebywał dwa lata[1].

Został awansowany na stopień kapitana piechoty, a w 1923 przydzielony do 21 pułku piechoty był w stanie nieczynnym[4]. Z dniem 1 grudnia 1924 powrócił ze stanu nieczynnego do macierzystego pułku[5]. W 1924 jako oficer nadetatowy 21 pułku piechoty służył w Oddziale Wyszkolenia Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I[6]. Do końca lat 20. pozostawał oficerem macierzystego 21 pułku piechoty[7]. 2 listopada 1928 został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu 1928/30[8]. Z dniem 1 listopada 1930, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do 21 pp[9]. W listopadzie 1931 został przeniesiony do 9 Pułku Piechoty Legionów w Zamościu[10]. Został awansowany na stopień majora piechoty z starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932[11]. W kwietniu 1932 został przeniesiony do 25 pułku piechoty w Piotrkowie na stanowisko dowódcy I batalionu[12][13]. W listopadzie 1933 został przeniesiony do Biura Ogólno-Organizacyjnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie[14]. Z dniem 31 grudnia 1934 został przeniesiony w stan nieczynny na okres 12 miesięcy[15].

Od co najmniej 1932 zajmował się organizacją instytucji polonijnych w Polsce[16]. Był członkiem Zarządu Głównego Ligi Morskiej i Kolonialnej, współzałożycielem, organizatorem i członkiem Związku Pionierów Kolonii, członkiem-założycielem Instytutu Współpracy z Zagranicą, członkiem zarządu Towarzystwa Polsko-Brazylijskiego, wiceprezesem Światowego Związku Polaków z Zagranicy. Od 1935 był dyrektorem naczelnym polskiego biura podróży „Orbis”[3]. W 1937 uzyskał exequatur jako konsul honorowy Republiki Paragwaju na obszar RP z siedzibą w Warszawie[17].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Polskie kolonje rolnicze w Argentynie, Wydawnictwo Polskiego Towarzystwa Emigracyjnego, Warszawa 1927
  • Przysposobienie wojskowe u obcych: Niemcy, Rosja Sowiecka, Szwajcarja, Francja, Anglja, Włochy, Czechosłowacja, Finlandja, Litwa, Rumunja, Stany Zjednoczone, Główna Księgarnia Wojskowa, Warszawa 1928
  • Zarys historji wojennej 21-go Warszawskiego Pułku Piechoty, Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, Warszawa 1929
  • Argentyna, Paragwaj – Boliwja: wrażenia z podróży (w dwóch tomach), Wydawnictwo M. Arcta, Warszawa 1929
  • Przysposobienie wojskowe w Polsce, Główna Księgarnia Wojskowa, Warszawa 1929
  • Kryzys emigracyjny a polska polityka kolonjalna, Instytut Wydawniczy Ligi Morskiej i Kolonjalnej, Warszawa 1931
  • Zagadnienia ruchu turystycznego, Główna Księgarnia Wojskowa, Warszawa 1935
  • Turystyka jako dział gospodarki narodowej, Polskie Biuro Podróży Orbis, Warszawa 1935
  • Polska w międzynarodowym ruchu turystycznym, Drukarnia S. Krakowskiego, Warszawa 1937
  • Aktualne problemy turystyki zagranicznej [w:] „Prace Studium Turyzmu Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie”, tom 6, Warszawa 1938
  • Propaganda turystyki, Warszawa 1939

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Żołnierze Niepodległości ↓.
  2. Tomasz Piskorski, Pamiętniki, zeszyt 83 (1920), Warszawa: Archiwum Akt Nowych, 2019.
  3. a b c d Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 185.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 418.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 129 z 11 grudnia 1924 roku, s. 722.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 41, 174, 362.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 37, 195.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 366.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 286.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 23 października 1931 roku, s. 327.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 39.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 247.
  13. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 555.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 8.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 278.
  16. Tomasz Piskorski, Pamiętniki, zeszyt 327 (1932), Warszawa: Archiwum Akt Nowych, 2019.
  17. 169. Komunikat. „Lwowski Dziennik Wojewódzki”. Nr 23, s. 325, 30 października 1937. 
  18. M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  19. M.P. z 1933 r. nr 259, poz. 277 „za działalność pionierską w Brazylii, prace eksploratorskie w Argentynie, Paragwaju i Boliwii oraz pracę społeczną”.
  20. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Nadanie stopni. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 13, s. 282, 11 listopada 1933. 
  21. M.P. z 1938 r. nr 253, poz. 576 „za zasługi na polu pracy w bankowości”.
  22. M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.
  23. Zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 9, s. 129, 19 marca 1934. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]