Mieczysław Gągorowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mieczysław Gągorowski
Mietek
podporucznik podporucznik
Data i miejsce urodzenia 1 stycznia 1922
Łódź Polska
Data i miejsce śmierci 24 października 1952
Więzienie mokotowskie w Warszawie Polska
Przebieg służby
Lata służby od 1942
Główne wojny i bitwy NOW-AK,
powstanie warszawskie,
powstanie antykomunistyczne 1944–1953

Mieczysław Gągorowski, ps. „Mietek” (ur. 1 stycznia 1922 w Warszawie, zm. 24 października 1952 tamże) – ppor. NOW/AK, jeniec oflagów.

Syn Józefa i Jadwigi z Dolmanów. Matura w Liceum im. gen. Sowińskiego w Warszawie w 1940 r.[1]

Konspiracja[edytuj | edytuj kod]

Praca w konspiracji SN od lutego 1940 na tajnych kompletach nauczania. Od 1942 w NOW/AK. Uczestnik powstania warszawskiego, walczył na Woli, Starówce i w Śródmieściu w Zgrupowaniu AK mjr. Bartkiewicza[2]. Po kapitulacji powstania więzień oflagów w Bergen-Belsen i Lubece. W styczniu 1946 powrót do kraju przez „zieloną granicę”, kontynuacja pracy w konspiracji w komórce mikro-foto przy prezydium SN.

Aresztowanie, śmierć[edytuj | edytuj kod]

Aresztowany w kwietniu 1946 i skazany na 6 lat więzienia, zwolniony w 1949 na mocy amnestii. W 1951 wznowił działalność konspiracyjną w tzw. Punkcie Informacyjnym podlegającym Radzie Politycznej SN na emigracji. Aresztowany ponownie 28.11.1951 i skazany na karę śmierci. Rozprawa odbyła się 25 kwietnia przed WSR w Warszawie. Na ławie oskarżonych zasiedli także Adam Mirecki, Władysław Lisiecki, Aniela Gliniak i Sylwester Szok. Sąd w składzie: przewodniczący – ppłk Mieczysław Widaj, sędziowie – kpt. Jerzy Drohomirecki, por. Jan Paramonow, prokurator wojskowy – mjr Mieczysław Bogucki.

Sentencja wyroku: „...skorzystawszy w 1949 r. z dobrodziejstwa amnestii, po wyjściu z więzienia powraca na drogę zbrodniczej działalności przeciw Polsce Ludowej. Wykazał, że żadne środki natury represyjno-wychowawczej nie są w możności odwieźć go od drogi walki z ustrojem Państwa Polskiego i dlatego jedyną karą dla skazanego jest kara śmierci”.

9 lipca 1952 NSW utrzymał wyrok w mocy, a decyzją z 17 października prezydent Bierut nie skorzystał z prawa łaski[3]. Wyrok wykonano 24 października 1952 w Więzieniu Mokotowskim przez rozstrzelanie wraz z W. Lisieckim i A. Mireckim. Grób symboliczny znajduje się w Kwaterze na Łączce Cmentarza Wojskowego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. I-sze Miejskie Gimnazjum i Liceum Męskie im. Gen. Józefa Sowińskiego w Warszawie, Sygnatura: 72/2093/0/29.
  2. Lista żołnierzy Zgrupowania AK mjr. Bartkiewicza, na podstawie: Maciej Kledzik, „Zgrupowanie AK mjr Bartkiewicza”, wyd. 2002 r.
  3. Krzysztof Kaczmarski, Saga Rodu Mireckich, Biuletyn IPN, nr 8-9/2007, s. 137-153, IPN Rzeszów. na podstawie: AIPN BU, 1021/99 (Sr 722/47), Akta w sprawie przeciwko Adamowi Mireckiemu; ibidem, 944/139 (Sr 291/52), Akta w sprawie przeciwko Adamowi Mireckiemu, Władysławowi Lisieckiemu, Mieczysławowi Gągorowskiemu, Anieli Gliniak i Sylwestrowi Szokowi; ibidem, 01236/1337, Akta operacyjne dotyczące Adama Mireckiego i innych (mf 2093/3); ibidem, 0330/30, Akta operacyjne dotyczące Adama Mireckiego i innych, t. 1–3; AIPN Rz, 061/67, Akta operacyjne dotyczące Adama Mireckiego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Materiały do biografii przygotowane przez jego siostry Irenę Gosk i Henrykę Gągorowską z Warszawy (w zbiorach T. Swata)