Mieczysław Głowania

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mieczysław Głowania
Jesion, Siewca
kapitan kapitan
Data i miejsce urodzenia 27 stycznia 1915
Jasieniec
Data i miejsce śmierci 1 czerwca 1982
Poznań
Przebieg służby
Lata służby 1939–1945
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
POL Krzyż Batalionów Chłopskich.svg Bataliony Chłopskie
Jednostki 3 Pułk Strzelców Podhalańskich
Okręg Kielce BCh
Ludowa Straż Bezpieczeństwa
Stanowiska komendant BCH
Główne wojny i bitwy kampania wrześniowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Partyzancki Medal Zwycięstwa i Wolności 1945
Odznaka Grunwaldzka

Mieczysław Głowania, ps. Jesion, Siewca (ur. 27 stycznia 1915 w Jasieńcu, zm. 1 czerwca 1982 w Poznaniu) – polski działacz ruchu ludowego, żołnierz Wojska Polskiego i Batalionów Chłopskich, uczestnik II wojny światowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie chłopskiej jako syn Jana i Marii[a]. Ukończył trzyletnią szkołę rolniczą w Żyrowicach (1935) i szkołę hodowlaną w Liskowie[1]. W 1937 ukończył szkołę średnią w Bydgoszczy. W 1930 wstąpił do ZMW „Wici”[1]. Od 1 kwietnia 1939 odbywał służbę wojskową w 3 Pułku Strzelców Podhalańskich[1].

W jego szeregach brał udział w kampanii wrześniowej, m.in. pod Skoczowem i Kętami[1]. Walcząc pod Tomaszowem Lubelskim, został 21 września 1939 ranny w oko i dostał się do niewoli niemieckiej[1]. Leczył się w Zamościu, Nisku, Jarosławiu i Mielcu[1]. Zbiegł z transportu jenieckiego w drodze do obozu. Do 15 lutego 1940 leczył się w klinice okulistycznej w Krakowie[1]. Od 1940 włączył się w podziemną działalność ruchu ludowego. Współorganizował struktury polityczne Stronnictwa Ludowego „Roch” w powiecie olkuskim. W 1941 został komendantem obwodu Olkusz Okręgu Kielce BCh[1]. Współredagował podziemny miesięcznik „Strażnica”. W 1943 został komendantem LSB i Oddziałów Specjalnych w Okręgu Kielce BCh[1]. Organizował Oddziały Partyzanckie i Oddziały Specjalne, które nie podlegały scaleniu z AK. Został awansowany do stopnia kapitana[1].

Po zakończeniu wojny osiadł w Szczecinie[1]. Był członkiem PSL[1]. W latach 1945–1947 pracował w Zarządzie Wojewódzkim tej partii. Prześladowany przez UBP i w efekcie w 1947 zdegradowany do stopnia szeregowego[1]. Otrzymał też nakaz opuszczenia Szczecina wraz z rodziną (07.11.1947)[1]. Przeniósł się kolejno do Kielc, Krakowa i Nowego Tomyśla, gdzie 24 czerwca 1950 został aresztowany i osadzony w wiezieniu w Poznaniu[1]. Zwolniony z więzienia 2 lutego 1951 z powodu „braku dostatecznych dowodów winy”. Prześladowania jednak trwały do 1956[1]. Następnie zajmował różne stanowiska w państwowych przedsiębiorstwach rolniczych[1]. Działał w ZSL.

Zginął w wypadku ulicznym w Poznaniu, pochowany na cmentarzu komunalnym w Swarzędzu[1].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Żonaty z Marianną Januszewską. Mieli dzieci: Ewę (ur. 1949), Wojciecha (ur. 1956) i Marka (ur. 1958)[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u Polak (red.) 1999 ↓, s. 38.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Polak (red.) 1999 ↓, s. 37 podaje imię matki Marianna z d. Szewczyk.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]