Mieczysław Madejski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mieczysław Madejski
Marek
Ilustracja
Mieczysław Madejski z wnuczką Ireną, 2011
Data i miejsce urodzenia 26 czerwca 1923
Warszawa
Zawód, zajęcie inżynier, działacz polonijny
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (od 1941, dwukrotnie) Krzyż Armii Krajowej Warszawski Krzyż Powstańczy Medal Wojska Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” Medal „Pro Memoria” POL Odznaczenie Pam Za Zaslugi dla SZZAK BAR.svg Medal pamiątkowy z okazji 70. rocznicy Powstania Warszawskiego

Mieczysław Madejski (ur. 26 czerwca 1923 w Warszawie) – polski inżynier, powstaniec warszawski, działacz polonijny w USA.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Mieczysław Madejski był synem Aleksandra i Heleny z Radzimirskich. W 1939 r. ukończył 4. klasę Gimnazjum im. Mikołaja Reja[1].

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

1 września 1939 r. Madejski zgłosił się do prac przy obronie przeciwlotniczej. W czasie obrony Warszawy – mając 16 lat – zajmował się wieloma pracami wspierającymi obronę (gaszenie pożarów, kopanie rowów, dowożenie wody).

W czasie okupacji kontynuował naukę jednocześnie zajmując się sabotażem. Początkowo uczył się w technikum samochodowym przy ul. Boboli, po jego ukończeniu w 1942 r. został przyjęty na wydział mechaniczny Wyższej Szkoły Technicznej (Höhere Technische Fachschule).

Już w styczniu 1940 r. wraz z kolegami z harcerstwa przyłączył się do działań ZWZ, został zaprzysiężony i przyjął pseudonim „Marek”[1]. Po zaprzysiężeniu został przyjęty do tajnej podchorążówki, w której zaczął specjalizować się w pracy sapera.

Równocześnie brał udział w wielu akcjach sabotażowych, w szczególności:

  • podpalanie zakładów produkujących na potrzeby wojska,
  • podpalanie garaży żandarmerii przy ul. Podchorążych,
  • wysadzanie pociągów: dwukrotnie pociągi z zaopatrzeniem na wschód, oraz pociąg “Urlaubzug“ na zachód z Niemcami udającymi się na urlop do Rzeszy.

Na kilka dni przed powstaniem warszawskim dostał rozkaz koncentracji broni w opuszczonym budynku przy Ogrodzie Saskim. 1 sierpnia pluton „Topolnicki” – którego był dowódcą – dostał rozkaz uwolnienia innego oddziału przy ul. Dzielnej. Oddziałem tym okazało się dowództwo powstania. Następnie jego pluton brał udział w uwolnieniu ok. 350 Żydów z obozu „Gęsiówka”. W czasie walk z Niemcami w trakcie rozpoznania okolic Cmentarza Powązkowskiego został ranny, co zmusiło go chwilowego wycofania się z walk i przekazania dowództwa plutonu[1].

W sumie w czasie walk powstańczych był 3-krotnie ranny.

Po II wojnie światowej[edytuj | edytuj kod]

Madejski starał się kontynuować naukę na Politechnice Warszawskiej, ale już w grudniu 1945 r. został aresztowany. Po zwolnieniu z 3-miesięcznego aresztu ukończył Politechnikę Warszawską, początkowo zarejestrowany na Politechnice Łódzkiej. Pracował jako inżynier przy odbudowie Warszawy, potem w Przedsiębiorstwie Budowy Kopalń Surowców Chemicznych i w Wytwórni Kosmetyków „Uroda”.

W 1969 r. udało mu się wyjechać za granicę. Pozostał na emigracji, zamieszkał w Sea Cliff w stanie Nowy Jork (USA). W Stanach pracował jako inżynier specjalizujący się w aparaturze medycznej. Przeszedł na emeryturę w 1993 r. Pierwszy raz przyjechał do Polski w 2004 r., obecnie aktywnie uczestniczy w pracach Muzeum Powstania Warszawskiego w Warszawie.

Od 1996 r. jest prezesem nowojorskiego oddziału Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Madejski został odznaczony:

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W dzieciństwie mieszkał w Warszawie przy ul. Puławskiej, potem przy ul. Częstochowskiej, po wojnie – na Sadybie (1959-1969). Ożenił się z Ireną Woś w 1949 r. i miał z nią syna, Grzegorza Madejskiego (ur. w 1951 r.).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Elżbieta Popławska. Nic nie może zmienić mojej polskiej duszy – wywiad z Mieczysławem Madejskim. „Nowy Dziennik (Polish Daily News)”, 2011-08-09. Nowy Jork: Bicentennial Publishing Co., Inc. ISSN 1064-8402 (pol.). [dostęp 2011-08-09].