Mieczysław Melenas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mieczysław Melenas
podpułkownik generał brygady podpułkownik
Naramiennik Generał brygady land.png generał brygady
Data i miejsce urodzenia 15 lutego 1904
Jekatierinosław (obecnie: Dniepr)
Przebieg służby
Lata służby 1927 -
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Orzeł LWP.jpg ludowe Wojsko Polskie
Red star.svg Armia Czerwona
Formacja Korpus oficerów polityczno-wychowawczych
Jednostki 51 pułk kawalerii
39 Morska Brygada
763 pułk piechoty
4 Pułk Piechoty (LWP)
Centralna Szkoła Oficerów Polityczno-Wychowawczych
3 Pomorska Dywizja Piechoty
Główny Zarząd Polityczny WP
Stanowiska zastępca szefa Głównego Zarządu Politycznego WP
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Order Krzyża Grunwaldu III klasy Złoty Krzyż Zasługi Medal za Warszawę 1939–1945 Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
Order Czerwonego Sztandaru Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Czerwonej Gwiazdy Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal „Za Zasługi Bojowe”

Mieczysław Melenas (ur. 15 lutego 1904 w Jekatierinosławiu (obecnie: Dniepr), zm. ?) − podpułkownik Armii Czerwonej, generał brygady LWP, zastępca szefa Głównego Zarządu Politycznego WP w latach 1950–1955.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Pawła i Aleksandry z d. Kurczewskiej, 1921 skończył gimnazjum, 1922 zaliczył rok w Technikum Kolejowym w Dniepropetrowsku, przerwał naukę z powodu choroby. Był ślusarzem w Zakładach Parowozowych im. Stalina, od 1925 działacz Komsomołu.

We wrześniu 1927 wstąpił do Armii Czerwonej, gdzie od lutego 1929 był zastępcą dowódcy szwadronu ds. politycznych w szkole pułkowej 51 pułku kawalerii. 1933–1937 studiował w Akademii Politycznej im. Lenina w Moskwie, po czym został politrukiem i szefem pracy politycznej w 39 Morskiej Brygadzie. Zastępca kierownika kursu w Wyższej Szkole Marynarki Wojennej w Leningradzie. We wrześniu 1938 zwolniony na fali czystek stalinowskich, do grudnia 1939 był w rezerwie. Absolwent kursu dowódców batalionów w Baku (1941).

Od jesieni 1941 walczył na froncie sowiecko-niemieckim jako dowódca samodzielnego batalionu 69 Samodzielnej Brygady Morskiej na Froncie Karelskim, w lutym 1942 kontuzjowany, od kwietnia 1942 inspektor oddziału politycznego 7 Armii. Od grudnia 1942 podpułkownik., od stycznia 1944 dowódca 763 pułku piechoty w 114 Dywizji Piechoty 7 Armii. W kwietniu 1944 skierowany do służby w Armii Polskiej w ZSRR, 10 czerwca 1944 został dowódcą 4 pp 2 DP im. Dąbrowskiego. Dowodził pułkiem w walkach nad Wisłą i na Pomorzu.

4 stycznia 1945 mianowany pułkownikiem, 25 kwietnia 1945 został komendantem Centralnej Szkoły Oficerów Polityczno-Wychowawczych w Łodzi. W grudniu 1945 mianowany generałem brygady przez Prezydium KRN, w lipcu 1946 zatwierdzony przez Prezydium Rady Ministrów ZSRR w stopniu generała majora Armii Czerwonej. Od stycznia 1946 dowódca 3 Dywizji Piechoty, uczestnik walk z UPA w Bieszczadach. 24 września 1946 Prezydium KRN nadało mu polskie obywatelstwo. Od grudnia 1947 członek Akademii sztabu Generalnego WP[potrzebny przypis] w Rembertowie, od 1 stycznia 1948 kierownik II kursu i wykładowca tej akademii, od 1 maja 1948 kierownik I kursu i pomocnik komendanta akademii ds. liniowych. 7 lutego 1950 – 16 listopada 1955 zastępca szefa Głównego Zarządu Politycznego WP, po zdaniu obowiązków służbowych wyjechał do ZSRR. W latach 80. mieszkał w Leningradzie i prawdopodobnie tam zmarł.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. II: I-M, Toruń 2010, s. 480-482.