Mieczysław Nawarski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mieczysław Nawarski
Ilustracja
Mieczysław Nawarski (1912)
Data urodzenia 25 listopada 1880
Data śmierci 25 września 1946
Miejsce spoczynku cmentarz komunalny w Zgorzelcu
Zawód, zajęcie urzędnik
Narodowość polska
Tytuł naukowy inżynier

Mieczysław Edward Szczepan Nawarski (ur. 25 listopada 1880, zm. 25 września 1946) – polski inżynier, urzędnik, kapitan piechoty Wojska Polskiego II RP.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 25 listopada 1880. Był uczniem C. K. Wyższego Gimnazjum w Kołomyi[1][2][3]

Ukończył studia z tytułem inżyniera. W okresie zaboru austriackiego w ramach autonomii galicyjskiej od około 1908 sprawował stanowisko adiunkta budownictwa przy magistracie w Sanoku[4][5][6][7][8][9]. Został wybrany zastępcą sędziego przysięgłego przy C. K. Sądzie Obwodowym w Sanoku na rok 1914[10]. Publikował na łamach „Tygodnika Ziemi Sanockiej” opisując projekt gazowni miejskiej w Sanoku[11][12][13][14].

Był członkiem sanockiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”: 1912[15], 1920, 1921, 1922[16], w tym działał we władzach przed 1914[17], w 1909 wybrany wydziałowym oraz gospodarzem (z tej drugiej funkcji zrezygnował)[18], w 1911 wybrany zastępcą sekretarza[19]. Zasiadł w zarządzie powołanego w połowie 1911 Klubu Tenisowego w Sanoku, który stworzył dwa korty w miejscu kotlinki za kręgielnią „Sokoła”[20]. Działał w Towarzystwie Upiększania Miasta Sanoka, w 1912 wybrany zastępcą wydziałowego[21][22]. Udzielał się w sanockim Towarzystwie św. Wincentego à Paulo[23].

U kresu I wojny światowej po przejęciu władzy w Sanoku przez Polaków 1 listopada 1918 w stopniu podporucznika stanął na czele milicji miejskiej zorganizowanej w mieście[24][25][26][27]. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[28][29]. W 1923, 1924 był przydzielony jako oficer rezerwowy do 79 pułku piechoty w garnizonie Słonim[30][31]. W 1934 jako kapitan pospolitego ruszenia rezerwy był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr 5 w Krakowie jako oficer przewidziany do użycia w czasie wojny i pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Wadowice[32].

W roku akademickim 1932/1933 Mieczysław Nawarski uzyskał tytuł inżyniera dróg i mostów na Politechnice Lwowskiej[33]. W latach 30. pełnił funkcję kierownika powiatowego zarządu drogowego w Nisku[34]. Był członkiem oddziału Ligi Morskiej i Kolonialnej w Nisku i w 1936 otrzymał srebrny medal pozłacany z racji XV-lecia rocznicy odzyskania dostępu do morza[35].

Po zakończeniu II wojny światowej w 1945 pełnił funkcję sekretarza Wydziału Powiatowego w Zgorzelcu[36]. Zmarł 25 września 1946 i został pochowany na cmentarzu komunalnym w Zgorzelcu[37].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. W 1898 ukończył VI klasę. Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Wyższego Gimnazyum w Kołomyi za rok szkolny 1898. Kołomyja: 1898, s. 108.
  2. W sprawozdaniu szkolnym 1898/1898 Mieczysław Nawarski został wzmiankowany jako ofiarowujący książki w darze, lecz nie ma go na liście absolwentów klasy VII. Por. Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Wyższego Gimnazyum w Kołomyi za rok szkolny 1898/99. Kołomyja: 1899, s. 85.
  3. W sprawozdaniu szkolnym 1899/1900 Mieczysław Nawarski nie został wymieniony na liście absolwentów klasy VIII. Por. Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Wyższego Gimnazyum w Kołomyi za rok szkolny 1900. Kołomyja: 1900, s. 111.
  4. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1909. Lwów: 1909, s. 451.
  5. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1910. Lwów: 1910, s. 451.
  6. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1911. Lwów: 1911, s. 466.
  7. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1912. Lwów: 1912, s. 465.
  8. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1913. Lwów: 1913, s. 519.
  9. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1914. Lwów: 1914, s. 522.
  10. Lista sędziów przysięgłych. „Dziennik Urzędowy c.k. Starostwa i c.k. Rady szkolnej okręgowej w Sanoku”. Nr 8, s. 4, 15 kwietnia 1914. 
  11. M. Nawarski. Gazownia miejska w Sanoku (1). „Tygodnik Ziemi Sanockiej”, s. 1, Nr 42 z 20 października 1912. 
  12. M. Nawarski. Gazownia miejska w Sanoku (2). „Tygodnik Ziemi Sanockiej”, s. 1, Nr 43 z 27 października 1912. 
  13. M. Nawarski. Gazownia miejska w Sanoku (3). „Tygodnik Ziemi Sanockiej”, s. 1, Nr 44 z 3 listopada 1912. 
  14. M. Nawarski. Gazownia miejska w Sanoku (4). „Tygodnik Ziemi Sanockiej”, s. 1, Nr 45 z 10 listopada 1912. 
  15. Paweł Sebastiański, Bronisław Kielar: Wykazy członków Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Sanoku. W: 125 lat sanockiego „Sokoła” 1889–2014. Sanok: Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” w Sanoku, 2014, s. 148. ISBN 978-83-939031-1-5.
  16. Paweł Sebastiański, Bronisław Kielar: Wykazy członków Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Sanoku. W: 125 lat sanockiego „Sokoła” 1889–2014. Sanok: Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” w Sanoku, 2014, s. 151. ISBN 978-83-939031-1-5.
  17. Zarząd. sokolsanok.pl. [dostęp 2015-05-30].
  18. Sprawozdanie Wydziału Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego "Sokół" w Sanoku za rok administracyjny 1909. Sanok: 1910, s. 3.
  19. Kronika. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”. Nr 14, s. 3, 2 kwietnia 1911. 
  20. Kronika. Klub tenisowy. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”, s. 3, Nr 29 z 9 lipca 1911. 
  21. Sprawozdanie Wydziału Tow. Upiększania Miasta Sanoka. „Miesięcznik Artystyczny”, s. 67, Nr 7 z 1912. 
  22. T. U. M. S.. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”, s. 3, Nr 26 z 30 czerwca 1912. 
  23. Kronika. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”, s. 3, Nr 40 z 28 września 1913. 
  24. Juliusz Zaleski. Z dziejów III Baonu strzelców sanockich (garść wspomnień w rocznicę). „Ziemia Sanocka”. 30, s. 1, 7 grudnia 1919. 
  25. Wojciech Sołtys, Pierwsze miesiące wolności. Życie gospodarcze społeczne i polityczne, Pomiędzy wojnami światowymi 1918-1939, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 506.
  26. Działalność patriotyczna TG „Sokół” w Sanoku. sokolsanok.pl, 2009.12.07. [dostęp 2015-08-17].
  27. Edward Zając: Jak Sanok wybił się na niepodległość. Sanok: Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 1995, s. 17. ISBN 83-901466-3-0.
  28. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 472.
  29. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 413.
  30. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 353.
  31. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 328.
  32. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 252, 926.
  33. Kronika z roku akademickiego 1932/33. lwow.com.pl. [dostęp 2015-08-17].
  34. Z życia naszych oddziałów. Oddział na pow. Nisko. „Drogowiec”, s. 15, Nr 3 (16) z marca 1935. 
  35. Kronika. Odznaczenia w L. M. K.. „Zew Rzeszowa”, s. 86, Nr 11 z 10 kwietnia 1936. 
  36. Jan Bohdan Gliński: Mój Zgorzelec.
  37. Mieczysław Edward Nawarski. nekropole.info. [dostęp 2015-08-17].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]