Mieczysław Piątkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mieczysław Piątkowski
„Hipolit”, „Mak”, „Sylwester”
pułkownik żandarmerii inżynier pułkownik żandarmerii inżynier
Data i miejsce urodzenia 18 marca 1880
Kiernasówka
Data i miejsce śmierci 9 maja 1945
Flossenbürg
Przebieg służby
Lata służby 1914-1931
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Dywizjon Żandarmerii
Stanowiska zastępca dowódcy dywizjonu żandarmerii
dowódca dywizjonu żandarmerii


Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości z Mieczami Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Oficer Orderu Gwiazdy Rumunii (wojenny republ.)

Mieczysław Seweryn Piątkowski (Mak-Piątkowski) ps. „Hipolit”, „Mak”, „Sylwester” (ur. 18 marca 1880 w Kiernasówce, zm. 9 maja 1945 we Flossenbürgu) – pułkownik żandarmerii inżynier Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Mieczysław Seweryn Piątkowski urodził się 18 marca 1880 roku w Kiernasówce na Ukrainie, w rodzinie Antoniego i Cecylii z Bielińskich. Był młodszym bratem Stanisława. Ukończył gimnazjum w Kijowie oraz Wydział Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej. Od 1901 czynny w Polskiej Partii Socjalistycznej, należał do jej Organizacji Bojowej (1904–1905). Za udział w zamachu na pomnik rzezi Pragi został skazany na karę śmierci zamienioną na katorgę. W latach 1908–1914 działał w Związku Walki Czynnej oraz Związku Strzeleckim.

W czasie I wojny światowej walczył w Legionach Polskich oraz Polskiej Organizacji Wojskowej. 1 lipca 1915 roku został awansowany na podporucznika. 1 kwietnia 1917 roku był hospitantem w 1 pułku prtylerii, a jego oddziałem macierzystym był 4 pułk piechoty[1].

1 stycznia 1920 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z byłych Legionów Polskich, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia kapitana wojsk technicznych i przydzielony do dyspozycji Inspektora Wojsk Technicznych[2]. Następnie został przeniesiony do Dowództwa Żandarmerii Okręgu Generalnego „Łódź” w Łodzi[3]. 30 lipca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora, w Korpusie Żandarmerii, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. Pełnił wówczas służbę w Dowództwie Żandarmerii Wojskowej[4].

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 8. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii[5]. W 1923 roku był zastępcą dowódcy 1 dywizjonu żandarmerii w Warszawie[6]. 22 marca 1924 roku został przeniesiony do Wydziału Żandarmerii w Departamencie I Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie[7][8]. 14 lipca 1926 roku został przydzielony do 1 dywizjonu żandarmerii w Warszawie na stanowisko dowódcy dywizjonu[9][10]. 1 stycznia 1929 roku awansował na pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii[11]. 29 stycznia 1929 roku został przeniesiony macierzyście do kadry oficerów żandarmerii z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Wojskowego Instytutu Geograficznego na stanowisko zastępcy szefa[12]. 31 marca 1930 roku otrzymał przeniesienie do Komendy Placu Lwów na stanowisko komendanta[13]. Z dniem 31 marca 1931 roku został przeniesiony w stan spoczynku[14]. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”[15].

Był sekretarzem generalnym koncernu naftowego „Małopolska” w Borysławiu. Pod koniec lat 30. związany z Klubem Demokratycznym oraz SD. W czasie II wojny światowej został wywieziony do Auschwitz-Birkenau[16], a następnie do Buchenwaldu. Uwolniony przez wojska amerykańskie w trakcie ewakuacji więźniów Buchenwaldu do Flossenburga, w kwietniu 1945. Zmarł w maju 1945 w szpitalu we Flossenburgu[17].

W 1902 roku zawarł związek małżeński z Wiktorią z Olszewskich (1884–1919), członkinią PPS, z którą miał czworo dzieci:

  • Jadwigę Joannę (1904–1989), po mężu Bronic,
  • Zbigniewa Antoniego (1908–1993), absolwenta Wyższej Szkoły Nauk Polityczno-Ekonomicznych, żołnierza II Korpusu Polskiego, skoczka spadochronowego, uczestnika ruchu oporu w Jugosławii, od 1945 roku na emigracji w Buenos Aires,
  • Bohdana Juliusza Konrada (1910–1943), kapitana artylerii Wojska Polskiego, „cichociemnego”,
  • Aleksego Konrada Zenona (1915–1982), podporucznika 3 pułku Szwoleżerów Mazowieckich, uczestnika kampanii wrześniowej 1939 roku.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917), Warszawa 1917, s. 13.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 17 stycznia 1920 roku, poz. 6.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 4 z 7 lutego 1920 roku, poz. 89.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 30 z 11 sierpnia 1920 roku, poz. 740.
  5. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 291, tu figuruje jako Mieczysław Piątkowski-Pomian.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1053, 1063.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 28 z 22 marca 1924 roku, s. 142.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 16, 960, 965.
  9. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 27 z 14 lipca 1926 roku, s. 216.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 667, 674.
  11. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 4 stycznia 1929 roku, s. 1.
  12. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 3 z 29 stycznia 1929 roku, s. 15.
  13. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 31 marca 1930 roku, s. 111.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 17 z 19 grudnia 1930 roku, s. 365.
  15. Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 359, 857.
  16. List osób wywiezionych do obozu
  17. Mieczysław Seweryn Piątkowski, www.ipsb.nina.gov.pl [dostęp 2017-11-25] (pol.).
  18. M.P. z 1931 r. nr 18, poz. 31

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]