Mieczysław Sośniak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Mieczysław Sośniak (ur. 1 stycznia 1920 we Lwowie, zm. 13 września 1991 w Katowicach) – polski prawnik, profesor zwyczajny, specjalizujący się w prawie cywilnym i prawie międzynarodowym prywatnym.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza. Po zakończeniu drugiej wojny światowej został asystentem w Katedrze Prawa Cywilnego i Międzynarodowego Prywatnego na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1951 ukończył studia filozoficzne na UJ. Jednocześnie do 1950 pracował w Prokuratorii Generalnej RP w Krakowie.

Stopień naukowy doktora uzyskał w 1948. Habilitował się w 1957 na podstawie pracy pt. Bezprawność zachowania jako przesłanka odpowiedzialności cywilnej za czyny niedozwolone, a w 1973 uzyskał tytuł profesora.

W 1965 organizował Wydział Prawa filii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Katowicach. W 1966 został prodziekanem tego wydziału, a w 1968 pierwszym dziekanem Wydziału Prawa i Administracji nowo utworzonego Uniwersytetu Śląskiego (kolejny raz sprawował tę funkcję w latach 1986–1990). Przez wiele lat kierował też Instytutem Prawa Sądowego, a następnie od 1981 – Katedrą Prawa Cywilnego UŚ. Pod jego kierunkiem stopień doktora nauk prawnych uzyskali m.in. Henryk Goik[1], Kazimierz Kruczalak[2], Stanisława Kalus[3] i Maria-Anna de Abgaro Zachariasiewicz[4].

W pracy naukowej zajmował się tematyką odpowiedzialności cywilnej, w tym m.in. problematyką odpowiedzialności lekarskiej i sportowej, zgody poszkodowanego oraz bezprawnością jako przesłanką odpowiedzialności. Ponadto zajmował się badaniami związanymi z prawem prywatnym międzynarodowym, prawem przewozowym oraz problematyką umów. Był autorem kilku monografii i podręczników, a także licznych rozpraw, studiów i artykułów.

Był m.in. członkiem Komisji Prawnej Oddziału Polskiej Akademii Nauk w Krakowie i Komisji do Spraw Reformy Prawa Cywilnego.

Został pochowany na cmentarzu przy ul. Francuskiej w Katowicach.

Ważniejsze publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Bezprawność zachowania jako przesłanka odpowiedzialności cywilnej za czyny niedozwolone (1959)
  • Klauzula porządku publicznego w prawie międzynarodowym prywatnym (1961)
  • Konflikty w czasie norm cywilnoprawnych (1962)
  • Cywilna odpowiedzialność lekarza (1968)
  • Prawo przewozu lądowego (1969)
  • Międzynarodowe prawo rodzinne (1969; współautor wraz z B. Walaszkiem i E. Wierzbowskim)
  • Zobowiązania nie wynikające z czynności prawnych w prawie prywatnym międzynarodowym (1971)
  • Zarys prawnej problematyki transportu (1972)
  • Należyta staranność (1980)
  • Rozwój historyczny konstrukcji umowy obligacyjnej (1986)
  • Francuski system umów obligacyjnych (1989)
  • Zagadnienia typologii i systematyki umów obligacyjnych (1990)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. dr hab. Henryk Jan Goik w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2017-09-19].
  2. prof. Kazimierz Kruczalak w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2017-09-10].
  3. prof. Stanisława Kalus w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2017-08-29].
  4. prof. Mieczysław Sośniak w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2017-09-08].