Mieczysław Sokół-Szahin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mieczysław Sokół-Szahin
Ilustracja
Mieczysław Sokół-Szahin w mundurze podpułkownika z żoną Teodozją, 6-letnią córką Janiną i rocznym synem Stanisławem. Baranowicze 1927 rok.
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 18 września 1889
Żytomierz
Data i miejsce śmierci 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby do 1940
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 21 Pułk Piechoty „Dzieci Warszawy”
28 Pułk Strzelców Kaniowskich
22 Pułk Piechoty
78 Pułk Piechoty
Komenda Miasta Przemyśl
Stanowiska zastępca dowódcy
dowódca pułku piechoty
komendant miasta
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921

Mieczysław Sokół-Szahin (ur. 18 września[a] 1889 w Żytomierzu, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Mieczysław Sokół-Szachin urodził się 18 września 1889 roku w Żytomierzu jako syn Jana i Henryki, z domu Lewicka. Podczas I wojny światowej służył w armii rosyjskiej. W Wojsku Polskim od 1919. Uczestnik wojny z bolszewikami. 1 marca 1920 został „odkomenderowany” z batalionu zapasowego 21 pułku piechoty do Dowództwa Frontu Litewsko-Białoruskiego[1]. W okresie od 10 marca do 6 kwietnia 1920 roku dowodził 21 pułkiem piechoty „Dzieci Warszawy”[2]. Następnie pełnił służbę na stanowisku oficera do zleceń dowódcy 1 Armii, a później dowódcy III baonu 28 pułku Strzelców Kaniowskich.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 236. lokatą w korpusie oficerów piechoty[3]. W lipcu 1922 został zatwierdzony na stanowisku zastępcy dowódcy 22 pułku piechoty w Siedlcach[4][5]. Od 1927 roku był dowódcą 78 pułku piechoty w Baranowiczach[6][7]. 1 stycznia 1929 roku został awansowany na pułkownika ze starszeństwem z dnem 1 stycznia 1929 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów piechoty[8]. W sierpniu 1935 został przeniesiony do Komendy Miasta Przemyśl na stanowisko komendanta[9].

W okresie II RP był osadnikiem wojskowym w powiecie słonimskim[10].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku pozostał na stanowisku komendanta miasta i wziął udział w obronie Przemyśla[11].

Po agresji ZSRR na Polskę 1939 dostał się do niewoli radzieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z dnia 5 października 2007 roku został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady[12]. Awans został ogłoszony w dniu 9 listopada 2007 roku w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 22 sprostowano datę urodzenia płk. Mieczysława Sokół-Szahina z 6 września 1889 roku na 18 września 1889. Datę urodzenia 6 września podała Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Charków, którą wydała Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa w 2003.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 13 marca 1920 roku, s. 205.
  2. Księga chwały piechoty, praca zbiorowa, Warszawa 1992, reprint wydania z 1939 r.
  3. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 26.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 188, 399.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 177, 342.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 92, 162.
  7. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 17, 606.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 4 stycznia 1929 roku, s. 1.
  9. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 109.
  10. Osadnicy wojskowi – lista kompletna. kresy.genealodzy.pl. s. 187. [dostęp 10 kwietnia 2015].
  11. Dalecki 1989 ↓, s. 147.
  12. M.P. z 2007 r. nr 85, poz. 885

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]