Mieczysław Sokołowski (polityk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy polskiego polityka. Zobacz też: inne osoby o tym samym imieniu i nazwisku.
Mieczysław Sokołowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 6 kwietnia 1889
Moskwa
Data i miejsce śmierci 12 maja 1981
Londyn
Minister spraw zagranicznych na uchodźstwie
Okres od 7 kwietnia 1949
do 8 grudnia 1953
Poprzednik Adam Tarnowski
Następca Aleksander Zawisza
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Wielki Orderu Feniksa (Grecja) Komandor 1. klasy Orderu Gwiazdy Polarnej (Szwecja) Order Krzyża Orła II Klasy (Estonia) Wielki Oficer Orderu Chrystusa Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Komandor Orderu Leopolda (Belgia)

Mieczysław Sokołowski (ur. 6 kwietnia 1889, zm. 12 maja 1981 w Londynie) – ekonomista, działacz polityczny, minister spraw zagranicznych rządu RP na uchodźstwie (1949–1953).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Mieczysław Sokołowski urodził się w Moskwie 6 kwietnia 1889. Był synem Ignacego i Marii z Stankiewiczów-Billewiczów. Ukończył gimnazjum, a następnie prawo w Moskwie. Po 1917 r. wszedł do zarządu Związku Pracowników Polaków. W tym samym roku, poznał swoją przyszła żonę, Marię, córkę Aleksieja Aleksandrowicza Łopuchina, byłego urzędnika carskiego, dyrektora Departamentu Policji, który odegrał znaczącą rolę w zdemaskowaniu Jewno Azefa jako podwójnego agenta[1].

W 1922 r. wyjechał z Rosji na Litwę, i dalej do Warszawy. Uzyskał posadę w Ministerstwie Przemysłu i Handlu, zajmując się umowami handlowymi z Niemcami i Rosją w pozycji naczelnika Departamentu Handlu.

We wrześniu 1939 został wyewakuowany z Polski. W 1941 powrócił do pracy w rządzie na uchodźstwie w Londynie. 10 listopada 1943 był w składzie delegacji polskiej na inauguracyjnej sesji UNRRA, był również doradcą finansowym dyrektora tej organizacji, Herberta Lehmana, jednego z założycieli Lehman Brothers. Uczestniczył też jako obserwator w konferencji Narodów Zjednoczonych w Bretton Woods.

11 sierpnia 1945 przestał pełnić funkcje w tych organach pod presją dyplomacji radzieckiej. Po powrocie do Londynu został kierownikiem wydziału spraw zagranicznych MSZ i od 7 kwietnia 1949 do grudnia 1953 stał na czele tego ministerstwa w gabinetach Tadeusza Tomaszewskiego i Romana Odzierzyńskiego. W lutym 1959 Rada Trzech powierzyła Sokołowskiemu możliwość utworzenia gabinetu według Egzekutywy Zjednoczenia Narodowego, czego nie zdołał osiągnąć.

Działał również w Komitecie Obywatelskim Pomocy Uchodźcom Polskim w Wielkiej Brytanii, Stowarzyszeniu Ekonomistów Polskich w Zjednoczonym Królestwie, Instytucie Spraw Międzynarodowych i Instytucie Morskim. Związany również ze Szkołą Nauk Politycznych i Społecznych w Londynie.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze małżeństwo z Marią Łopuchin zakończyło się rozwodem, z drugiego małżeństwa z Wandą Marią z Heinrichów miał syna i córkę.

Zmarł w Londynie, gdzie został pochowany na Chiswick Cemetery.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Алексей Александрович Лопухин
  2. 10 listopada 1938 „za wybitne zasługi w służbie państwowej” M.P. z 1938 r. nr 258, poz. 592.
  3. Uroczyste dekoracje w Min. P. i H.. „Codzienna Gazeta Handlowa”. Nr 270, s. 2, 26 listopada 1938. 
  4. 27 listopada 1929 „za zasługi w służbie państwowej, a w szczególności za zasługi położone w dziedzinie polityki traktatowej” M.P. z 1929 r. nr 274, poz. 630.
  5. Sveriges statskalender / 1940. Bihang, s. 88
  6. Eesti tänab 1919-2000, Tallinn: Eesti Vabariigi Riigikantselei, 2000, s. 152-155, ISBN 9985-60-778-3 [dostęp 2014-10-23] [zarchiwizowane z adresu 2011-08-27] (est.).
  7. Estrangeiros com Ordens Portuguesas (port.). presidencia.pt. [dostęp 2015-09-27].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Polski Słownik Biograficzny t. 40 s. 171