Mieczysław Stefko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mieczysław Stefko
Data i miejsce urodzenia 28 stycznia 1871
Lubaczów
Data i miejsce śmierci 18 września 1949
Wrocław
Zawód, zajęcie sędzia
Narodowość polska
Tytuł naukowy doktor
Krewni i powinowaci Michał Stefko, Kamil Stefko
Odznaczenia
Kawaler Orderu Franciszka Józefa (Austro-Węgry)

Mieczysław Józef Stefko (ur. 28 stycznia 1871 w Lubaczowie, zm. 18 września 1949 we Wrocławiu) – polski doktor praw, sędzia.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 28 stycznia 1871[1]. Był synem Michała Stefki (sędzia, prokurator) i Kamili (córka prof. Ignacego Lemocha)[1], starszym bratem Kamila. Ukończył studia prawnicze uzyskując tytuł naukowy doktora. W okresie zaboru austriackiego w ramach autonomii galicyjskiej wstąpił do służby wymiaru sprawiedliwości Austro-Węgier. Na początku czerwca 1895 jako auskultant decyzją prezydium apelacji lwowskiej został przeniesiony z Sanoka do Lwowa[2]. Jako auskultant przy Sądzie Krajowym we Lwowie do września 1896 pracował w c. k. Sądzie Obwodowym w Sanoku, po czym otrzymał urlop w wymiarze 10 miesięcy celem odbycia studiów procedury cywilnej w Berlinie[3] (od 1892 funkcję prezydenta sądu w Sanoku pełnił Michał Stefko[4][5][6][7][8][9][10]). W randze radcy C. K. Sądu Krajowego we Lwowie był przydzielony do prezydium C. K. Wyższego Sądu Krajowego we Lwowie (extra statum), w 1914 był szefem biura prezydialnego przydzielony do Sądu krajowego[11][12][13][13]. W 1909 został członkiem wydziału Towarzystwa Prawniczego we Lwowie[14].

Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia porucznika rezerwy piechoty ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 (w 1923 był zweryfikowany z lokatą 6, a w 1924 z lokatą 5)[15][16]. W latach 20. jako oficer rezerwowy był przydzielony do 10 Pułku Piechoty w Łowiczu, w tym w 1924 jako oficer pospolitego ruszenia[17][18]. Wstąpił do służby sądowniczej II Rzeczypospolitej. Ze stanowiska sędzie Sądu Apelacyjnego we Lwowie w dniu 6 września 1921 został mianowany sędzią Sądu Najwyższego[19]. Został członkiem pierwszego komitetu redakcyjnego pisma „Nowy Proces Cywilny”, powołanego w 1933[20], a w 1934 przemianowanego na „Polski Proces Cywilny[21][22]. W 1945 zamieszkiwał w Krakowie[23].

9 lutego 1898 poślubił w Sanoku Marię Antoninę Teklę (ur. 1875), córkę prawnika Józefa Flakowicza[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

austro-węgierskie

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Księga małżeństw 1888–1905 Sanok. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 122 (poz. 15).
  2. Kronika. Wiadomości osobiste. „Gazeta Sanocka”, s. 2, Nr 12 z 9 czerwca 1895. 
  3. Kronika. Mianowania i przeniesienia. „Gazeta Sanocka”, s. 3, nr 77 z 20 września 1896. 
  4. Kronika. Mianowania. „Gazeta Przemyska”, s. 2, nr 72 z 8 września 1892. 
  5. Z izby sądowej. „Gazeta Sanocka”, s. 4, nr 5 z 3 marca 1895. 
  6. Kronika. Jubileusz p. radcy Towarnickiego. „Gazeta Sanocka”, s. 3, nr 37 z 15 grudnia 1895. 
  7. Z izby sądowej. „Gazeta Sanocka”, s. 3, nr 11 z 27 maja 1895. 
  8. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1895. Lwów: 1895, s. 67.
  9. Kronika. Ze Szczawnicy. „Słowo Polskie”, s. 2, nr 185 z 11 sierpnia 1897. 
  10. Alojzy Zielecki, Społeczeństwo Sanoka u progu XX wieku / W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 364.
  11. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1911. Lwów: Prezydyum C.K. Namiestnictwa, 1911, s. 92, 96, 176, 1046.
  12. a b c d Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1914. Lwów: 1914, s. 94.
  13. a b c d e f Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie für das Jahr 1918. Wiedeń: 1918, s. 1030, 1031.
  14. Kronika. Towarzystwo Prawnicze we Lwowie. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 35 z 14 lutego 1909. 
  15. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 486.
  16. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 532.
  17. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 153.
  18. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 146.
  19. Ruch służbowy. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Sprawiedliwości”, s. 381, nr 22 z 15 listopada 1921. 
  20. Co przynosi prasa prawnicza? Nowy Proces Cywilny. „Czasopismo Sędziowskie”. 2, s. 76, 1933. 
  21. Komitet redakcyjny. „Polski Proces Cywilny”, s. 319, nr 11 z 1 czerwca 1934. 
  22. Adam Redzik: „Nowy Proces Cywilny” – „Polski Proces Cywilny” (1933–1939). palestra.pl. [dostęp 2016-05-04].
  23. Teofil Lenartowicz: Ewa Sokołowska – pośmiertne wspomnienie. cowiemechanikolotnictwie.blogspot.com, 2015-11-26. [dostęp 2016-06-17].
  24. Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie für das Jahr 1918. Wiedeń: 1918, s. 218.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]