Mieczysław Syska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mieczysław Syska
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 10 kwietnia 1898
Łódź
Data i miejsce śmierci 22 marca 1972
Wrocław
Starosta powiatu szczuczyńskiego
Okres od października 1931
do 12 października 1932
Starosta powiatu łomżyńskiego
Okres od października 1932
do 1936
Poprzednik Kazimierz Eustachiewicz
Następca Stanisław Kaucki
Wicewojewoda białostocki
Okres od 14 maja 1936
do maja 1936
Wicewojewoda lwowski
Okres od 15 maja 1936
do lipca 1936
Następca Józef Tymiński
Starosta powiatu tarnowskiego
Okres od lipca 1936
do września 1939
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi
podporucznik kawalerii podporucznik kawalerii
Data i miejsce urodzenia 10 kwietnia 1898
Łódź
Data śmierci 22 marca 1972
Przebieg służby
Lata służby 1918–1921
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 3 Pułk Ułanów
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-ukraińska,
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Odznaka Honorowa „Orlęta”

Mieczysław Syska (ur. 10 kwietnia 1898 w Łodzi, zm. 22 marca 1972[1][2] we Wrocławiu[3]) – urzędnik samorządowy w II Rzeczypospolitej, ostatni przedwojenny starosta powiatu tarnowskiego, podporucznik kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 10 kwietnia 1898 jako syn Walentego i Marianny z domu Krakowskiej. W 1915 ukończył Prywatne Progimnazjum Męskie Józefa Radwańskiego w Łodzi, zaś egzamin dojrzałości zdał w Gimnazjum Filologicznym Witanowskiej w 1918. Podczas nauki szkolnej działał jako naczelnik gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w łódzkich Bałutach.

Jesienią 1918 podjął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, Wkrótce, u kresu I wojny światowej uczestniczył w rozbrajaniu Niemców w stolicy. Został przyjęty do Wojska Polskiego. Wstąpił do 3 pułku ułanów i służył w jego 3 szwadronie. Wraz z pułkiem uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej i wojnie polsko-bolszewickiej. 10 lipca 1919 awansowany na starszego ułana, 20 maja 1920 na kaprala. W drugiej połowie 1920 odbył kurs w Oficerskiej Szkole Jazdy w Grudziądzu i 15 grudnia 1920 mianowany podchorążym. Następnie nadal służył w macierzystym pułku. 5 stycznia 1921 został urlopowany bezterminowo i przeniesiony do rezerwy. 1 sierpnia 1925 został awansowany do stopnia podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925. Odbywał ćwiczenia wojskowe w szeregach 3 pułku ułanów w 1928, oraz w Centrum Wyszkolenia Kawalerii i 11 pułku piechoty w 1931.

Podjął służbę w administracji państwowej II Rzeczypospolitej. Pełnił funkcję kierownika Urzędu Pośrednictwa Pracy i Opieki nad Uchodźcami w Łodzi. W 1926 został absolwentem prawa na Uniwersytecie Warszawskim. Później sprawował stanowisko szefa wydziału powiatowego i radcy w Urzędzie Wojewódzkim w Łodzi. W 1929 był zastępcą szefa Wydziału Bezpieczeństwa województwa łódzkiego[4]. Od marca 1930 był kierownikiem Wydziału Bezpieczeństwa Publicznego w Urzędzie Wojewódzkim w Białymstoku. Następnie od października 1931 do 12 października 1932 sprawował urząd starosty powiatu szczuczyńskiego z siedzibą w Grajewie, od września/października 1932 do 1936 urząd starosty powiatu łomżyńskiego[5].

W 1936 sprawował stanowisko wicewojewody białostockiego[6]. Następnie od 15 maja 1936 sprawował stanowisko II wicewojewody lwowskiego i jednocześnie naczelnika Wydziału Społeczno-Politecznego w Urzędzie Wojewódzkim we Lwowie[7][8]. W lipcu 1936 został mianowany starostą powiatu tarnowskiego[9]. Urząd w Tarnowie pełnił do końca istnienia II Rzeczypospolitej we wrześniu 1939.

Po wybuchu II wojny światowej w okresie kampanii wrześniowej przeszedł przez granicę i trafił na Węgry. Tam został internowany i przebywał w obozie przez cały okres wojny do czerwca 1945. Wówczas przybył do Polski. Od października 1945 do sierpnia 1946 był zatrudniony w biurze mobilizacji sił roboczych przemysłu włókienniczego w Jeleniej Górze. W późniejszym czasie pełnił funkcję dyrektora Fabryki Przemysłu Lniarskiego „Orzeł” w Mysłakowicach na Śląsku. W 1947 został członkiem Polskiej Partii Robotniczej, później od listopada 1949 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. 16 marca 1951 Sąd Wojewódzki we Wrocławiu skazał go na karę 1,5 roku pozbawienia wolności oraz utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okresie 2 lat.

Jego żoną była Irena Berłowska, z którą miał córkę Alinę Barbarę (ur. 1926) oraz synów Janusza (ur. 1929) i Jerzego (ur. 1936).

Z Łodzi pochodził także Stanisław Syska (ur. 1930, także syn Walentego), który w okresie PRL był funkcjonariuszem UBP i MO[10].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. nekropole.info
  2. Cmentarze wrocławskie
  3. Janusz Mierzwa Słownik biograficzny starostów Drugiej Rzeczypospolitej. Tom 1 , wyd. LTW, Łomianki 2018, s. 403-404
  4. Mieczysław Syska. „Echo”, s. 1, 22 listopada 1929. 
  5. Dzieje Łomży. Tysiącletnie. [dostęp 2015-05-01].
  6. Nominacja drugiego wicewojewody lwowskiego. „Wschód”, s. 1, Nr 12 z 20 maja 1936. 
  7. Zmiany w Urzędzie Wojewódzkim, w Starostwie Grodzkiem i Komendzie P. P. we Lwowie. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 110 z 14 maja 1936. 
  8. P. Mieczysław Syska II-gim wicewojewodą lwowskim. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 111 z 15 maja 1936. 
  9. Nowy naczelnik wydziału społeczno-politecznego w województwie lwowskiem. „Wschód”, s. 1, Nr 20 z 10 sierpnia 1936. 
  10. Dane osoby z katalogu funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa. Stanisław Syska. Instytut Pamięci Narodowej. [dostęp 2015-06-29].
  11. Odznaczenie Mieczysława Syski. „Echo”, s. 1, 22 listopada 1929. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tomasz Dudziński: Mieczysław Syska. grajewiak.pl, 2011-04-11. [dostęp 2015-06-29].