Mieczysław Urban Jarosz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mieczysław Urban Jarosz
Data i miejsce urodzenia 4 stycznia 1886
Rozwadów
Data i miejsce śmierci 30 grudnia 1953
Łódź
Miejsce spoczynku Cmentarz Doły w Łodzi
Zawód, zajęcie adwokat
Narodowość  Polska
Tytuł naukowy doktor
Edukacja C. K. I Gimnazjum w Tarnowie
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Rodzice Karol, Maria
Krewni i powinowaci Feliks, Stefan (bracia)
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Krzyż Niepodległości Złoty Wawrzyn Akademicki

Mieczysław Urban Jarosz (ur. 4 stycznia 1886 w Rozwadowie, zm. 1 października 1972 w Łodzi) – polski doktor praw, adwokat, obrońca w procesach politycznych, oficer.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 4 stycznia 1886[1][2]. Był synem Karola Jarosza (urzędnik sądowy) i Marii z domu Małeckiej[2].

Od 1897 uczył się w C.K. Gimnazjum w Rzeszowie[2]. W dniu 10 czerwca 1905 zdał egzamin dojrzałości w C.K. I Gimnazjum w Tarnowie[3][2]. W czasie nauki gimnazjalnej od 1901 działał w tajnych kółkach samokształceniowych młodzieży skupionej wokół czasopisma „Promień”[1][4][2]. W 1905 podjął studia prawa na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego[1][2]. Wówczas zaangażował się w ruch socjalistyczny[4]. Funkcjonował jako współpracownik i publicysta w pismach „Naprzód”, wstąpił do PPSD, z ramienia której został skierowany na Śląsk Cieszyński, gdzie działał na rzecz tamtejszych Polaków, występując jako obrońca w sądach niemieckich[4][4][2]. Był redaktorem w pismach „Górnik” (w Ostrawie na Morawach), „Nowiny Ostrawskie”, „Robotnik Śląski”, „Prawo Ludu”, „Przedświt”[1][2]. W 1907 wraz z polską delegacją uczestniczył w międzynarodowym Kongresie Górników w Salzburgu[2]. Od 1911 kontynuował przerwane uprzednio studia prawnicze na UJ i rok później uzyskał stopień doktora praw[2]. W 1912 został wpisany na listę aplikantów adwokacką[1]. Przed 1914 był koncypientem wzgl. kandydatem adwokackim w Krakowie i w Nisku[5][2]. Od 1913 działał w Żywcu, np. na łonie Towarzystwie Uniwersytetu Ludowego[2].

Po wybuchu I wojny światowej na początku sierpnia 1914 przystąpił do oddziałów strzeleckich Józefa Piłsudskiego i uczestniczył w pierwszej kampanii Legionów Polskich[2][5]. Został Komisarzem Wojsk Polskich na powiat kielecki z ramienia Rządu Narodowego, następnie po 10 września 1914 służył w batalionu uzupełnień w Wiedniu kpt. Andrzeja Galicy[5]. Został mianowany chorążym piechoty legionów 5 maja 1915[5]. Był oficerem werbunkowym w Dąbrowie od lipca 1915, potem służył w Komendzie Legionów Polskich[5]. Został awansowany na stopień podporucznika piechoty 8 września 1915[5]. Od sierpnia 1916 pełnił funkcję dowódcy 1 kompanii w 6 pułku piechoty w składzie III Brygady, później na stanowisku adiutanta pułku[5]. Awansowany na porucznika piechoty[5]. Po kryzysie przysięgowym z 1917 podjął służbę w wymiarze sprawiedliwości w ramach sądownictwa pod auspicjami Tymczasowej Rady Stanu[5]. W tym czasie bronił przed sądami polowymi polskich chłopów i robotników[5].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości z dniem 1 lutego 1919 został mianowany na stanowisko podprokuratora przy Sądzie Okręgowym w Warszawie[2]. Od kwietnia 1919 do 1920 działał jako członek Polskiego Komitetu Plebiscytowego na obszarze Śląska Cieszyńskiego przed plebiscytem na Górnym Śląsku[1][2]. W trakcie wojny polsko-bolszewickiej jako ochotnik zaciągnął się do Wojska Polskiego, był żołnierzem 201 Ochotniczego pułku piechoty Armii Ochotniczej[2]. Po zakończeniu walk był szefem komisji powołanej do zbadania okrucieństwa dokonanego przez bolszewików w trakcie wojny[2]. Został awansowany na stopień majora rezerwy w korpusie oficerów sądowych ze starszeństwem z dniem1 czerwca 1919 i przeniesiony do rezerwy w 1921[6][7][2]. W 1934 jako major rezerwy korpusu oficerów sądowych z 7 lokatą pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III[8].

Po rezygnacji z pracy w prokuraturze 4 sierpnia 1921, przeniósł się do adwokatury, wpisany na listę adwokatów w Warszawie, przyjęty do stołecznej Rady Adwokackiej 31 marca 1921[2]. W okresie II Rzeczypospolitej na przełomie lat 20./30. pracował jako adwokat przy ulicy Żurawiej 29 w Warszawie, był członkiem Związku Adwokatów Polskich[9][10]. Jako adwokat występował w procesach politycznych oraz dotyczących spraw społecznych, głównie w sprawach oskarżanych działaczy komunistycznych, socjalistycznych i z radykalnego ruchu ludowego, np. oskarżonego Józefa Putka w procesie brzeskim w 1931/1932, z ramienia ZNP w sprawie pism „Płomyk” i „Płomyczek” (redagowanych przez Wandę Wasilewską) przeciw „Ilustrowanemu Kurierowi Codziennego”, w sprawie Wandy Krahelskiej oskarżonej za treść książki Strajk polski[1][4][2].

Podczas II wojny światowej od 1940 był zastępcą przewodniczącego sądu dyscyplinarnego komisarycznej Rady Adwokackiej[2]. Brał udział w powstaniu warszawskim 1944, po upadku którego przebywał w obozie przejściowym w Pruszkowie, a później w obozach w Lehrte i Peine[2].

Po zakończeniu wojny i nastaniu Polski Ludowej osiadł w Łodzi i kontynuował karierę adwokacką[2]. Dołączył do grupy tzw. prawników postępowych, działał w Zrzeszeniu Prawników-Demokratów, zostając przewodniczącym oddziału łódzkiego ZPD[1]. Zainicjował pierwszy w Polsce wiec stanowiący sprzeciw wobec pominięcia w trakcie procesów norymberskich zbrodni niemieckich popełnionych podczas okupacji na ziemiach polskich[1]. Zainicjował wydawanie pisma „Państwo i Prawo”[1]. Publikował na łamach czasopisma „Palestra”[11]. Zasiadał w Naczelnej Radzie Adwokackiej od 1946 do 1950[1][2]. Został członkiem Wyższej Komisji Dyscyplinarnej[1] wzgl. Wyższego Sądu Dyscyplinarnego przy NRA[2]. Pełnił funkcję eksperta Ministersta Spraw Zagranicznych ds. Zaolzia[2]. Pracował też jako wykładowca i egzaminator aplikantów prawa[2]. W okresie PRL pracował w Zespole Adwokackim nr 1 w Łodzi, w ramach Izby Łódzkiej[12].

Zmarł 1 października 1972 w Łodzi w wieku 86 lat[13][2][5]. Został pochowany na Cmentarzu Doły w Łodzi 4 października 1972[13][2].

Był starszym bratem Feliksa (1897–1958, także legionista, oficer, dr praw, adwokat oraz obrońca w procesie łuckim)[14] oraz Stefana (1903–1958, geograf, podróżnik), ponadto był wujem poety Janusza Szubera, który wspomniał o Mieczysławie Jaroszu w utworze 69/17, wydanym w tomiku poezji pt. Powiedzieć. Cokolwiek z 2011[15]. Miał także siostrę[13]. Był żonaty, miał synów[13].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m Kronika. 50 lat pracy zawodowej adwokata Mieczysława Jarosza. „Palestra”. Nr 6/6 (54), s. 90, 1962. 
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac ad ae af ag ah ai aj Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Mieczysław Jarosz. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2017-12-22].
  3. Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum I w Tarnowie za rok szkolny 1904/05. Tarnów: 1905, s. 73, 74.
  4. a b c d e f g Jubileusz Mieczysława Jarosza. „Palestra”. Nr 6/7 (55), s. 3–16, 1962. 
  5. a b c d e f g h i j k Marek Gałęzowski. Legioniści i urzędnicy. Kilka uwag o udziale adwokatów z zaboru rosyjskiego i austriackiego w odbudowie Rzeczypospolite. „Palestra”. Nr 1-2, s. 241, 2014. 
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1095.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 989.
  8. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 197.
  9. Spis członków Związku Adwokatów Polskich. „Czasopismo Adwokatów Polskich”. Nr 11-12, s. 7, 1928. 
  10. Spis członków Związku Adwokatów Polskich. „Czasopismo Adwokatów Polskich”. Nr 1, 2, 3, s. 9, 1930. 
  11. Mieczysław Jarosz. Sylwetki wybitnych obrońców warszawskich w okresie międzywojennym (c.d.). „Palestra”. Nr 2/1 (5), s. 15–24, 1958. 
  12. Wykaz zespołów adwokackich i lista adwokatów w PRL według stanu na dzień 31 maja 1960 r. Izba Łódzka. „Palestra”. Nr 4/7-8 (31-32), s. 90, 1960. 
  13. a b c d e f g h Mieczysław Jarosz. Nekrolog. „Dziennik Łódzki”. Nr 235, s. 2, 3 października 1972. 
  14. Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Feliks Bronisław Jarosz. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2017-12-22].
  15. Utwór Janusza Szubera pt. 69/17, zob. Janusz Szuber: Powiedzieć. Cokolwiek. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2011, s. 66–67. ISBN 978-83-08-04582-4.
  16. Śląsk Cieszyński. bs.sejm.gov.pl. [dostęp 2017-12-22].
  17. Stanisław Milewski. Adwokat nietuzinkowy. Przyczynki do biografii mecenasa Zygmunta Hofmokla-Ostrowskiego (ojca). „Palestra”. Nr 3-4, 2008. 
  18. M.P. z 1938 r. nr 258, poz. 606.
  19. Odznaczenia wawrzynem akademickim. „Gazeta Lwowska”. Nr 256, s. 2, 10 listopada 1938. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]