Miednica karlicza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Miednica karlicza – jeden z typów miednicy ogólnie ścieśnionej. Jej budowa zależy od odmian karłowatości[1].

Odmiany karłowatości[1][edytuj | edytuj kod]

  • Karłowatość chondrodystroficzna: charakteryzuje się zatrzymaniem wzrostu kości, zwłaszcza długich. Jeszcze w życiu płodowym mięśnie są dobrze rozwinięte. Zatrzymanie rozwoju jest spowodowane stanem zapalnym nasad kości.
  • Karłowatość prawdziwa: powstaje na tle zatrzymania wzrostu we wczesnym dzieciństwie. Budowa ciała jest proporcjonalna, przyczyną karłowatości jest krzywica, która nie doprowadziła do zmian zniekształcających.
  • Karłowatość na tle niedorozwoju gruczołu tarczowego: prowadzi do zahamowania wzrostu kośćca.
  • Karłowatość krzywicza: cechuje się licznymi zniekształceniami kości miednicy i kręgosłupa.
  • Karłowatość hipoplastyczna: powstaje na tle zatrzymania rozwoju całego kośćca.

Ze względu na mniejsza rozmiaru miednicy we wszystkich przypadkach łatwo jest wybadać wzgórek kości krzyżowej i kresę łukowatą, a czworobok Michaelisa jest zwężony.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Michał Troszyński, Położnictwo ćwiczenia, Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2009, s. 40.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.