Mikael Nilsson (ur. 1968)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mikael Nilsson
Data i miejsce urodzenia 28 września 1968
Falköping
Wzrost 186 cm
Pozycja obrońca
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1985–1987 IFK Falköping ? (?)
1988–2000 IFK Göteborg 306 (21)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1991–1996  Szwecja 22 (0)
Dorobek medalowy
III miejsce USA 1994 piłka nożna
Mistrzostwa Europy
III miejsce Szwecja 1992 piłka nożna

Mikael Nilsson (ur. 28 września 1968 w Falköping) – szwedzki piłkarz grający na pozycji lewego obrońcy. Podczas kariery piłkarskiej mierzył 186 cm wzrostu, ważył 83 kg.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym klubem Nilssona w karierze był IFK Falköping z rodzinnej miejscowości Falköping. W latach 1985-1987 występował w jego barwach w trzeciej lidze, a na początku 1988 roku przeszedł do najbardziej utytułowanej drużyny w kraju i ówczesnego zdobywcy Pucharu UEFA, IFK Göteborg. Tam wywalczył pewne miejsce na lewej obronie. W swoim pierwszym sezonie spędzonym w IFK wywalczył wicemistrzostwo pierwszej ligi szwedzkiej, a kolejny sukces z klubem z Göteborga osiągnął w 1990 roku, gdy po raz pierwszy w karierze został mistrzem kraju. W 1991 roku obronił z IFK mistrzostwo kraju, a także zdobył Puchar Szwecji, pierwszy dla klubu od 1983 roku. Następnie w latach 1993-1996 aż czterokrotnie z rzędu zostawał mistrzem Szwecji, a w 1997 po raz drugi wicemistrzem. Od 1998 do 2001 Nilsson IFK nie osiągnął więcej znaczących sukcesów. W całej karierze rozegrał 306 meczów w Allsvenskan i zdobył w nich 21 goli.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji Szwecji Nilsson zadebiutował 17 kwietnia 1991 roku w zremisowanym 2:2 spotkaniu z Grecją. W 1992 roku otrzymał powołanie od selekcjonera Tommy’ego Svenssona do kadry na Euro 92, jednak nie zagrał w żadnym spotkaniu tego turnieju. Także w 1994 roku na Mundialu w USA, na którym Szwedzi wywalczyli III miejsce, Mikael nie wystąpił ani razu. Do 1996 roku rozegrał w kadrze narodowej 22 spotkania.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]