Mikołaj (Szkrumko)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mikołaj
Микола
Mykoła Szkrumko
Микола Шкрумко
metropolita iżewski i udmurcki
Ilustracja
Kraj działania  Rosja
Data i miejsce urodzenia 22 maja 1927
Kizja
Data i miejsce śmierci 3 czerwca 2015
Iżewsk
metropolita iżewski i udmurcki
Okres sprawowania 2001–2015
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Inkardynacja Eparchia iżewska
Śluby zakonne 13 listopada 1954
Diakonat 21 listopada 1954
Prezbiterat 11 maja 1969
Nominacja biskupia 26 czerwca 1985
Sakra biskupia 21 lipca 1985
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 21 lipca 1985
Konsekrator Pimen
Współkonsekratorzy Aleksy (Ridigier), Juwenaliusz (Pojarkow), Włodzimierz (Sabodan), Pitirim (Nieczajew), Aleksy (Konoplow), Hiob (Tywoniuk), Metody (Niemcow), Sergiusz (Fomin)

Mikołaj, imię świeckie Mykoła Szkrumko (ur. 22 maja 1927 w Kizji, zm. 3 czerwca 2015 w Iżewsku[1]) – biskup Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Z pochodzenia Ukrainiec, urodził się w rodzinie chłopskiej. 22 marca 1948 został aresztowany z powodu swoich przekonań religijnych oraz jako syn represjonowanych rodziców, po czym skazany na ośmioletnie zesłanie do Karelii. Został zwolniony w 1953. W tym samym roku wstąpił do seminarium duchownego w Leningradzie, zaś 13 listopada 1954 złożył wieczyste śluby zakonne. 21 listopada 1954 metropolita leningradzki i nowogrodzki Grzegorz wyświęcił go na hierodiakona. Od 1956 do 1960 służył w różnych parafiach eparchii kalinińskiej, następnie do 1968 w soborze Przemienienia Pańskiego w Iwanowie, następnie w eparchii tulskiej i bielowskiej. 11 maja 1969 metropolita tulski i bielowski Juwenaliusz (Pojarkow) wyświęcił go na hieromnicha i skierował do pracy duszpasterskiej w soborze Wszystkich Świętych w Tule. W 1970 hieromnich Mikołaj uzyskał w trybie zaocznym dyplom seminarium duchownego w Moskwie, zaś w 1973 – Moskiewskiej Akademii Duchownej.

13 lutego 1973 został włączony do składu rosyjskiej misji prawosławnej w Jerozolimie, od 1974 jako ihumen, zaś od 1977 – jako jej naczelnik z godnością archimandryty. Funkcję tę pełnił do 16 lipca 1982. W tym samym roku metropolita lwowski i tarnopolski Mikołaj wyznaczył go na przełożonego Ławry Poczajowskiej. 26 czerwca 1985 patriarcha moskiewski i całej Rusi Pimen zdecydował o mianowaniu go biskupem zwienigorodzkim, wikariuszem eparchii moskiewskiej, i przedstawicielem Patriarchatu Moskiewskiego przy prawosławnym Patriarchacie Antiochii. Uroczysta chirotonia miała miejsce 21 lipca 1985 z udziałem konsekratorów: patriarchy Pimena, metropolitów tallińskiego i estońskiego Aleksego (Ridigiera), krutickiego i kołomieńskiego Juwenaliusza, rostowskiego i nowoczerkaskiego Włodzimierza (Sabodana), kalinińskiego i kaszyńskiego Aleksego (Konopliowa), arcybiskupów wołokołamskiego Pitirima (Nieczajewa), zarajskiego Hioba (Tywoniuka), woroneskiego i lipieckiego Metodego (Niemcowa) oraz biskupa sołniecznogorskiego Sergiusza (Fomina).

W lipcu 1987 jego tytuł uległ zmianie na arcybiskup oriechowo-zujewski, zaś duchowny został zwierzchnikiem patriarszych parafii w Kanadzie. W lutym 1991 przeniesiony na katedrę władywostocką i nadmorską, zaś w marcu 1992 – iżewską i udmurcką. 25 lutego 2007 otrzymał godność metropolity.

W 2015 odszedł w stan spoczynku[2]. W tym samym roku zmarł[1] i został pochowany na terenie soboru św. Aleksandra Newskiego w Iżewsku[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Serafin (Tichonow)
Naczelnik rosyjskiej misji prawosławnej w Jerozolimie
1977 – 1982
Następca
Pantelejmon (Dołganow)
Poprzednik
Jakub (Panczuk)
Przełożony Ławry Poczajowskiej
1982 – 1985
Następca
Marek (Petrowcy)
Poprzednik
Walenty (Miszczuk)
Biskup zwienigorodzki
1985 – 1987
Następca
Nikander (Kowalenko)
Poprzednik
Benedykt (Plaskin)
Biskup władywostocki i nadmorski
1991 – 1992
Następca
Beniamin (Puszkar)