Mikołaj Bibikow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mikołaj Bibikow
generał kawalerii generał kawalerii
Data i miejsce urodzenia 9 września 1842
Petersburg
Data i miejsce śmierci 21 lutego 1923
Praga
Przebieg służby
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Późniejsza praca prezydent Warszawy
Odznaczenia
Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława I klasy (Imperium Rosyjskie) Komandor Orderu Franciszka Józefa (Austro-Węgry) Oficer Orderu Daniły I (Czarnogóra)

Mikołaj Bibikow, Nikołaj W. Bibikow (ur. 9 września 1842 w Sankt Petersburgu, zm. 21 lutego 1923 w Pradze) – Rosjanin, carski generał, prezydent Warszawy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urząd Prezydenta Warszawy objął 6 października 1892. Kontynuował po swoim poprzedniku Sokratesie Starynkiewiczu budowę kanalizacji i wodociągów miejskich. Podczas jego prezydentury powstały parki: Ujazdowski i Skaryszewski. Ponieważ z jego inicjatywy obsadzono drzewami szereg ulic oraz urządzono wiele warszawskich ogródków i skwerów, Bibikow zyskał żartobliwy przydomek skwiernego gienierała[1].

Zainicjował budowę miejskich hal handlowych, w tym największych Hal Mirowskich[2]. Ponadto podczas jego kadencji m.in. wybudowano pierwszą elektrownię i rozpoczęto elektryfikację miasta, uruchomiono kolejki: grójecką, marecką i wawerską, zbudowano wiadukt Markiewicza, rozpoczęto budowę Trzeciego Mostu na Wiśle (obecnie most Poniatowskiego), a także wybrukowano wiele ulic.

Podczas rewolucji 1905 pod naciskiem społeczeństwa Bibikow zgodził się na wprowadzenie języka polskiego do urzędów, a także na umieszczenie w ratuszu polskich napisów. Wobec projektu wyboru prezydenta spośród członków Rady Miejskiej podał się do dymisji 29 czerwca 1906. Po ustąpieniu został urzędnikiem do specjalnych poruczeń w Urzędzie Warszawskiego Gubernatora.

Generał-major od 1890, generał-lejtnant od 1899, generał kawalerii od 1906.

Ostatnie lata życia spędził w Pradze. Został pochowany w prawosławnej części cmentarza Olszańskiego w Pradze.

Ważniejsze ordery i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stefan Kieniewicz: Warszawa w latach 1795-1914. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1976, s. 192.
  2. Malte Rolf: Rządy imperialne w Kraju Nadwiślańskim. Królestwo Polskie i cesarstwo rosyjskie (1864–1915). Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 2016, s. 210. ISBN 978-83-235-2572-1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]