Mikołaj Herburt (zm. 1602)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy wojewody podolskiego. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Mikołaj Herburt
Herb
Herburt
Rodzina Herburtowie
Data śmierci 1602
Ojciec Jan Herburt
Matka Jadwiga Chwala

Mikołaj Herburt z Felsztyna i Dziedziłowa herbu Herburt (zm. w 1602 roku) – wojewoda ruski w latach 1588-1602, wojewoda podolski w 1588 roku, podkomorzy halicki w latach 1581-1587, chorąży lwowski w latach 1577-1581, starosta tłumacki, skalski i barski w 1588 roku[1], starosta osiecki w 1595 roku[2].

Jako senator wziął udział w sejmie zwyczajnym 1601 roku[3].

Syn Jana Herburta podkomorzego przemyskiego i Jadwigi córki Piotra Chwala z Rozlowa, dziedzica na Pełniatyczach. (łac. Nicolaus Herborth de Fulstin capitaneus Leopoliensis) starosta lwowski na zamku dolnym lwowskim, pradziad Piotr Herburt, starszy brat Jana Herburta, zasłużony w wyprawach wojennych za Zygmunta Augusta na Wołoszczyźnie, walczył z Turkami, jako rotmistrz jazdy zaciężnej w wojnach moskiewskich Stefana Batorego.

Był marszałkiem sejmików województwa ruskiego w 1572 i 1577 roku[4]. Poseł województwa ruskiego na sejm konwokacyjny 1574 roku, poseł ziemi halickiej na sejm 1578 roku i 1585 roku[5].

W 1589 roku był sygnatariuszem ratyfikacji traktatu bytomsko-będzińskiego na sejmie pacyfikacyjnym[6].

Był założycielem miasta Felsztyn na Podolu. Jego żoną była Katarzyna Koła Saporowska i po jego śmierci po roku 1593 wyszła za mąż za chorążego halickiego Pawła Skotnickiego h. Grzymała i miała z nim syna Jana Skotnickiego.

Rodzeństwo Mikołaja Herburta :

W rodowym Felsztynie na Podolu zachował się do dziś kościół św. Wojciecha, ufundowany przez Mikołaja Herburta.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Urzędnicy podolscy XIV-XVIII wieku. Spisy". Oprac. Eugeniusz Janas, Witold Kłaczewski, Janusz Kurtyka, Anna Sochacka. Kórnik 1998, s. 203.
  2. w tym roku uzyskał dożywocie na starostwo osieckie wraz z Zofią Żórawińską, Krzysztof Chłapowski, Starostowie niegrodowi w Koronie 1565-1795 Materiały źródłowe, Warszawa, Bellerive-sur-Allier 2017, s. 87.
  3. Leszek Andrzej Wierzbicki, Senatorowie koronni na sejmach Rzeczypospolitej, Warszawa 2017, s. 72.
  4. Akta grodzkie i ziemskie z czasów Rzeczypospolitej Polskiej z archiwum tak zwanego bernardyńskiego we Lwowie w skutek fundacyi śp. Aleksandra hr. Stadnickiego. Wyd. staraniem Galicyjskiego Wydziału Krajowego. T. 20. Lauda sejmikowe. T. 1. Lauda wiszeńskie 1572-1648 r., Lwów 1909, s. XXIX.
  5. Posłowie ziemscy koronni 1493-1600, pod red. Ireny Kaniewskiej, Warszawa 2013, s. 227. 259, 290.
  6. Codex diplomaticus Regni Poloniae et Magni Ducatus Lituaniae, wydał Maciej Dogiel, t. I, Wilno 175, s. 237.