Mikołaj Sukniewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mikołaj Sukniewicz
„Kola”, „Gajowy”, „Odyniec”
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 26 października 1898
Łuniniec
Data i miejsce śmierci 15 listopada 1979
Bielawa
Przebieg służby
Lata służby od 1915
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 7 Pułk Piechoty Legionów
7 Pułk Piechoty Legionów AK „Garłuch”
Stanowiska dowódca kompanii strzeleckiej
dowódca batalionu piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
powstanie warszawskie
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Krzyż Armii Krajowej

Mikołaj Sukniewicz ps. „Kola”, „Gajowy”, „Odyniec” (ur. 26 października 1898 w Łunińcu na Polesiu, zm. 15 listopada 1979 w Bielawie) – major piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Wincentego i Marii z domu Eysmont-Jasiemczyk. Ożeniony z Marią Nadzieją z Jodko-Wojtkiewiczów, był ojcem Natalii (ur. 1924). Ukończył gimnazjum klasyczne w Petersburgu.

W 1915 r. wcielony został do Armii Imperium Rosyjskiego i skierowany do Szkoły Oficerskiej w Orenburgu. Po ukończeniu szkoły oficerskiej pełnił służbę w 3, 164, 94, 80, 57 pułku piechoty, a później w Wojsku Dońskim. Był ranny na froncie. W grudniu 1918 r. przydzielony został do 14 pułku strzelców 4 Dywizji Strzelców Polskich gen. Żeligowskiego. W tymże pułku służył do czasu przeniesienia do 3 Dywizji Piechoty Legionów.

Od czerwca 1919 r. do maja 1920 r., w stopniu podporucznika, dowodził 6 kompanią 7 pułku piechoty Legionów. Walczył na wojnie z bolszewikami, za co został odznaczony Krzyżem Walecznych. Ranny, dostał się do niewoli bolszewickiej.

Z niewoli powrócił w sierpniu 1921 roku, w ramach wymiany jeńców. Do października 1924 roku ponownie pełnił służbę w 7 pp Leg. Z dniem 5 października 1924 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i przydzielony do 4 batalionu granicznego w Dederkałach. W 1928 roku pełnił w tym oddziale służbę na stanowisku oficera materiałowego. Następnie został oficerem Wywiadu KOP. Pełnił służbę na stanowisku oficera informacyjnego 11 batalionu granicznego w Ostrogu nad Horyniem. Za ten okres odznaczony Krzyżem Walecznych oraz Srebrnym Krzyżem Zasługi. Od marca 1931 do maja 1933 roku w 22 pułku piechoty w Siedlcach, a następnie (od 1933) ponownie w 7 pp Leg. w Chełmie Lubelskim na stanowisku dowódcy kompanii.

Podczas sierpniowej mobilizacji przydzielony do 3 Dywizji Piechoty Legionów. W kampanii wrześniowej walczył jako dowódca kompanii. Gdy oddziały 7 pp Leg. uległy rozproszeniu, znalazł się w Polsce południowo-wschodniej. Lekko ranny dostał się do niewoli radzieckiej. Trafił do obozu przejściowego w Szepietówce, skąd zbiegł do Generalnego Gubernatorstwa.

Tam rozpoczął działalność w ZWZ-AK, początkowo w charakterze komendanta powiatu Hrubieszów. W styczniu 1941 objął zastępstwo dowódcy 7 pułku piechoty Legionów AK „Garłuch” oraz dowództwo I baonu (pseudonim „Kola” i „Gajowy” na użytek wewnętrzny i „Odyniec” w ewidencji Okręgu AK). Awansowany do stopnia majora rozkazem Komendanta Sił Zbrojnych w Kraju z dnia 11 listopada 1943 roku. Funkcję zastępcy dowódcy pełnił do końca 1944 roku, także podczas powstania warszawskiego. W grudniu 1944 aresztowany i torturowany przez Gestapo (wobec wycofywania się oddziałów niemieckich – wykupiony staraniem dowództwa pułku). W styczniu 1945 roku aresztowany w pociągu z Podkowy Leśnej do Częstochowy (podczas przewożenia radiostacji) i osadzony w obozie w Lichterfelde-Süd w Niemczech (od stycznia do końca kwietnia 1945). Po wojnie był pracownikiem umysłowym w różnych zakładach pracy w Bielawie i Jodłowniku.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ludwik Głowacki, Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939, Wydawnictwo Lubelskie 1986, s. 302.
  • J. Kreusch, A.K. Kunert, P. Rozwadowski, Wielka ilustrowana encyklopedia Powstania Warszawskiego, t. 5, ARS Print 1997 (biogram został podany błędnie),
  • J. Kulesza, "Garłuch" 7 Pułk Piechoty AK, Warszawa 2004.
  • M. B. Michalik, E. Duraczyński, Kronika powstań polskich 1794-1944, Kronika 1994, Oddziały Powstania Warszawskiego, Warszawa 1988.
  • Roczniki Oficerskie z 1923, 1924, 1928 i 1932 roku, Ministerstwo Spraw Wojskowych.
  • R. Rybka, K. Stepan, Rocznik Oficerski 1939, 2006.
  • J.K. Wroniszewski, Ochota 1939-1945, MON 1976, s. 243, 311.
  • J.K. Wroniszewski, Ochota 1944, Warszawa 1970.
  • J. K. Wroniszewski, Ochota Okęcie. Warszawskie Termopile 1944. Przewodnik pamięci po miejscach walk i pamięci z lat 1939-1944, Warszawa 2002, s. 48-49.
  • Mikołaj Sukniewicz – notatki.
  • Teczka akt personalnych Mikołaja Sukniewicza, Centralne Archiwum Wojskowe.