Mikrotypografia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Mikrotypografia (inaczej typografia detalu) – zestaw technik i metod składu, których stosowanie na poziomie znaku (litery) polepsza szarość kolumny, a co za tym idzie, czytelność tekstu. Często zestawiana z makrotypografią, rozumianą synonimicznie z układem typograficznym, layoutem.

Głównym teoretykiem mikrotypografii był szwajcarski typograf Jost Hochuli, który opisał jej zasady w książce Detal w typografii[1] (oryg. Das Detail in der Typografie, pierwodruk w 2005 r.).

Elementy mikrotypografii[edytuj | edytuj kod]

  • litera;
  • odstęp międzyliterowy;
  • wyraz;
  • odstęp międzywyrazowy;
  • wiersz;
  • odstęp międzywierszowy (inaczej interlinia);
  • kolumna.

Metody mikrotypografii[edytuj | edytuj kod]

Dobrą szarość kolumny można uzyskać dzięki harmonii między mikro- a makrotypografią. Na poziomie mikrotypograficznym wpływ na szarość kolumny w tekście mają:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jost Hochuli, Detal w typografii, Kraków: d2d.pl, 2009.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Robert Bringhurst, Elementarz stylu w typografii, Kraków 2013.
  2. Jost Hochuli, Detal w typografii, Kraków 2009.
  3. Michael Mitchell, Susan Wightman, Typografia książki. Podręcznik projektanta, Kraków 2012.
  4. Robert Oleś, Niewidoczny znaczy dobry. Korekta optyczna, w: 2+3D”, nr 21 (2006), dostęp on-line.