Mils Muliaina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mils Muliaina
Mils Muliaina
Pełne imię i nazwisko Junior Malili Muliaina
Data i miejsce urodzenia 31 lipca 1980
Salelesi, Samoa Zachodnie
Wzrost 183 cm
Masa ciała 92 kg
Rugby union
Pozycja obrońca, środkowy ataku, skrzydłowy[1]
Kariera seniorska[a]
Lata Zespół Wyst. (Pkt)
1999–2005 Auckland Suburbs RFC (klub)
1999–2005 Auckland (NPC) 42 (?)
2001–2005 Blues (Super 12) 49 (82)
2006–2011 Te Rapa Rugby Club (klub)
2006–2011 Waikato (NPC) 7 (10)
2006–2011 Chiefs (Super 14) 55 (65)
2011–2014 Docomo Kansai 19 (20)
2014 Chiefs (Super Rugby) 6 (5)
2014– Connacht
Reprezentacja narodowa[b]
Lata Reprezentacja Wyst. (Pkt)
1998  Nowa Zelandia U-18
1999  Nowa Zelandia U-19
1999–2002  Nowa Zelandia
2000–2001  Nowa Zelandia U-21
2003–2011  Nowa Zelandia 100 (170)
  1. Mecze i punkty w lidze akt. w dniu 2014-09-19.
  2. Mecze i punkty w reprez. akt. w dniu 2011-10-09.

Mils Muliaina (ur. 31 lipca 1980 w Salelesi) – nowozelandzki rugbysta samoańskiego pochodzenia, uniwersalny zawodnik formacji ataku, reprezentant kraju w wersji siedmio- i piętnastoosobowej. Zdobywca Pucharów Świata w obu odmianach tego sportu, złoty medalista igrzysk Wspólnoty Narodów, trzykrotny juniorski mistrz świata, sześciokrotny zwycięzca Pucharu Trzech Narodów i dwukrotny IRB Sevens World Series oraz triumfator Super 12 z Blues.

Młodość[edytuj | edytuj kod]

We wczesnym dzieciństwie Milsa jego rodzina w poszukiwaniu pracy przeniosła się z Samoa do Invercargill w Nowej Zelandii[2]. Już w wieku czterech lat zaczął grać w rugby, w odmianę rugby league[3]. Uczęszczał do Tweedsmuir Intermediate i Southland Boys' High School[4], skąd w 1998 roku w ostatnim roku nauki przeniósł się otrzymawszy stypendium sportowe do Kelston Boys' High School w Auckland. Dobre występy w reprezentacji szkoły zakończyły się jej zwycięstwem w mistrzostwach kraju i pierwszych World Schools Rugby Championship, a także zaowocowały powołaniem do reprezentacji New Zealand Schools[5][6][7][8]. Dyrektorem tej szkoły wówczas był późniejszy selekcjoner reprezentacji Walii i All BlacksGraham Henry. To dzięki niemu Muliaina nie powrócił do Invercargill, by grać w drużynie Southland, lecz został wytypowany do Auckland Rugby Academy[9][10].

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

W latach 1999–2005 czterdzieści dwa razy wystąpił w drużynie Auckland w krajowych rozgrywkach National Provincial Championship[11][12]. Zespół ten w tym czasie czterokrotnie zwyciężył w tych rozgrywkach, zaś Muliaina wystąpił w dwóch z tych finałów – w edycjach 2002 i 2005[13]. Na poziomie klubowym związany był wówczas z Auckland Suburbs RFC[14][15]. W 2001 roku został wybrany do zespołu Blues występującego w Super 12. Zadebiutował meczem z Highlanders, a w kolejnych dwóch zanotował dające wygrane przyłożenia[16], dobrą passę przerwała jednak złamana ręka[17]. Uważany był wówczas za zawodnika mogącego grać tak samo dobrze na obu skrzydłach, środku ataku czy jako obrońca[18]. W klubie tym grał do roku 2005 zwyciężając w rozgrywkach w edycji 2003 po zwycięstwie w finale nad Crusaders[19].

W 2006 roku przeniósł się do Chiefs i zarazem został częścią składu grającego w NPC zespołu Waikato. Był kapitanem Chiefs w latach 2009–2011, już w roku 2008 okazjonalnie pełniąc tę rolę[20], i w pierwszym z nich poprowadził drużynę do jedynego w historii klubu finału Super 14, gdzie doznała dotkliwej porażki z południowoafrykańskimi Bulls[21]. Dobry sezon przyniósł mu wyróżnienie dla najlepszego nowozelandzkiego gracza tych rozgrywek[22]. Z uwagi na reprezentacyjne obowiązki w barwach Waikato zagrał jedynie siedem razy[11][23], w tym w zwycięskim finale edycji 2006[24][25]. Złamany w kwietniu 2010 roku kciuk i trudna rehabilitacja przerywana innymi urazami spowodowała, że ominął większość sezonu Super 14 i poważnie rozważał zakończenie kariery[3]. Do gry powrócił występem dla lokalnego klubu Te Rapa[26], z którym związany był podczas kontraktu w Waikato[27][28].

Na początku czerwca 2011 roku Muliaina ogłosił podpisanie dwuletniego kontraktu z japońskim klubem NTT Docomo[29]. W pierwszym sezonie w tej drużynie wystąpił w dziewięciu meczach zdobywając trzy przyłożenia[30]. Już pod koniec 2012 roku ponownie zainteresowały się nim zespoły Super Rugby[31], również sam zawodnik nie wykluczył powrotu do Nowej Zelandii po zakończeniu kontraktu[32]. W połowie października 2013 roku podpisał kontrakt z Chiefs[33], a do zespołu miał dołączyć w lutym 2014, by walczyć o miejsce środkowego ataku[34]. Z uwagi na kontuzje innych graczy szybko pojawił się w wyjściowej piętnastce[35]. Uraz łokcia, początkowo nie wymagający interwencji chirurgicznej[36], zakończył się jednak operacją eliminującą go z większej części sezonu[37]. W maju 2014 roku zawodnik ogłosił przejście do irlandzkiego zespołu Connacht, zostając pierwszym reprezentantem Nowej Zelandii w historii tej prowincji[38][39].

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Karierę reprezentacyjną rozpoczął od zespołu U-18, w którym występował wraz z Aaronem Maugerem i Jerrym Collinsem[40][41]. W kolejnych latach z nowozelandzkimi drużynami juniorskimi odnosił duże sukcesy – w 1999 został mistrzem świata juniorów z kadrą U-19[42] oraz dwukrotnie powtórzył to osiągnięcie z reprezentacją U-21 w latach 2000[43] i 2001[44].

Z reprezentacją rugby siedmioosobowego brał udział w dwóch zakończonych triumfem kampaniach IRB Sevens World Series w sezonach 1999/2000[43][45] i 2000/2001[46][47]. W 2001 roku zdobył Puchar Świata w argentyńskim Mar del Plata[48][49], a rok później uczestniczył w Igrzyskach Wspólnoty Narodów 2002[50][51] zdobywając złoty medal[52][53].

W roku 2000 odbył tournée po Europie wraz z nowozelandzką reprezentacją A[43]. Do pierwszej reprezentacji został powołany w 2003 roku[54] i zadebiutował wchodząc z ławki rezerwowych w przegranym spotkaniu z Anglią 14 czerwca[55]. Stał się jednym z filarów tej reprezentacji – od swojego debiutu wystąpił w 34 z rzędu meczach All Blacks, co stanowi dwunasty wynik w historii nowozelandzkiego rugby[56]. Po wygranym przez Nową Zelandię Pucharze Trzech Narodów został powołany na Puchar Świata w Rugby 2003 i został wraz z Dougiem Howlettem współzwycięzcą w klasyfikacji dla zawodnika z największą liczbą przyłożeń (po 7), a jego drużyna zdobyła brązowy medal[57].

W latach 2005–2007 reprezentacja Nowej Zelandii z Muliainą w składzie zdominowała rugby na południowej półkuli, wygrywając wszystkie trzy edycje Pucharu Trzech Narodów, a dodatkowo w roku 2005 pokonując w trzech meczach British and Irish Lions[58] oraz zdobywając pierwszy od 1978 roku, a drugi w historii All Blacks, Wielki Szlem po zwycięstwach nad czterema reprezentacjami z Wysp Brytyjskich[59][60].

Wysoka i stabilna forma sprawiła, że zawodnik dostał powołanie na rozgrywany we Francji Puchar Świata w Rugby 2007. Nieudana, zakończona porażką z gospodarzami w ćwierćfinale, kampania All Blacks zmotywowała pragnącego walczyć o Puchar Webba Ellisa Muliainę do przedłużenia kontraktu z NZRU na kolejne lata[61]. Odrzucił tym samym lukratywne oferty z zagranicy, m.in. z RC Toulonnais[62]. Kontynuował zatem z powodzeniem występy w nowozelandzkich barwach, święcąc wraz z drużyną w następnym roku triumf w Pucharze Trzech Narodów oraz drugi w karierze Wielki Szlem okraszając go dwoma przyłożeniami w meczu z Anglią[59][63].

W czerwcu 2009 roku poprowadził reprezentację Nowej Zelandii w trzech testmeczach[64], w zastępstwie kontuzjowanego Richiego McCaw, zostając trzecim w historii kapitanem All Blacks pochodzącym z Samoa, wcześniej uczynili to Tana Umaga i Rodney So'oialo[2]. Po wyleczeniu serii kontuzji[65] rok 2010 okazał się pasmem sukcesów zawodnika – wygrana w Pucharze Trzech Narodów, gdzie wraz z Jamesem O’Connorem zdobyli najwięcej przyłożeń w tych rozgrywkach, po raz trzeci zdobyty Wielki Szlem oraz nominacja do nagrody dla najlepszego zawodnika roku na świecie[66]. Dodatkowo, wraz z Richiem McCaw, wyrównali w meczu ze Szkocją wynoszący 92 spotkania rekord Seana Fitzpatricka[67], a tydzień później w meczu z Irlandią ustanowili nowy rekord w liczbie występów w nowozelandzkiej reprezentacji[68].

Powołany na już trzeci Puchar Świata Muliaina[69] swój setny mecz w barwach All Blacks rozegrał w wygranym ćwierćfinale PŚ 2011 przeciwko Argentynie, zostając drugim w historii po Richiem McCaw nowozelandzkim rugbystą, który osiągnął tę barierę[70]. W meczu tym doznał kontuzji ramienia, która wyeliminowała go z dalszej gry w tym turnieju[71], a dzień później ogłosił zakończenie reprezentacyjnej kariery[72][73]. All Blacks zaś ostatecznie zwyciężyli w turnieju[74]. Ogółem podczas kariery reprezentacyjnej wystąpił w stu testmeczach zdobywając z przyłożeń wszystkie 170 punktów, a dodatkowo wziął udział w dwóch meczach All Blacks przeciwko Barbarian F.C. w 2004 roku oraz Munster Rugby w 2008 roku[75]. Dla Barbarians zagrał natomiast w dwóch spotkaniach na przełomie maja i czerwca 2012 roku[76].

Varia[edytuj | edytuj kod]

  • Mils Muliaina z żoną Hayley mają urodzonego w 2008 roku syna, Maxa[77].
  • Ma dwóch braci – zarówno starszy Faolua, jak i młodszy Alesana, grali w drużynie Southland[9].
  • W lipcu 2009 roku ukazała się autobiografia zawodnika napisana we współpracy z Lynn McConnell[78].
  • 9 czerwca 2012 roku wystąpił w drużynie Asia Pacific Barbarians przeciwko angielskiemu klubowi Saracens w charytatywnym meczu w Hongkongu[79][80]. Z APB występował także w meczach rugby dziesięcioosobowego[81].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. All Blacks: Muliaina's celebration cut out (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2011-10-14].
  2. a b Family swamp new All Blacks skipper (ang.). stuff.co.nz. [dostęp 2011-10-17].
  3. a b Mils Muliaina feared he was past it but is now chasing history (ang.). thisislondon.co.uk. [dostęp 2011-10-14].
  4. Southland Boys’ High School All Black Captains With Clive Akers (ang.). blog.skysport.co.nz. [dostęp 2014-02-04].
  5. A Brotherhood So Strong: Kelston Boys’ High School: 1992-1999 (ang.). blog.skysport.co.nz. [dostęp 2014-02-04].
  6. Their team goal: `to do our best' in rugby, life (ang.). ldschurchnews.com. [dostęp 2011-10-14].
  7. Their team goal: `to do our best' in rugby, life (ang.). wesclark.com. [dostęp 2011-10-14].
  8. Heroes to zeros and back again (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2014-02-04].
  9. a b Rugby: Fullback lines up All Black record (ang.). odt.co.nz. [dostęp 2011-10-14].
  10. ABs to make Muliaina's milestone memorable (ang.). stuff.co.nz. [dostęp 2011-10-14].
  11. a b Mils Muliaina – All Blacks Profile (ang.). allblacks.com. [dostęp 2011-10-14].
  12. Mixed emotions for departing Muliaina (ang.). allblacks.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-02-04].
  13. Muliaina times his run to another final perfectly (ang.). allblacks.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-02-04].
  14. SUBURBS REPRESENTATIVES (ang.). suburbsrugby.co.nz. [dostęp 2014-02-04].
  15. Suburbs Rugby Club (ang.). rugbynews.co.nz. [dostęp 2014-02-04].
  16. Muliaina catches the eye (ang.). theblues.co.nz. [dostęp 2011-10-14].
  17. Blues lose Muliaina for six weeks (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2014-02-04].
  18. Muliaina's solid start (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2014-02-04].
  19. History – 2003 (ang.). theblues.co.nz. [dostęp 2011-10-14].
  20. Matured Mils makes the right moves (ang.). stuff.co.nz. [dostęp 2014-02-04].
  21. Northern Bulls thrash Waikato Chiefs to win Super 14 final by record margin (ang.). telegraph.co.uk. [dostęp 2011-10-14].
  22. 2009 Steinlager Rugby Awards Winners Announced (ang.). voxy.co.nz. [dostęp 2014-02-04].
  23. Waikato Players (ang.). mooloo.co.nz @ web.archive.org. [dostęp 2014-02-04].
  24. Waikato's defence claims the prize (ang.). allblacks.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-02-04].
  25. Waikato se coronó en la Air NZ Cup (hiszp.). rugbyfun.com.ar. [dostęp 2014-02-04].
  26. Pair have much to prove (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2014-02-04].
  27. Te Rapa Rugby Sports Club (ang.). rugby.co.nz. [dostęp 2014-02-04].
  28. All Black Mils Muliaina to play club rugby (ang.). stuff.co.nz. [dostęp 2014-02-04].
  29. Rugby: Muliaina bound for Japan (ang.). odt.co.nz. [dostęp 2011-10-14].
  30. Mils Muliaina – Top League Profile (jap.). top-league.jp @ web.archive.org. [dostęp 2014-02-04].
  31. Blues and Chiefs in battle for Muliaina (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2014-02-04].
  32. Mils Muliaina open to a Super Rugby return (ang.). stuff.co.nz. [dostęp 2014-02-04].
  33. Chiefs sign Muliaina and Fruean (ang.). allblacks.com. [dostęp 2014-02-04].
  34. Centre stage for Mils Muliana with the Chiefs (ang.). stuff.co.nz. [dostęp 2014-02-04].
  35. Chiefs not expecting miracles from Muliaina (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2014-09-19].
  36. No surgery needed for Muliaina (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2014-09-19].
  37. Muliaina blow for Chiefs (ang.). rugby365.com. [dostęp 2014-09-19].
  38. Centurion Muliaina to become Connacht's first All Black (ang.). connachtrugby.ie. [dostęp 2014-09-19].
  39. Connacht sign New Zealand great Mils Muliaina (ang.). www1.skysports.com. [dostęp 2014-09-19].
  40. New Zealand Schools’ Players who have become All Blacks (ang.). blog.skysport.co.nz. [dostęp 2014-02-04].
  41. New Zealand Teams (ang.). allblacks.com. [dostęp 2014-02-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-24)].
  42. IRB age groups breed 'world superstars' say WRU (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2014-02-04].
  43. a b c 2000 NZRU Annual Report (ang.). allblacks.com. [dostęp 2011-10-14].
  44. 2001 NZRU Annual Report (ang.). allblacks.com. [dostęp 2011-10-14].
  45. New Zealand take maiden Series crown (ang.). irbsevens.com. [dostęp 2011-10-14].
  46. Strong Sevens squad named (ang.). nzrugby.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-02-04].
  47. Match Reports From Twickenham (ang.). irbsevens.org @ web.archive.org. [dostęp 2014-02-04].
  48. Rugby World Cup Sevens - Day 3 (ang.). scrum.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-02-04].
  49. NZ wins World Cup (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2014-02-04].
  50. Defending champions announce rugby squad (ang.). m2002.thecgf.com. [dostęp 2012-06-28].
  51. Athlete Biography:Mils MULIAINA (ang.). m2002.thecgf.com. [dostęp 2014-02-04].
  52. 2002 NZRU Annual Report (ang.). allblacks.com. [dostęp 2011-10-14].
  53. Mils Muliaina – Commonwealth Games Federation Profile (ang.). thecgf.com. [dostęp 2011-10-14].
  54. Thorne to skipper All Blacks (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2014-02-04].
  55. Extract from Mils Muliaina's autobiography (ang.). stuff.co.nz. [dostęp 2011-10-14].
  56. All Blacks: Mils makes milestone (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2011-10-14].
  57. All Blacks restore pride (ang.). guardian.co.uk. [dostęp 2011-10-17].
  58. Lions farewelled by All Blacks whitewash (ang.). allblacks.com. [dostęp 2014-09-19].
  59. a b Grading the All Blacks' Grand Slams (ang.). tvnz.co.nz. [dostęp 2011-10-17].
  60. Mission accomplished (ang.). telegraph.co.uk. [dostęp 2011-10-17].
  61. Według zasad ustalonych przez NZRU zawodnik może być powołany do drużyny narodowej, tylko jeśli gra w Nowej Zelandii; m.in. New Zealand Gets Creative to Keep Its Rugby Stars (ang.). nytimes.com. [dostęp 2011-10-17]. Rugby: NZRU ends debate on eligibility (ang.). odt.co.nz. [dostęp 2011-10-17].
  62. Muliaina: I am not over 2007 (ang.). nz.sports.yahoo.com. [dostęp 2011-10-17].
  63. More to come from NZ - Muliaina (ang.). news.bbc.co.uk. [dostęp 2011-10-17].
  64. Muliaina to skipper All Blacks (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2014-02-04].
  65. Donald knew he was out (ang.). stuff.co.nz. [dostęp 2014-02-04].
  66. Muliaina rectifies roller-coaster year (ang.). tvnz.co.nz. [dostęp 2011-10-14].
  67. Tributes for McCaw and Muliaina as FitzPatrick’s record equalled (ang.). allblacks.com. [dostęp 2011-10-17].
  68. Rugby: McCaw, Muliaina up for world player of the year award (ang.). odt.co.nz. [dostęp 2011-10-17].
  69. Henry happy with All Blacks blend for RWC (ang.). rugbyworldcup.com. [dostęp 2011-10-17].
  70. Tributes for Mils Muliaina on a century of Tests (ang.). allblacks.com. [dostęp 2011-10-14].
  71. Muliaina's 100th test spoiled by shoulder injury (ang.). news.yahoo.com. [dostęp 2012-09-04].
  72. Muliaina reflects on All Blacks career (ang.). rugbyworldcup.com. [dostęp 2011-10-14].
  73. Mils Muliaina calls time on his All Black career (ang.). rugbyweek.com. [dostęp 2011-10-14].
  74. As it happened: All Blacks v France (ang.). tvnz.co.nz. [dostęp 2011-10-23].
  75. McCaw and co. have faith in Muliaina (ang.). planetrugby.com @ web.archive.org. [dostęp 2014-02-04].
  76. J.M. Muliaina (ang.). barbarianfc.co.uk. [dostęp 2014-09-19].
  77. All Blacks: Muliaina's crowning glory (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2011-10-14].
  78. Mils Muliaina, Lynn McConnell: Living the Dream. 2009, s. 256. ISBN 978-1-86971-166-5.
  79. Saracens to make Hong Kong bow (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2012-04-17].
  80. Smit's Saracens lose nail-biter (ang.). sport24.co.za. [dostęp 2014-02-04].
  81. Muliaina to star for BGC Asia Pacific Barbarians, Umaga to coach (ang.). hongkongtens.com. [dostęp 2014-02-04].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]