Mirocin (województwo podkarpackie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mirocin
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat przeworski
Gmina Przeworsk
Liczba ludności (2011) 1282[1][2]
Strefa numeracyjna 16
Kod pocztowy 37-200[3]
SIMC 0609095
Położenie na mapie gminy wiejskiej Przeworsk
Mapa lokalizacyjna gminy wiejskiej Przeworsk
Mirocin
Mirocin
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Mirocin
Mirocin
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Mirocin
Mirocin
Położenie na mapie powiatu przeworskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu przeworskiego
Mirocin
Mirocin
Ziemia50°02′32″N 22°33′20″E/50,042222 22,555556

Mirocinwieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie przeworskim, w gminie Przeworsk[4].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa przemyskiego.

Przez Mirocin przepływa Potok Mirociński wpadający do Mleczki na obszarze Gorliczyny[5].

Miejscowość jest siedzibą rzymskokatolickiej parafii Judy Tadeusza i św. Brata Alberta. W Mirocinie są dwa kościoły: parafialny pw. świętego Judy Tadeusza oraz tzw. Kościółek Stary pw. Matki Bożej Niepokalanego Serca.

Na terenie Mirocina znajduje się węzeł Jarosław Zachód, łączący autostradę A4 z drogą krajową nr 94[6].

Części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Mirocin[7][4]
SIMC Nazwa Rodzaj
0609103 Parcelacja część wsi
0609110 Podlas część wsi

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmianki o Mirocinie pochodzą z 1578 roku w bazylice przeworskiej, dotyczą tzw. daniny obowiązkowej. Wieś była wzmiankowana w regestrach poborowych, które zapisali poborcy podatkowi ziemi przemyskiej z 1515 roku jako Miraczyn[8][a] i w 1589 roku jako Miraczin[9][b].

W 1624 roku wieś była zniszczona przez najazd tatarski, dlatego w latach 1628, 1651 i 1658 była objęta zniżką podatkową. W 1651 roku wieś wzmiankowano jako Miratyn[c][10]. W 1658 roku wieś była wzmiankowana jako Miratin[d][11]. W 1674 roku wieś była wzmiankowana jako Miratyn i było w niej 30 domów[e][12].;

W 1918 roku w Mirocinie było 1148 mieszkańców, a wieś była własnością Romana Potockiego[13].

W I połowie XX wieku w Mirocinie było 269 domów. W 1945 roku na Ukrainę wysiedlono 92 osoby z 32 domów.

Kościół[edytuj | edytuj kod]

Mirocin należał do parafii farnej w Przeworsku. W 1937 roku za pozwoleniem bp Franciszka Bardy w budynku gminy wydzielono lokal na kaplicę publiczną, którą 8 stycznia 1938 poświęcił o. Jacek Bober gwardian klasztoru O.O. Bernardynów w Przeworsku. Była to kaplica filialna parafii przeworskiej. W 1945 roku do Mirocina przybył repatriant ze wschodu ks. Wiktor Piotrowski, który został kapelanem. 14 stycznia 1948 kapelania została przemianowana na wikariat eksponowany. W 1957 roku na miejscu dawnej kaplicy drewnianej zbudowano murowany kościół pw. Niepokalanego Serca NMP, który w 1958 roku został poświęcony przez bp Stanisława Jakiela[14].

W latach 1983–1985 na miejscu dawnej cerkwi zbudowano nowy murowany kościół pw. św. Judy Tadeusza. 6 maja 1984 poświęcono kamień węgielny. 26 października 1984 roku została utworzona parafia pw. św. Judy Tadeusza i św. Brata Alberta w Mirocinie-Rozborzu, w której skład weszły Mirocin i Rozbórz. 3 listopada 1985 kościół został poświęcony przez bp Ignacego Tokarczuka[14].

Od 1983 roku parafia posiada wikariuszów, którymi byli: ks. Jan Syrylak (1983-1989), ks. Wiesław Marecki (1990-1993), ks. Andrzej Kuzio (1993-1996), ks. Antoni Moskal (1996-1998), ks. Robert Adamski (1998-2001), ks. Mieczysław Sobiło (2001-2006), ks. Łukasz Buczek (2006-2008), ks. Tomasz Podolak (2008-2011), ks. Krzysztof Żołyniak (2011-2013), ks. Jakub Sieniawski (2013-2015), ks. Paweł Starostka (2015-2017), ks. Mariusz Łach (od 2017)[15].

Proboszczowie w Mirocinie.
1945–1947. ks. Wiktor Piotrowski (wikariusz).
1947–1969. ks. Franciszek Jara.
1969–1972. ks. Stanisław Matula.
1972–1989. ks. Józef Śnieżek.
1989–1998. ks. Jan Syrylak.
1998–2001. ks. Jan Strojek.
2001–2004. ks. Stanisław Motak.
2004–2011. ks. Jan Częczek.
2011– nadal ks. Ryszard Królicki.

Parafia przynależy do dekanatu Przeworsk II w archidiecezji przemyskiej.

Oświata[edytuj | edytuj kod]

Początki szkolnictwa parafialnego w Mirocinie są datowane na początek XIX wieku, gdy już na jakiś czas przed 1830 rokiem powstała szkółka parafialna przy miejscowej cerkwi Schola parochialis[16].

Według odnalezionych "Protokołów czynności od roku 1891 do 1899", w którym wspomniano o istnieniu szkoły w Mirocinie od 1868 roku[f]. Przydatnym archiwalnym źródłem wiedzy o szkolnictwie w Galicji są austriackie Szematyzmy Galicji i Lodomerii, które podają wykaz szkół, wraz z nazwiskami ich nauczycieli. Początkowo szkoła była 1-klasowa, a w latach 1879-1882 szkoła była filialna. Od 1882 roku szkoła była znowu 1-klasowa. Od 1906 roku szkoła posiadała nauczycieli pomocniczych, którymi byli: Maria Narowska (1906-1907), Maria Jaworska (1907-1908, 1909-1910), Paulina Gaczkowa (1909-1914(?), Adam Małkowiak (1911-1914(?), Zofia z Sęków Kielarowa (1913-1914(?).

Początkowo szkoła posiadała 2 sale lekcyjne, a od 1936 roku po rozbudowie szkoły było 4 sale lekcyjne. Podczas II wojny światowej w budynku szkoły stacjonowały wojska niemieckie. Szkoła wznowiła działalność po wyzwoleniu, ale z powodu braku pomieszczeń, nauka części klas odbywała się w wynajętych pomieszczeniach w domu prywatnym, w salce katechetycznej i w domu kultury. W latach 90-tych do punktu katechetycznego dobudowano lewe skrzydło szkoły, które oddano do użytku w 1994 roku. W 1999 roku szkoła w wyniku reformy została zmieniona na 6-klasową, a w 2003 roku utworzono Zespół Szkół w Mirocinie (SP i Gimnazjum). W 1998 roku rozpoczęto budowę drugiego skrzydła szkoły, które oddano do użytku w 2009 roku. 19 października 2011 roku patronem szkoły został Bł. ks. Jerzy Popiełuszko.

Nauczyciele kierujący i kierownicy.
1874-1876. Posada nie obsadzona[17].
1876-1877. Józef Gill[18].
1877-1878. Bazyli Stanko[19].
1878-1882. Maria Krynicka[20].
1882-1890. Wojciech Stanisławczyk[21].
1890-1894. Antoni Folwarczny[22].
1894-1895. Piotr Kluz[23].
1895-1899. Gwalbert Kruczek[24].
1899-1907. Michalina Bienik[25].
1907-1908. Izabela Reyman[26].
1908-1909. Maria Jaworska[27].
1909-1910. Józef Kozicki[28].
1911-1914(?). Kazimierz Koczocik[29].
1916–1921. Zenon Kruszelnicki.
1921–1924. Jan Banaś.
1924–1930. Tomasz Szerszeń.
1930–1932. Kazimierz Kaliciński.
1932–1939. Roman Chudziński.
1944–1971. T. Kowal, M. Borcz, A. Sierpiński.
1971–1973. Józef Siwak.
1973–1983. Wilhelmina Bester.
1983–1985. Maria Pisula.
1985–1987. Zofia Zawadzka.
1987–1989. Marian Sydor.
1989–1990. (...) Płocka.
1990–2010. Marian Sydor.
2010– nadal Krystyna Serwańska.

Sport i rekreacja[edytuj | edytuj kod]

W Mirocinie działa klub piłkarski LKS "Start" Mirocin, który został założony w 1973 roku, obecnie gra w A-klasie grupy Przeworskiej.

Zobacz[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W regestrze poborowym ziemi przemyskiej z 1515 roku zapisano - Miraczyn, lan. 15, tab. vest. gr. 6.. Wieś liczyła 15 łanów kmiecych
  2. W regestrze poborowym ziemi przemyskiej z 1589 roku zapisano - Miraczin, lan. 17½, pop, taber. 2, hort. s. agr. 4, inq. c. pec. 6, inq. paup. 10.
  3. W rejestrze poborowym ziemi przemyskiej z 1651 roku zapisano - Miratyn: de laneis 15 et 1 quarta agri per gr 30, sinagoga libera, tabernatores 2 ex hortulanis liberis per gr 12, hortulani in hortis 7 per gr 4, inquilini pauperes 10 per gr 2, inquilini cum pecore 6 per gr 8, a propinatione vini cremati gr 6..........18/13/9[19/13/9].
  4. W rejestrze poborowym ziemi przemyskiej z 1658 roku zapisano - Miratin ad Przeworsko: de laneis 15 et 1 quata agri per gr 30, ecclesia libera, tabernatores ex hortulanis 2 liberis per gr 12, hortulani in hortis 6 per gr 4, caldeare vini cremati gr 12, a propinatione eiusque gr 6...........17/13/9. Inquilini cum pecore 6, inquilini pauperes 10, hortulanus in horto 1 desolati et abiurati.......2/12/0.
  5. W rejestrze pogłównego ziemi przemyskiej z 1674 roku zapisano - Miratyn: a personis subditorum n[ume]ro 30 facit summa fl. .........30/0.
  6. W dokumentacji archiwalnej szkoły nie zachowały się nazwiska kierowników z lat 1868-1915. Natomiast zostały przez "redaktora Wikipedii" znalezione nazwiska kierowników szkoły w Mirocinie (powiat łańcucki i przeworski) z lat 1874-1914 w Szematyzmach Galicji i Lodomerii, i to zostało umieszczone na stronie "Wikipedia Mirocin", wraz z linkami do konkretnych stron, na których się znajdują.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Portal polskawliczbach.pl
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. [dostęp 2018-05-16].
  3. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  4. a b GUS. Rejestr TERYT
  5. Linia: Potok Mirociński. OpenStreetMap. [dostęp 2019-07-22].
  6. Relacja: Mirocin - Węzeł Jarosław Zachód. OpenStreetMap. [dostęp 2019-07-22].
  7. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  8. Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa. Aleksander Jabłonowski Źródła dziejowe. Tom XVIII, część I. Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym. Tom VII, część 1. Ziemie Ruskie, Ruś Czerwona Warszawa 1902. (Mirocin na stronie regestru poborowego z 1515 roku) (str. 136) [dostęp 2017-12-19]
  9. Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa. Aleksander Jabłonowski Źródła dziejowe. Tom XVIII, część I. Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym. Tom VII, część 1. Ziemie Ruskie, Ruś Czerwona Warszawa 1902. (Mirocin na stronie regestru poborowego ziemi przemyskiej z 1589 roku) (str. 6) [dostęp 2017-12-19]
  10. Zdzisław Budzyński i Kazimierz Przyboś. Polska południowo-wschodnia w epoce nowożytnej. Źródła dziejowe tom I, część 2. Rejestr poborowy ziemi przemyskiej 1651. Wydawnictwo WRP. Rzeszów 1997. ​ISBN 83-87288-55-1​ (str. 80)
  11. Zdzisław Budzyński i Kazimierz Przybos. Polska południowo-wschodnia w epoce nowożytnej. Źródła dziejowe tom I, część 3. Rejestr poborowy ziemi przemyskiej 1658. Wydawnictwo WSP. Rzeszów 2000. ​ISBN 83-87288-55-1​ (str. 125)
  12. Zdzisław Budzyński i Kazimierz Przyboś. Polska południowo-wschodnia w epoce nowożytnej. Źródła dziejowe tom I, część 4. Rejestr pogłównego ziemi przemyskiej 1674. Wydawnictwo WSP. Rzeszów 2000. ​ISBN 83-87288-55-1​ (str. 28)
  13. Jan Bigo Najnowszy Skorowidz wszystkich miejscowości z przysiółkami, w królestwie Galicyi, Wielkim Księstwie Krakowskim i księstwie Bukowińskim = z uwzględnieniem wszystkich dotąd zaszłych zmian terytorialnych kraju. Lwów 1918 (str. 104) [dostęp 2017-12-19]
  14. a b Historia parafii
  15. Poczet duszpasterzy
  16. Schematismus Universi Venerabilis Cleri Dioeceseos Graeco Catholicae Premisliensis pro Anno Domini M.D.CCC.XXX (str. 51) [dostęp 2017-12-19]
  17. Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1875 (str. 431) [dostęp 2017-12-18]
  18. Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1877 (str. 421) [dostęp 2017-12-18]
  19. Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1878 (str. 410) [dostęp 2017-12-18]
  20. Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1879 (str. 404) [dostęp 2017-12-18]
  21. Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1883 (str. 418) [dostęp 2017-12-18]
  22. Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1891 (str. 452) [dostęp 2017-12-18]
  23. Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1895 (str. 452) [dostęp 2017-12-18]
  24. Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1896 (str. 452) [dostęp 2017-12-18]
  25. Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1900 (str. 570) [dostęp 2017-12-18]
  26. Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1908 (str. 657) [dostęp 2017-12-18]
  27. Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1909 (str. 708) [dostęp 2017-12-18]
  28. Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1910 (str. 708) [dostęp 2017-12-18]
  29. Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1912 (str. 762) [dostęp 2017-12-18]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]