Mistrzostwa Świata w Hokeju na Lodzie Kobiet 2011

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ice hockey pictogram.svg Mistrzostwa świata w hokeju na lodzie kobiet
2009 2012
Miejsce finału Zurych, Szwajcaria
Podium
Pierwsze miejsce  Stany Zjednoczone
Drugie miejsce  Kanada
Trzecie miejsce  Finlandia
Statystyki indywidualne
MVP Słowacja Zuzana Tomchikova
Król strzelców Stany Zjednoczone Hilary Knight

13. Mistrzostwa Świata w Hokeju na Lodzie Kobiet 2011 organizowane przez IIHF odbędą się po raz pierwszy w Szwajcarii. Miasta goszczące najlepsze drużyny świata to Winterthur i Zurych. Turniej elity odbędzie się w dniach 16 - 25 kwietnia. Oto miejsca pozostałych rozgrywek:

Obrończyniami tytułu są zawodniczki Stanów Zjednoczonych, które pokonały w Hämeenlinnie reprezentantki Kanady 4:1.

Po raz pierwszy w mistrzostwach świata wystartują Polki. Turniej V dywizji w którym będą uczestniczyć odbędzie się w Sofii.

Po raz pierwszy od dziesięciu lat w turnieju elity wystąpi 8 zespołów, a nie jak dotychczas dziewięć.

Złoty medal obroniły Amerykanki, które pokonały Kanadyjki 3:2 w dogrywce. Brązowy medal zdobyły Finki pokonując Rosjanki 3:2 po dogrywce. Było to najwyższe miejsce Rosjanek od dziesięciu lat.

Elita[edytuj | edytuj kod]

Lp. Drużyna
Gold medal icon.svg  Stany Zjednoczone
Silver medal icon.svg  Kanada
Bronze medal icon.svg  Finlandia
4  Rosja
5  Szwecja
6  Szwajcaria
7  Słowacja
8  Kazachstan

W tej części mistrzostw uczestniczy najlepsze 8 drużyn na świecie. System rozgrywania meczów jest inny niż w niższych dywizjach.

Pierwsza runda grupowa odbywa się w dwóch grupach po cztery drużyny. Zwycięzca grupy awansuje do półfinałów. Zespoły z miejsc drugich i trzecich awansują do ćwierćfinałów, których zwycięzcy przechodzą do półfinałów. Drużyny które w fazie grupowej zajmą czwarte miejsce rozegrają między sobą mecze o utrzymanie. Drużyna, która dwukrotnie zwycięży pozostaje w elicie, natomiast przegrany spada do I dywizji. O zwycięstwie w turnieju zadecyduje finał w którym wystąpią zwycięzcy półfinałów[1].

Mecze zostaną rozegrane w Szwajcarii po raz pierwszy w historii. Zawody odbędą się w dniach 16 kwietnia - 25 kwietnia 2011 roku. Pierwsze spotkanie odbędzie się o godzinie 16:00. Będzie to mecz pomiędzy drużynami: Finlandii oraz Kazachstanu. Pierwszą bramkę turnieju zdobyła Finka Pia Lund.

Najskuteczniejszą zawodniczką mistrzostw została Hilary Knight, która zdobyła 14 punktów[2]. Ponadto zdobyła najwięcej bramek i najczęściej asystowała[3][4]. MVP turnieju została bramkarka drużyny Słowacji Zuzana Tomchikova.

Pierwsza dywizja[edytuj | edytuj kod]

Lp. Drużyna
1  Niemcy
2  Norwegia
3  Łotwa
4  Austria
5  Chiny
-  Japonia

Do mistrzostw drugiej dywizji przystąpiło 5 zespołów, które walczyły w jednej grupie systemem każdy z każdym. Zwycięzca turnieju awansował do mistrzostw świata elity w 2012 roku, zaś najsłabsza drużyny spadnie do drugiej dywizji.

Mecze rozegrane zostały w niemieckim mieście Ravensburg od 11 do 16 kwietnia 2011 roku.

W tym turnieju miała uczestniczyć reprezentacja Japonii, jednak Japońska Federacja hokeja na lodzie wycofała się z mistrzostw w związku z katastrofalnym w skutkach tsunami, mające miejsce po trzęsieniu ziemi[5][6].

Druga dywizja[edytuj | edytuj kod]

Lp. Drużyna
1  Czechy
2  Francja
3  Dania
4  Włochy
5  Wielka Brytania
6  Korea Północna

Do mistrzostw drugiej dywizji przystąpiło 5 zespołów, które walczyły w jednej grupie systemem każdy z każdym. Zwycięzca turnieju awansował do mistrzostw świata pierwszej dywizji w 2012 roku, zaś najsłabsza drużyny spadła do piątej dywizji.

Mecze rozegrane zostały w francuskim mieście Caen od 4 do 10 kwietnia 2011 roku.

W mistrzostwach nie wystartowała drużyna Korei Północnej. Spowodowane jest to problemami finansowymi koreańskiego związku[7]

Trzecia dywizja[edytuj | edytuj kod]

Lp. Drużyna
1  Holandia
2  Australia
3  Węgry
4  Słowenia
5  Chorwacja
6  Belgia

W mistrzostwach trzeciej dywizji uczestniczyło 6 zespołów, które walczyły w jednej grupie systemem każdy z każdym. Zwycięzca turnieju awansował do mistrzostw świata drugiej dywizji w 2012 roku, zaś najsłabsza drużyny spadła do czwartej dywizji.

Mecze rozegrane zostały w australijskim mieście Newcastle od 1 do 6 lutego 2011 roku.

Czwarta dywizja[edytuj | edytuj kod]

Lp. Drużyna
1  Nowa Zelandia
2  Korea Południowa
3  Islandia
4  Rumunia
5 Południowa Afryka RPA
6  Estonia

Do mistrzostw czwartej dywizji przystąpiło 5 zespołów, które walczyły w jednej grupie systemem każdy z każdym. Zwycięzca turnieju awansował do mistrzostw świata trzeciej dywizji w 2012 roku, zaś najsłabsza drużyny spadła do piątej dywizji.

W mistrzostwach nie wystartowała drużyna Estonii mimo, że miała do tego prawo.

Mecze rozegrane zostały w stolicy Islandii - Reykjavíku od 27 marca do 1 kwietnia 2011 roku.

Piąta dywizja[edytuj | edytuj kod]

Lp. Drużyna
1  Polska
2  Hiszpania
3  Bułgaria
4  Turcja
5  Irlandia

W mistrzostwach piątej dywizji uczestniczyło 5 zespołów, które walczyły w jednej grupie systemem każdy z każdym. Zwycięzca turnieju awansował do mistrzostw świata czwartej dywizji w 2012 roku. Jako, że jest to najniższy poziom mistrzostw, więc nikt nie spadł do niższej dywizji.

W turnieju wystartowały Polki, która zainaugurowały swoje starty w Mistrzostwach Świata. Pierwszy raz zagrały również Hiszpanki i Irlandki.

Mecze rozegrane zostały w stolicy Bułgarii - Sofii od 14 do 19 marca 2011 roku.

Meczem otwarcia turnieju był mecz Polska - Irlandia. Pierwszą bramkę turnieju i jak się później najszybszą w całych zawodach zdobyła Aleksandra Berecka, która umieściła krążek w 18 sekundzie spotkania. Najwięcej punktów w całym turnieju zdobyła Magdalena Szynal, która zdobyła 20 punktów[8]. Uzyskała przy tym najlepszy bilans zdobytych bramek i asyst[9][10]. Dyrektoriat turnieju wybrał najlepsze zawodniczki na danych pozycjach: na bramce Bułgarka Iwanowa w obronie Hiszpanka Abrisqueta, wśród napastniczek Polka Karolina Późniewska[11].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]