Mistrzostwa Świata w Skokach na Trampolinie 2018

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mistrzostwa Świata w Skokach na Trampolinie 2018
2017 2019
Data 7–10 listopada
Miejscowość Rosja Petersburg
Liczba konkurencji 9
Liczba zawodników 263
Liczba reprezentacji 34

Mistrzostwa Świata w Skokach na Trampolinie 2018 – 33. edycja mistrz świata w skokach na trampolinie. Zawody seniorów odbędą się w dniach 7–10 listopada w Petersburskim Kompleksie Sportowo-Koncertowy w Petersburgu[1], zaś zawody grup wiekowych w dniach 15–18 listopada. W dziewięciu konkurencjach udział weźmie ponad 263 zawodników z 34 państw[2].

Poprzednio Petersburg był gospodarzem mistrzostw świata w 2009 roku[2].

Format zawodów[edytuj | edytuj kod]

Trampolina[edytuj | edytuj kod]

Zawodnicy wykonują po dwa układy, które są sumowane, dając łączny wynik. W półfinałach i finałach lista startowa jest odwrócona względem miejsc zajętych w kwalifikacjach i każdy rozpoczyna z zerową ilością punktów[3].

Zawody indywidualne

W zawodach indywidualnych do półfinału kwalifikuje się dwudziestu czterech zawodników, którzy uzyskali najlepszy wynik. Nie może natomiast wystąpić więcej niż troje reprezentantów jednego państwa. W przypadku, gdy zostanie przekroczony ta granica, prawo udziału otrzymuje kolejna osoba w miejsce czwartego zawodnika danego państwa, która nie zmieściła się wśród najlepszych.

Jeśli taką samą ilość punktów zdobędzie przynajmniej dwoje zawodników o miejscu zajętym będzie decydowały w pierwszej kolejności punkty zdobyte za wykonanie układu, w drugiej zaś – za trudność, a w trzeciej – za punkty za czas w locie. W przypadku dalszego remisu zawodnicy zostaną sklasyfikowani na tej samej pozycji[3].

Zawody synchroniczne

W skokach synchronicznych w kwalifikacjach każda para wykonuje dwa dziesięcioelementowe układy. Pierwszy z nich jest to układ obowiązkowy, w którego skład wchodzą elementy przypisane przed zawodami. Drugi z nich jest to układ dowolny, który może zawierać trudniejsze ćwiczenia. Suma dwóch układów jest liczona do łącznego wyniku, który ustala klasyfikację. Do finału awansuje osiem najlepszych par, lecz nie może wystąpić więcej niż jedna na jedną reprezentację. Tam pary wykonują układ dowolny, który rozstrzyga o klasyfikacji końcowej.

W przypadku takiej samej ilości punktów przez co najmniej dwie pary o kolejności decydują w pierwszej kolejności punkty uzyskane za wykonanie, w drugiej – za synchronizację, a w trzeciej – przesunięcie poziome. Jeśli nadal nie będzie rozstrzygnięcia, zostaną sklasyfikowani na tej samej pozycji[3].

Tumbling[edytuj | edytuj kod]

Zawodnicy wykonują po dwa układy. Elementy są uzależnione od wykonujących ćwiczenia, jednak nie mogą się powtarzać. Wyjątkiem są salta, które mogą być poprzedzane innym elementem.

Do finału awansuje ośmiu zawodników, którzy w kwalifikacjach uzyskali najwyższą łączną ilość punktów. W finale punkty są zerowane i każdy zawodnik ma kolejne dwa układy, które po zsumowaniu dają końcową pozycję w zawodach. Nie może awansować natomiast więcej niż dwoje zawodników z jednej reprezentacji. Jeśli w najlepszych zawodnikach w kwalifikacjach znajdzie się więcej, miejsce trzeciego z nich zajmuje następna osoba w klasyfikacji.

Jeśli taki sam wynik uzyska co najmniej dwoje zawodników, o kolejności klasyfikacji decyduje najpierw wykonanie w obu układach. Jeżeli nie rozstrzygnie, wtedy decydować będzie wykonanie w drugim. W przypadku dalszego konfliktu zawodnicy zostaną sklasyfikowani na tej samej pozycji[3].

Podwójna mini trampolina[edytuj | edytuj kod]

Zawody w podwójnej mini trampolinie obejmują cztery ćwiczenia lub biegi. W kwalifikacjach każdy zawodnik wykonuje dwa układy z różnymi elementami. Dodatkowe dwa układy ma ośmiu najlepszych zawodników. Suma z wszystkich czterech występów decyduje o kolejności w klasyfikacji. W finale w jednej reprezentacji może wziąć udział maksymalnie dwoje zawodników.

W przypadku takiej samej ilości punktów co najmniej dwu zawodników o kolejności zajętych miejsc decyduje w pierwszej kolejności suma zdobytych punktów za wykonanie z obu występów, w drugiej zaś – wykonanie za drugi układ. Jeśli dalej los zawodników nie będzie rozstrzygnięty, zajmą takie same miejsce[3].

Zawody drużynowe[edytuj | edytuj kod]

W skład zawodów drużynowych wchodzi osiem konkurencji:

  • cztery w skokach na trampolinie mężczyzn i kobiet,
  • dwie w tumblingu mężczyzn i kobiet,
  • dwie w skokach na mini trampolinie mężczyzn i kobiet.

Jeden zawodnik może wystąpić w różnych dyscyplinach. Zawody będą rozgrywane razem z kwalifikacjami.

Reprezentacje zakwalifikują się do finału, dodając najlepsze wyniki każdej z ośmiu rund wstępnych. Pięć najlepszych zespołów przechodzi do finału.

W finale każda reprezentacja składa się z jednego układu na zawodnika/parę w każdej konkurencji. Końcowa klasyfikacja jest ustalana zgodnie z punktami uzyskanymi za miejsce w każdej konkurencji: za pierwsze miejsce – 5 punktów, za drugie – 4, za trzecie – 3, za czwarte – 4, a za piąte – 1[3].

Zawodnicy[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja Liczba zawodników
Mężczyźni Kobiety Razem
 Algieria 1 0 1
 Argentyna 4 2 6
 Australia 8 8 16
 Azerbejdżan 3 1 4
 Belgia 2 1 3
 Białoruś 8 3 11
 Brazylia 2 4 6
 Bułgaria 2 1 3
 Chiny 9 9 18
 Czechy 0 1 1
 Kanada 9 11 20
 Kolumbia 3 0 3
 Dania 6 2 8
 Francja 5 7 12
 Grecja 4 1 5
 Gruzja 1 1 2
 Hiszpania 4 4 8
 Holandia 0 2 2
 Japonia 5 4 9
 Kazachstan 5 0 5
 Meksyk 4 4 8
 Niemcy 5 1 6
 Nowa Zelandia 0 3 3
 Polska 2 1 3
 Południowa Afryka 3 0 3
 Portugalia 8 6 14
 Rosja 12 13 25
 Stany Zjednoczone 11 13 24
 Szwajcaria 2 1 3
 Szwecja 5 1 6
 Turcja 1 0 1
 Uzbekistan 3 1 4
 Wielka Brytania 8 10 18
 Włochy 2 0 2
34 reprezentacje 147 116 263

Medaliści[edytuj | edytuj kod]

Konkurencja Złoto Wynik Srebro Wynik Brąz Wynik
Mężczyźni
Skoki indywidualne Chińska Republika Ludowa Gao Lei 62,255 Chińska Republika Ludowa Dong Dong 61,185 Rosja Andriej Judin 60,950
Skoki synchroniczne Białoruś Uładzisłau Hanczarou
Białoruś Aleh Rabcau
52,510 Francja Sébastien Martiny
Francja Allan Morante
51,850 Australia Ty Swadling
Australia Dominic Clarke
51,270
Tumbling Rosja Wadim Afanasjew 79,200 Wielka Brytania Elliott Browne 77,900 Chińska Republika Ludowa Zhang Kuo 77,700
Skoki na mini trampolinie Rosja Michaił Załomin 78,200 Stany Zjednoczone Ruben Padilla 73,500 Argentyna Lucas Adorno 72,400
Kobiety
Skoki indywidualne Kanada Rosannagh MacLennan 57,180 Chińska Republika Ludowa Zhu Xueying 57,080 Rosja Jana Pawłowa 56,405
Skoki synchroniczne Japonia Hikaru Mori
Japonia Megu Uyama
48,340 Kanada Rosannagh MacLennan
Kanada Sarah Milette
47,500 Meksyk Dafne Navarro Loza
Meksyk Melissa Flores
43,950
Tumbling Chińska Republika Ludowa Jia Fangfang 71,100 Wielka Brytania Shanice Davidson 69,500 Rosja Wiktorija Danilenko 69,500
Skoki na mini trampolinie Szwecja Lina Sjöberg 72,100 Hiszpania Melania Rodríguez 70,000 Stany Zjednoczone Kristle Lowell 67,700
Konkurencje mieszane
Zawody drużynowe  Chiny
Dong Dong
Feng Baoyi
Gao Lei
Jia Fangfang
Tu Xiao
Zeng Linglong
Zhang Kuo
Zhu Shouli
Zhu Xueying
27  Portugalia
Diogo Abreu
Mafalda Brás
Mariana Carvalho
Diogo Carvalho Costa
Pedro Ferreira
Diogo Ganchinho
Nicole Pacheco
Raquel Pinto
Diogo Vilela
24  Kanada
Jason Burnett
Jérémy Chartier
Michael Chaves
Jacob Cranham
Zoe Lynn Hipel
Rosannagh MacLennan
Sarah Milette
Laurence Roux
Jonathon Schwaiger
24

Klasyfikacja medalowa[edytuj | edytuj kod]

Klasyfikacja medalowa[4]

Pozycja Reprezentacja Złoto Srebro Brąz Razem
1.  Chiny 3 2 1 6
2.  Rosja 2 0 3 5
3.  Kanada 1 1 1 3
4.  Białoruś 1 0 0 1
 Japonia 1 0 0 1
 Szwecja 1 0 0 1
7.  Wielka Brytania 0 2 0 2
8.  Stany Zjednoczone 0 1 1 2
9.  Hiszpania 0 1 0 1
 Francja 0 1 0 1
 Portugalia 0 1 0 1
12.  Argentyna 0 0 1 1
 Australia 0 0 1 1
 Meksyk 0 0 1 1
Razem 9 9 9 27

Występy reprezentantów Polski[edytuj | edytuj kod]

Zawodnik Konkurencja Kwalifikacje Finał
1. układ 2. układ Razem Pozycja 1. układ 2. układ Razem Pozycja
Łukasz Jaworski Skoki na trampolinie 49,370 54,955 104,325 47. NQ
Maciej Wyskiel 49,370 54,955 104,875 44. NQ
Dorota Bałko Tumbling 29,400 29,100 58,500 21. NQ

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]