Mitrofan (Zagorski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mitrofan
Michaił Zagorski
biskup michajłowski
Ilustracja
Kraj działania  Rosja
Data i miejsce urodzenia 1844
gubernia włodzimierska
Data śmierci 1919
biskup michajłowski
Okres sprawowania 1919
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Śluby zakonne 1906
Diakonat 1906
Prezbiterat 1906
Sakra biskupia 15 lipca 1912
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 15 lipca 1912
Miejscowość Petersburg
Miejsce Sobór Kazańskiej Ikony Matki Bożej
Konsekrator Sergiusz (Stragorodski)
Współkonsekratorzy Teodozjusz (Fieodosijew), Palladiusz (Dobronrawow), Nikanor (Nadieżdin), Konstantyn (Bułyczow)

Mitrofan, imię świeckie Michaił Wasiljewicz Zagorski (ur. 1844 w guberni włodzimierskiej, zm. 1919) – rosyjski biskup prawosławny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem kapłana prawosławnego. Ukończył seminarium duchowne we Włodzimierzu, po czym został skierowany do pracy w charakterze nauczyciela szkoły duchownej w Perejasławiu. W 1895 wrócił do Włodzimierza i pracował w radzie szkół duchownych eparchii włodzimierskiej i suzdalskiej. W 1906 złożył wieczyste śluby mnisze, przyjmując imię zakonne Mitrofan. W tym samym roku został wyświęcony na hierodiakona, a następnie na hieromnicha. Żył we wspólnocie mniszej przy rezydencji biskupów włodzimierskich, a następnie 10 kwietnia 1906 został przełożonym monasteru Trójcy Świętej w Perejasławiu. W lipcu 1906 otrzymał godność archimandryty i zaczął pełnić obowiązki dziekana monasterów w powiatach perejasławskim i aleksandrowskim[1].

15 lipca 1912 w soborze Kazańskiej Ikony Matki Bożej w Petersburgu przyjął chirotonię na biskupa muromskiego, wikariusza eparchii włodzimierskiej i suzdalskiej. W 1918 został aresztowany za udział w antybolszewickim powstaniu w Muromiu[1]. Mitrofan faktycznie pobłogosławił dowódcę przygotowywanego buntu, pułkownika Sacharowa, i przekazał mu pieniądze na organizację wystąpienia. Trybunał rewolucyjny uznał go za winnego, jednak odstąpił od wymierzenia kary z uwagi na podeszły wiek, zabronił mu jedynie dalszego pobytu w Muromie[2]. W związku z tą decyzją po wyjściu z więzienia w styczniu 1919 biskup udał się do Riazania i tam kontynuował służbę jako wikariusz eparchii riazańskiej z tytułem biskupa michajłowskiego. W lutym tego samego roku zmarł[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]