Mołnia 1-3

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mołnia 1-3
Ilustracja
Inne nazwy Molnia 1C,
Indeks COSPAR 1966-035A
Zaangażowani OKB-10, OKB-586, Ministerstwo Łączności ZSRR
Rakieta nośna Mołnia 8K78M
Miejsce startu Bajkonur, Kazachska SRR
Orbita (docelowa, początkowa)
Perygeum 546 km
Apogeum 39414 km
Okres obiegu 709,8 min
Nachylenie 65°
Czas trwania
Początek misji 25 kwietnia 1966
Powrót do atmosfery 11 czerwca 1973
Wymiary
Masa całkowita 1600 kg

Mołnia 1-3radziecki satelita telekomunikacyjny typu Mołnia 1, trzeci operacyjny satelita tego typu. Transmitował sygnały telewizyjne oraz dwustronną łączność telefoniczną i telegraficzną, korzystając ze stacji naziemnych systemu Orbita.

Budowa i działanie[edytuj | edytuj kod]

Był to jeden z pierwszych radzieckich satelitów telekomunikacyjnych, dlatego część jego misji polegała na testowaniu nowych rozwiązań technicznych. Statek składał się z hermetycznego cylindra, o rozmiarach 3,4×1,6 metra, zakończonego stożkami. W jednym z nich mieścił się system napędowy i silniczków korekcyjnych (KDU-414). Drugi mieścił czujniki zapewniające kontrolę położenia satelity względem Słońca i kuli ziemskiej[1]. W zakończeniach znajdowały się także:

  • czuły odbiornik (1000 MHz) i trzy nadajniki (800 MHz, 40W; jeden roboczy, dwa zapasowe). Sygnał telewizyjny nadawany w zakresie 3,4-4,1 GHz
  • układy telemetrii
  • akumulatory ładowane z ogniw słonecznych
  • komputer pokładowy

Wokół sekcji cylindrycznej zamontowane było 6 paneli ogniw słonecznych i dwie kierunkowe anteny paraboliczne, rozmieszczone po przeciwległych stronach. Jedna z nich była zawsze zwrócona ku Ziemi, druga była zapasowa[1].

Misja[edytuj | edytuj kod]

Schemat pokazujący przebieg typowej orbity typu Mołnia

Misja satelity rozpoczęła się 25 kwietnia 1966 roku, kiedy rakieta Mołnia wyniosła z kosmodromu Bajkonur trzeciego operacyjnego satelitę typu Mołnia-1 na silnie wydłużoną orbitę nachyloną pod dużym kątem do równika. Takie rozwiązanie zapewniało widoczność satelity na terytorium ZSRR przez czas od 8 do 12 godzin. Umieszczenie trzech statków na podobnych, ale przesuniętych względem siebie orbitach, zapewniało więc całodobową komunikację na terytorium kraju[1]. W momencie znalezienia się na orbicie otrzymał oznaczenie COSPAR 1966-035A.

W ramach testów systemu SECAM III transmitował kolorowy obraz TV z Moskwy do Francji. Jako wyposażenie dodatkowe, satelitę wyposażono w kamerę służącą do robienia zdjęć pokrywy chmur, dzięki czemu w połączeniu ze zdjęciami z innych satelitów meteorologicznych można było uzyskać szerszy zakres danych o aktualnej sytuacji pogodowej[1].

Satelita spłonął w górnych warstwach atmosfery 11 czerwca 1973 roku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Molnia 1-3 (ang.). NASA gov. [dostęp 2017-04-15].
  • Molniya-1 (11F67) (ang.). Gunter's Space Page. [dostęp 2017-04-15].
  • Mark Wade: Molniya (ang.). Encyclopedia Astronautica. [dostęp 2017-04-015].
  • Jonathan McDowell: Launch Log (ang.). Jonathan's Space Home Page. [dostęp 2016-08-12].