Modest Żabski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Modest Żabski
Ilustracja
major dyplomowany piechoty major dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 26 maja 1898
Sosnów, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Charków, USRR, ZSRR
Przebieg służby
Lata służby 1915–1940
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Piechoty Legionów
5 Pułk Piechoty Legionów
Centrum Wyszkolenia Piechoty
27 Pułk Piechoty
Sztab Główny
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Order Wojenny Pogromcy Niedźwiedzia (Łotwa)

Modest Żabski (ur. 26 maja[1] 1898 w Sosnowie w powiecie podhajeckim, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – major dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Mariana i Domiceli z domu Witwicka. Absolwent C. K. Gimnazjum w Brzeżanach.

Od 1915 służył w armii austriackiej. W 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 5 pułku piechoty Legionów, a następnie 1 pułku piechoty Legionów jako dowódca plutonu[2].

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku i został zweryfikowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1920 roku. W 1 pp Leg. służył do roku 1931. W 1929 roku został awansowany na kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 roku. 5 stycznia 1931 roku został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza dwuletniego kursu 1930–1932[3]. Z dniem 1 listopada 1932 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przydzielony do 7 Dywizji Piechoty w Częstochowie[4]. W grudniu 1934 roku został przeniesiony do 27 pułku piechoty w Częstochowie[5][6]. Następnie został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty. Na stopień majora awansowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 roku i 120. lokatą w korpusie oficerów piechoty[7]. Od 1937 roku służył w Oddziale I Sztabu Głównego. W marcu 1939 na stanowisku kierownika referatu administracji[8].

Po agresji ZSRR na Polskę wzięty do niewoli sowieckiej i przewieziony do obozu w Starobielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez NKWD w Charkowie i pochowany w bezimiennej mogile zbiorowej. Obecnie jego szczątki spoczywają w Piatichatkach na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na liście straceń, poz. 1134[9].

5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia podpułkownika[10]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 36, sprostowano datę urodzenia z „8 maja 1898” na „26 maja 1898”.
  2. a b Kazimierz Banaszek, Krystyna Wanda Roman, Zdzisław Sawicki, Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich, 2000, s. 336.
  3. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 70, 800.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 405.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 155.
  6. Lista starszeństwa 1935 ↓, s. 68.
  7. Rybka i Stepan 2004 ↓, s. 343.
  8. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 27, 421.
  9. BETA Księgi Cmentarne, ksiegicmentarne.muzeumkatynskie.pl [dostęp 2017-06-25].
  10. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  11. Dekret Wodza Naczelnego L. 2640 z 22 lutego 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 10 poz. 285

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]