Monologi waginy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Monologi waginy (ang. The Vagina Monologues) – sztuka teatralna Eve Ensler z roku 1996[1]. Na podstawie sztuki w roku 2002 nakręcono film[2]. Wyróżniona w r. 1997 nagrodą Obie Award[3].

Treść[edytuj | edytuj kod]

Autorka sztuki – Eve Elsner

Sztuka powstała na podstawie rozmów przeprowadzonych przez autorkę z ponad dwustu kobietami z całego świata[1]. Opowiada o przeżyciach kobiet, zarówno radosnych jak i traumatycznych, które doprowadziły bohaterki do negatywnego postrzegania seksu, jak również o sprawach traktowania tej części ciała zarówno przez kobiety jak i mężczyzn. Sztuka porusza również szeroko rozumiany aspekt obyczajowy, np. konserwatywne wychowywanie córek przez matki[4]. Sztuka była aktualizowana, co roku pojawiał się w niej nowy monolog[5].

Kariera sceniczna[edytuj | edytuj kod]

Początkowo sztuka wystawiana była na nowojorskim Broadwayu jako monodram[6]. Po zdobyciu popularności wystawiana była na scenach ponad trzydziestu krajów[3]. Ukazała się również w wersji książkowej, przełożona na ponad 20 języków[3]. W Polsce po raz pierwszy wystawiono sztukę w Teatrze STU w Krakowie. Premiera miała miejsce 26 kwietnia 2003, reżyserował Piotr Jędrzejas[7].

Znaczenie społeczne i krytyka[edytuj | edytuj kod]

Monologi waginy stały się zaczątkiem ruchu przeciwko przemocy wobec kobiet; nosi on nazwę V-Day. Jednym z elementów ruchu jest wystawianie sztuki przez kobiety w Walentynki[5]. Ruch zainaugurowano w roku 1998[1]. Sztuka była krytykowana z różnych pozycji, zarówno tradycjonalistycznych i konserwatywnych, jak i postępowych. Konserwatyści zarzucali jej m.in. degradację seksu, demonizację mężczyzn, gloryfikację zgwałcenia kobiety przez kobietę, a także jednostronność, zbytnią seksualizację, propagowanie seksu przedmałżeńskiego[8]. Zarzucano również nieuwzględnienie ludzi innych ras oraz transseksualistów. Zarzucano autorce, że problemów płciowości nie da się zredukować do czystego seksualizmu[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Paulina Reiter: Autorka "Monologów waginy": Byłam dzieckiem, kiedy gwałtem odebrano mi ciało. W: Wysokie Obcasy [on-line]. 2015-04-03. [dostęp 2018-01-18].
  2. Monologi waginy. W: Filmweb [on-line]. [dostęp 2018-01-19].
  3. a b c Monologi waginy. W: Onet.pl [on-line]. [dostęp 2018-01-19].
  4. Monologi waginy. W: Granice.pl [on-line]. [dostęp 2018-01-19].
  5. a b c Oliver Laughland: Vagina Monologues playwright: 'It never said a woman is someone with a vagina'. W: The Guardian [on-line]. 2015-01-16. [dostęp 2018-01-19].
  6. Monologi waginy. W: Lubimy czytać [on-line]. [dostęp 2018-01-18].
  7. Monologi waginy. W: Encyklopedia teatru [on-line]. [dostęp 2018-01-18].
  8. With Faith and Hope. W: With Faith and Hope [on-line]. [dostęp 2018-01-19].