Mosty Kalińskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mosty Kalińskie
rezerwat krajobrazowy[1]
Typ biocenotyczny i fizjocenotyczny[1]
Podtyp biocenoz naturalnych i półnaturalnych[1]
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Data utworzenia 4 czerwca 2015
Akt prawny Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2015 r. poz. 4672[1][2]
Powierzchnia 201,4409 ha
Położenie na mapie powiatu wołomińskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu wołomińskiego
Mosty Kalińskie
Mosty Kalińskie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Mosty Kalińskie
Mosty Kalińskie
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Mosty Kalińskie
Mosty Kalińskie
Ziemia52°17′45″N 21°15′59″E/52,295833 21,266389

Mosty Kalińskierezerwat przyrody położony w środkowej części województwa mazowieckiego, na terenie gminy Zielonka, w powiecie wołomińskim. Rezerwat krajobrazowy, którego celem ochrony jest zachowanie fragmentu doliny rzeki Długiej wraz z mozaiką towarzyszących jej siedlisk leśnych i otwartych[1].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Rezerwat przyrody „Mosty Kalińskie” utworzony został 4 czerwca 2015 na mocy zarządzenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia 14 maja 2015[1]. Rezerwat znajduje się na gruntach będących własnością Skarbu Państwa, administrowanych przez Regionalną Dyrekcję Lasów Państwowych w Warszawie, Nadleśnictwo Drewnica. Położony jest na terenie poligonów wojskowych w Lasach Okuniewsko-Rembertowskich[3] i zajmuje teren o powierzchni 201,4409 ha[1]. Na odcinku około 3 km, między miejscowościami Okuniew i Ossów, znajduje się dolina niewielkiej rzeki Długiej. Dolina ma od 300 do 700 m szerokości, jest płytka i podmokła. Miejscami, wzdłuż jej obrzeży ciągną się niewysokie wydmy porośnięte borem sosnowym[3].

Niegdyś w tej okolicy istniały wsie Kaleń, Mamki i Dembe Małe, które pod koniec XIX w. zostały wysiedlone, a na tym terenie utworzono carski Rembertowski Poligon Artyleryjski. Po jednej z wiosek została nazwa uroczyska Kalińskie Mosty. Zachowały się także unikalne w skali całego województwa mazowieckiego lasy łęgowe ze starymi okazami wiązów, jesionów, olch, wierzb i lip drobnolistnych. Lasy zajmują ok. 70% rezerwatu[3]. Są to w większości naturalne drzewostany: łęgi wiązowo-jesionowe, łęgi wierzbowe i topolowe. W południowej części obszaru obecny jest ols porzeczkowy, w północno-wschodniej części rezerwatu, w sąsiedztwie łęgów, obecne są płaty zbiorowisk grądowych. Natomiast na obrzeżach doliny, po obu jej stronach, znajdują się bory, głównie mieszane, gdzie w runie występuje widłak goździsty. W lasach nad Długą w piętrze krzewów dominuje kruszyna pospolita, występuje również porzeczka czerwona, leszczyna pospolita, kalina koralowa, czeremcha zwyczajna. Charakterystyczny jest udział pnączy chmielu oraz kielisznika zaroślowego i kolczurki klapowanej[3]. Pozostały obszar stanowią zarośla łozowe i czyżnie oraz koncentrujące się wzdłuż koryta rzeki zbiorowiska otwarte: szuwary wielkoturzycowe, mannowe, trzcinowe, ziołorośla, a także niewielkie płaty zarastających łąk, na których w kilku stanowiskach występuje bardzo rzadki czarcikęsik Kluka, wpisany do Polskiej Czerwonej Księgi Roślin oraz kukułka szerokolistna. Stwierdzono tu 23 gatunki roślin chronionych, 351 roślin naczyniowych i 11 gatunków mchów[4].

Na terenie rezerwatu występuje około 50 gatunków ptaków, w tym 40 lęgowych, takich jak bocian czarny, jastrząb, krogulec, żuraw, puszczyk, dzięcioł czarny, dzięcioł średni, brodziec samotny, słonka zwyczajna, derkacz zwyczajny i bekas kszyk[3]. Ssaki reprezentowane są tu m.in. przez łosie, dziki, wydry i bobry. Występuje także bardzo rzadki w skali kraju gatunek ssaka: nietoperz mroczek pozłocisty objęty ochroną gatunkową. Kolejnym unikalnym gatunkiem stwierdzonym na tym terenie rezerwatu jest niewielki gryzoń smużka leśna[3]. Spośród płazów występuje tu rzekotka drzewna, ropucha szara, żaba trawna, żaba jeziorkowa, a z gadów zaskroniec, żmija zygzakowata, padalec, jaszczurka zwinka[3]. Faunę bezkręgowców reprezentuje 25 gatunków motyli dziennych. Stwierdzono występowanie modraszka amandusa, a spośród ważek świteziankę modrą i świteziankę błyszczącą[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Rezerwat przyrody Mosty Kalińskie. W: Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2018-04-21].
  2. Akty prawne. Infor.pp. [dostęp 2018-04-21].
  3. a b c d e f g h Tomasz Nakonieczny: Dolina Długiej w Lasach Okuniewsko-Rembertowskich. Towarzystwo Przyrodnicze „Bocian”. [dostęp 2018-04-21].
  4. Mazowieckie rekordzistą pod względem liczby rezerwatów przyrody. Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2018-04-21].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]