Muki Sabogal

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Muki Sabogal
Ilustracja
Muki Sabogal (2015)
Data i miejsce urodzenia 17 sierpnia 1990
Krzeszowice
Strona internetowa

Muki Sabogal (ur. 17 sierpnia 1990 w Krzeszowicach) – polsko-peruwiańska aktorka filmowa i teatralna. Performerka.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Muki Sabogal urodziła się w polsko-peruwiańskiej rodzinie w Krzeszowicach pod Krakowem 17 sierpnia 1990 roku i wychowała między Krakowem i Cuzco. Ze strony matki pochodzi z rodziny Dunin-Borkowskich. Kształciła się w Państwowej Wyższej Szkole Sztuki Dramatycznej (ENSAD) i w Szkole Teatralnej Papieskiego Uniwersytetu Katolickiego w Peru (TUC)[1] w Limie. Jako aktorka pracowała z grupą teatralną Yuyachkani[2] z którą wzięła udział w dwóch Festiwalach Teatralnych w Brazylii. Była stypendystką Acting Studio Berlinale Talents Campus 2014 i Talents Buenos Aires 2016. Nagrodzona za najlepszą grę aktorską w krótkometrażowym filmie VICTORIA - 48h Film Project na V Festiwalu Filmowym Wschodnioeuropejskim w Limie (V Festival de Cine Al Este de Lima).[3]

Wybrane role teatralne[edytuj | edytuj kod]

  • Yerma autorstwa Federico García Lorca. Reżyseria: Nishme Súmar. Jako praczka. Lima, Miraflores, Teatr La Plaza, 2019.
  • Casa de perros (Dom psów) autorstwa Juan Osorio. Reżyseria: Jorge Villanueva. Jako Lucía. Audytorium Peruwiańsko-Amerykańskiego Instytutu Kulturalnego (ICPNA), Lima, Miraflores, 2017.[4]
  • Encierros (Zamknięcia). Reżyseria: Claudia Ruiz i Mayra Barraza. Spektakl zrealizowany na podstawie dzieł trzech autorów peruwiańskich: „La Campana” (Dzwon) autorstwa Julio Ortega, „Turquesa” (Turkus) autorstwa Mariana de Althaus i kilku wierszy autorstwa Jorge Eduardo Eielson. Sezon w elgalpon.espacio, Lima, Pueblo Libre, 2013.
  • SIN TÍTULO, técnica mixta (BEZ TYTUŁU, technika mieszana). (Kreacja zbiorowa grupy Yuyachkani pod przewodnictwem Miguela Rubio). Jako uczeń szkolny. Sezon w teatrze Yuyachkani, Magdalena, Lima, Peru. Sztuka brała także udział w Iberoamerykańskim Festiwalu Sztuk Scenicznych MIRADA, Santos, Brazylia, 2012.
  • Don Juan Tenorio José Zorrilli. Reżyseria: Myriam Reátegui. Jako Doña Inés, główna rola kobieca. Lima, Cmentarz Presbítero Maestro. Sezony 2011 i 2013.
  • Urdimbres y Sutilezas (Subtelne osnowy). Reżyseria: Ana Correa. Sztuka upamiętniająca José María Arguedasa przedstawiona w dziesięciu różnych sceneriach w Limie w 2011 roku, zaś film dokumentalny o sztuce miał pokazy w różnych miastach Peru[5].
  • Convicciones (Przekonania). Scenariusz i reżyseria: David Vilcapoma. Jako Wrunken, szesnastolatka spalona na stosie przez Inkwizycję. Sztuka miała premierę w ramach Festiwalu “Cultura Viva” (Żywa Kultura), Lima, Miraflores, 2011. Wystawiona w Teatrze Ensamble, Lima, Barranco, 2013.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Film pełnometrażowy - w roli głównej[edytuj | edytuj kod]

  • Videofilia (y otros síndromes virales) [Wideofilia i inne syndromy wirusowe]. Reżyseria: Juan Daniel F. Molero. Film nagrodzony nagrodą Tiger Awards 2015 na prestiżowym międzynarodowym festiwalu filmowym w Rotterdamie[6].

Film pełnometrażowy - w roli drugoplanowej[edytuj | edytuj kod]

  • El año del Apocalipsis (Rok Apokalipsy). Reżyseria: Rafael Arévalo. 2016.[7]

Filmy krótkometrażowe - w roli głównej[edytuj | edytuj kod]

  • Fumar es un placer (Palenie to rozkosz). Reżyseria: Beto Torres.
  • Wideo zainspirowane sztuką Huis Clos (Przy zamkniętych drzwiach) Jean Paul Sartre’a. Reżyseria: Juddy Lane.
  • Margot. Scenariusz i reżyseria: Juddy Lane
  • Traición (Zdrada) i La mano ajena (Obca ręka). Reżyseria: Shery Román
  • 2ble-personalidad (Podwójna osobowość). Reżyseria: Diana Urquiza
  • Obsessión (Obsesja). Reżyseria: Emperatriz Vizcarra
  • La bestia más feroz (Najstraszniejszy potwór). Scenariusz i reżyseria: César Miranda. Ze wsparciem Łódzkiej Szkoły Filmowej[8].
  • Despertar Ancestral (Pradawne przebudzenie) i La última fiesta (Ostatnia impreza). Reżyseria: Muki Sabogal
  • Taxi Ride i Videominuto (Wideominuta). Reżyseria: Alvaro Beltrán
  • No te esperaré (Nie będę czekał). Reżyseria: Renato Salas
  • Victoria (Wiktoria). Reżyseria: Dana Bonilla i Francesca Danovaro. Nagrodzona za „Najlepszą grę aktorską” przez 48h Film Project podczas V Festiwalu Filmowego Al Este de Lima (Na wschód od Limy), 2014.
  • 2016. Asunción. Scenariusz i reżyseria: Nicolás Carrasco i Rafael de Orbegoso.
  • 2017. Memento mori. Scenariusz i reżyseria: Víctor Arce.

Film krótkometrażowy - w roli drugoplanowej[edytuj | edytuj kod]

  • Vale la pena vivir (Warto żyć). Reżyseria: Tilsa Otta, 2014.

Seriale TV[edytuj | edytuj kod]

  • 2019 En la piel de Alicia jako Rosita.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]