NGC 4889

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z NGC 4884)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
NGC 4889
Ilustracja
Galaktyki NGC 4889 (duża z lewej) oraz NGC 4886 (jasna, okrągła, powyżej niej). Zdjęcie z HST.
Odkrywca William Herschel
Data odkrycia 11 kwietnia 1785
Dane obserwacyjne (J2000)
Gwiazdozbiór Warkocz Bereniki
Typ eliptyczna (E)
Rektascensja 13h 00m 08,3s
Deklinacja +27° 58′ 35″
Odległość 336,6 mln ly (103,2 Mpc[2])
Przesunięcie ku czerwieni 0,02150[1]
Jasność obserwowana 11,5m
Rozmiary kątowe 2,8' × 2,0'
Alternatywne oznaczenia
NGC 4884, UGC 8110, MCG 5-31-77,
ZWG 160.241, DRCG 27-148, PGC 44715

NGC 4889 (również NGC 4884, PGC 44715 lub UGC 8110) – galaktyka eliptyczna (E), znajdująca się w gwiazdozbiorze Warkocza Bereniki. Jest najjaśniejszą galaktyką gromady galaktyk Abell 1656, nazywanej Gromadą Warkocza Bereniki[1].

Została odkryta 11 kwietnia 1785 roku przez Williama Herschela[3]. Kilka razy obserwował ją też Heinrich Louis d’Arrest. W trakcie jednej z obserwacji (22 kwietnia 1865 roku) niedokładnie obliczył jej pozycję, co zaowocowało błędem i dwukrotnym skatalogowaniem przez niego galaktyki, jako że pozycja ta różniła się od tych z innych obserwacji. John Dreyer, zestawiając swój katalog, błędu tego nie wyłapał i skatalogował obserwację Herschela jako NGC 4889, a obserwację d’Arresta z błędną pozycją jako NGC 4884[4].

W centrum galaktyki znajduje się druga najcięższa znana (2012) supermasywna czarna dziura o masie pomiędzy 5,5 a 37 miliardów mas Słońca (wartość uśredniona 21 mld M)[2]. Druga czarna dziura o dużej masie odkryta przez ten sam zespół astronomów znajduje się w centrum galaktyki NGC 3842[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b NGC 4889 w bazie SIMBAD (ang.)
  2. a b Nicholas J. McConnell et al.. Two ten-billion-solar-mass black holes at the centres of giant elliptical galaxies. „Nature”. 480, s. 215-218, 2011-12-08. DOI: 10.1038/nature10636. arXiv:1112.1078 (ang.). 
  3. Courtney Seligman: NGC 4889 (ang.). W: Celestial Atlas [on-line]. [dostęp 2015-05-25].
  4. Harold G. Corwin Jr.: NGC 4884 = NGC 4889, NGC 4889 = NGC 4884 (ang.). W: Notes on the NGC objects, particularly those missing, misidentified, or otherwise unusual [on-line]. 2019-01-09. [dostęp 2019-03-03].
  5. Largest black hole discovery reported (ang.). cosmosmagazine.com, 2011-12-08. [dostęp 2012-06-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-08-28)].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

NGC 4881NGC 4882NGC 4883NGC 4889NGC 4885NGC 4886NGC 4887
NGC 4886NGC 4887NGC 4888NGC 4889NGC 4890NGC 4891NGC 4892