Narodowy Front Wyzwolenia Angoli

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Narodowy Front Wyzwolenia Angoli
Ilustracja
Lider Ngola Kabangu
Data założenia 1954
Adres siedziby Luanda
Ideologia polityczna Chrześcijańska demokracja, konserwatyzm
Barwy      żółty
Obecni posłowie
1 / 220
Angola
Godło Angoli
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Angoli

Wikiprojekt Polityka

Narodowy Front Wyzwolenia Angoli (port. Frente Nacional de Libertação de Angola, FNLA) - angolska konserwatywna partia polityczna, wcześniej ruch partyzancki[1][2].

Ugrupowanie powstało na bazie utworzonego w 1954 roku Związku Ludności Angoli. Na czele tej grupy stanął Holden Roberto. Związek skupiał członków plemienia Kongo i miał prozachodni oraz konserwatywny charakter[1]. W 1960 roku organizacja zawarła traktat o współpracy z Ludowym Ruchem Wyzwolenia Angoli (MPLA)[1]. Członkowie grupy przeszli szkolenie militarne w Tunezji i Kongo a nowoczesne uzbrojenie otrzymali od rządu Algierii[3].

W 1962 roku rozpoczęła kampanię rebeliancką na północy kraju. Powstanie zostało zdławione przez portugalskie siły kolonialne a jego uczestnicy wycofali się do sąsiedniego Zairu. W tym samym roku w Kinszasie powołali Rewolucyjny Rząd Angoli na Wygnaniu z Holdenem Roberto jako premierem a Związek zmienił nazwę na Narodowy Front Wyzwolenia Angoli. Rząd został poparty przez Organizację Jedności Afrykańskiej[1][2]. W 1966 roku z grupy wyłamał się Jonas Savimbi który utworzył rozłamowy Narodowy Związek na rzecz Całkowitego Wyzwolenia Angoli (UNITA). Od tamtego czasu FNLA była jedną z trzech sił biorących udział w wojnie niepodległościowej. W 1968 roku po rozpoczętych przez organizację starciach z siłami MPLA, rząd emigracyjny FNLA stracił poparcie OJA. W 1972 roku pod dyktatem OJA, FNLA i MPLA powołały wspólną Radę Wyzwolenia Angoli. Na czele Rady stanął Roberto. Powstanie organu nie zatrzymało wzajemnych animozji w ruchu antykolonialnym[1][2][4].

W 1974 roku Portugalczycy zgodzili się na nadanie Angoli niepodległości. FNLA jak i MPLA oraz UNITA weszły w styczniu 1975 roku w skład tymczasowego rządu. Rząd rozpadł się miesiąc później a w lipcu wybuchła regularna wojna domowa. W listopadzie lider MPLA Agostinho Neto proklamował utworzenie niepodległej Ludowej Republiki Angoli. FNLA i UNITA sprzeciwiły się temu krokowi i proklamowały utworzenie konkurencyjnej Ludowo-Demokratycznej Republiki Angoli. Prezydentem Ludowo-Demokratycznej Republiki Angoli został Roberto. Siły rebeliantów zostały rozbite przez MPLA do początku 1976 roku. W 1977 roku wznowiła kampanię rebeliancką. Z wojny wycofała się pod koniec lat 70. na skutek klęsk militarnych[5][1].

W 1992 roku na gruncie wprowadzenia w Angoli systemu wielopartyjnego, przekształciła się w partię polityczną i wystartowała w wyborach parlamentarnych. Od 1994 roku jest członkiem bloku partii opozycyjnych[2]

Organizacja w różnych okresach czasu była wspierana przez ChRL, Rumunię[6], Libię[7], Izrael, Francję[8][9], Stany Zjednoczone i Zair[2].

Wyniki wyborcze[edytuj | edytuj kod]

Wybory Głosy % Mandaty +/– Miejsce Rząd
1992[10] 94 742 2,40
5 / 220
3 Opozycja
2008[11] 71 416 1,11
3 / 220
Decrease2.svg 2 5 Opozycja
2012[12] 60 951 1,08
2 / 220
Decrease2.svg 1 5 Opozycja
2017[13] 61 394 0,91
1 / 220
Decrease2.svg 1 5 Opozycja

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Angola. Historia, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2016-06-15].
  2. a b c d e Narodowy Front Wyzwolenia Angoli, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2016-06-15].
  3. Portugal (pol.). web.stanford.edu.
  4. George, Edward (2005). The Cuban Intervention In Angola, 1965–1991: from Che Guevara to Cuito Cuanavale. s. 10, 46 and 289.
  5. Popular Movement for the Liberation of Angola (ang.). britannica.com.
  6. Wright, George (1997). The Destruction of a Nation: United States Policy Towards Angola Since 1945. s. 57.
  7. Kręta droga do niepodległości Angoli. Wojna z kolonizatorem przeplatana bratobójczą walką (pol.). historia.wp.pl.
  8. Beit-Hallahmi, Benjamin (1988). The Israeli Connection: Whom Israel Arms and Why. s. 65.
  9. Walker, John Frederick (2004). A Certain Curve of Horn: The Hundred-Year Quest for the Giant Sable Antelope of Angola. s. 143.
  10. 1992 National Assembly Election (ang.). africanelections.tripod.com.
  11. 2008 National Assembly Eelection (ang.). africanelections.tripod.com.
  12. Eleições Angola 2012 - Comissão Nacional Eleitoral (port.). web.archive.org.
  13. Eleições Angola 2017 - Comissão Nacional Eleitoral (port.). web.archive.org.