Narodowy rezerwat Chortyca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cerkiew na Chortycy

Narodowy rezerwat Chortyca, ukr. Національний заповідник «Хортиця» – rezerwat historyczno-kulturalny został utworzony decyzją Rady Ministrów Ukraińskiej SRR z 18 września 1965 w Zaporożu. W skład rezerwatu wchodziły:

  • wyspa Chortyca,
  • wyspa Bajda,
  • wyspa Dubowyj,
  • wyspa Rostiobyn,
  • wyspy Try Stohy,
  • skała Błyzniuky,
  • uroczysko Wyrwa na prawym brzegu Dniepru.

Całkowita powierzchnia rezerwatu - 2 386,86 ha.

Unikatowy rejon przyrodniczy oraz historyczny, jeden z Siedmiu cudów Ukrainy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszymi krokami o uznanie Chortycy jako ważnego obiektu przyrodniczego oraz dziedzictwa kulturowego i historycznego było ogłoszenie terenu wyspy pomnikiem przyrody o znaczeniu lokalnym w 1958 roku oraz otrzymanie statusu pomnika przyrody o znaczeniu krajowym w 1963 roku. 18 września 1965 decyzją Rady Ministrów Ukraińskiej SRR został utworzony Państwowy rezerwat historyczno-kulturalny "Chortyca".

W sierpniu 1970 roku Ministerstwo Kultury Ukraińskiej SRR, Akademia Nauk Ukrainy, Komitet Wykonawczy obwodu zaporoskiego zatwierdziły plan ekspozycji historycznej i kulturowej Rezerwatu. Rezerwat powinien był składać się z: 1. Muzeum Historii Kozaków Zaporoskich z pięcioma dioramami. 2. Dział Etnograficzny. 3. Park Tematyczny.

14 października 1983 pierwszy etap kompleksu muzeum zostało otwarte. Na Chortycy otworzył drzwi Muzeum Historii Zaporoża. W 1988 roku muzeum przywrócono status "Muzeum Historii Kozaków Zaporoskich". Z uzyskaniem niepodległości Ukrainy propagowały się wartości narodowe.

6 kwietnia 1993 roku otrzymał status rezerwatu Narodowego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]