Nasionoznawstwo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Nasionoznawstwo – nauka z obszaru nauk rolniczych, zajmująca się poznaniem morfologii, anatomii, a także procesów fizjologicznych i biochemicznych zachodzących w nasionach roślin dzikich, uprawnych i chwastów podczas ich dojrzewania i spoczynku.

Nasionoznawstwo w dużej mierze opiera się na doświadczalnictwie polowym. Zaliczane jest do nauk praktycznych w odróżnieniu od badań podstawowych.

Dzięki wartości diagnostycznej nasion i dużej ich trwałości, szczególnie tkanek okrywających, nasionoznawstwo odegrało ważną rolę w badaniach paleobotanicznych[1].

Rozwój nasionoznawstwa[edytuj | edytuj kod]

Początkowo nasionoznawstwo wchodziło w zakres botaniki ogólnej, dopiero potem w miarę jej rozwoju wyodrębniła się w osobną dyscyplinę. Do jej rozwoju przyczyniły się m.in. zwiększone zainteresowanie rolnictwa wprowadzaniem do uprawy nowych roślin oraz zwalczanie chwastów. Konieczność opracowania metod oceny wartości materiału siewnego oraz właściwości i cech[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W Polsce pierwsza stacja kontroli nasion powstała w 1876 roku w Żabikowie pod Poznaniem[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Wiadomości wstępne. W: Danuta Młodzianowska: Nasionoznawstwo. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1972, s. 7-10. ISBN 83-09-00272-6.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Danuta Młodzianowska: Nasionoznawstwo. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1984, s. 159. ISBN 83-09-00272-6.