Nate Marquardt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nate Marquardt
Nate Marquardt
Pełne imię i nazwisko Nathan Joel Marquardt[1]
Pseudonim The Great (Wspaniały)[2]
Data i miejsce urodzenia 20 kwietnia 1979)[2]
Lander[1]
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Wzrost 183[2] cm
Masa ciała 84[2] kg
Styl walki brazylijskie jiu-jitsu
Kategoria wagowa półśrednia, średnia[2]
Klub High Altitude Martial Arts Factory X Muay Thai/MMA[2]
Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk 56[2]
Zwycięstwa 35
Przez nokauty 11
Przez poddania 16
Przez decyzje 8
Porażki 19
Remisy 2
  1. Bilans walk aktualny na 11.11.2017.

Nathan Joel Marquardt (ur. 20 kwietnia 1979 w Lander) – amerykański zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA), trzykrotny Król Pancrase w wadze średniej (2000, 2001, 2004) oraz mistrz Strikeforce (2012) w wadze półśredniej. Od 2013 związany z Ultimate Fighting Championship (UFC).

Kariera MMA[edytuj | edytuj kod]

W mieszanych sztukach walki oficjalnie zadebiutował 17 kwietnia 1999 w walce o tytuł World Vale Tudo Federation z Mikem Lee którego pokonał[2]. Do końca roku wygrał turnieje Rumble in the Rockies oraz Bas Rutten Invitational gdzie pokonywał m.in. Bahamczyka Yvesa Edwardsa[2]. Po krajowych sukcesach postanowił wyjechać do Japonii gdzie związał się z tamtejszą federacją Pancrase. W debiucie 18 grudnia 1999 uległ Genkiemu Sudo przez poddanie[2].

Pancrase[3][edytuj | edytuj kod]

24 września 2000 wygrał prestiżowym turnieju Pancrase Anniversary Show którego stawką było inauguracyjne mistrzostwo w wadze średniej. Tytuł bronił dwukrotnie po czym stracił go 1 grudnia 2001 na rzecz Kiumii Kunioku. 25 marca 2002 pokonał Kazuo Misakiego przez TKO (kontuzja łokcia Japończyka)[2]. 21 grudnia 2002 odzyskał tytuł Króla Pancrase nokautując Kunioku uderzeniem kolanem z wyskoku (tzw latające kolano) w 3. rundzie. Po jednej udanej obronie pasa ponownie stracił mistrzostwo (30 listopada 2003), tym razem na rzecz Brazylijczyka Ricardo Almeidy który poddał Marquardta duszeniem gilotynowym na 7 sekund przed końcem 1. rundy.

W lipcu 2004 Almeida zwakował pas mistrzowski. Włodarze postanowili zestawić o zwakowane mistrzostwo Marquardta oraz Kazuo Misakiego. Do rewanżu oraz mistrzowskiego boju doszło 7 listopada 2004. Marquardt nie dał szans Misakiemu i wysoko pokonał go na punkty zostając trzeci raz Królem Pancrase oraz utrzymując status gwiazdy w federacji. W maju 2005 obronił mistrzostwo po czym zwakował tytuł i wrócił do kraju wiążąc się z Ultimate Fighting Championship[3].

UFC[edytuj | edytuj kod]

W UFC zadebiutował jeszcze w tym samym roku 6 sierpnia pokonując Ivana Salaverry'ego[2]. Po walce okazało się, iż w organizmie Marquardta wykryto substancje nandrolon oraz sterydy anaboliczne lecz ostatecznie nie poniósł ówcześnie żadnych konsekwencji[4]. Po kolejnych trzech zwycięstwach m.in. nad Deanem Listerem[1] stoczył walkę o mistrzostwo wagi średniej z Brazylijczykiem Andersonem Silvą (7 lipca 2007 - UFC 73) lecz nie sprostał mu i przegrał przez TKO w 1. rundzie[1].

W latach 2008-2010 notował zwycięstwa m.in. nad Jeremym Hornem, Martinem Kampmannem czy Demianem Maią[2]. 6 lutego 2010 na UFC 109 przegrał z Chaelem Sonnenem w eliminatorze do walki o pas[2]. Po wygranej nad Rousimarem Palharesem (15 września 2010)[2] ponownie stoczył walkę która miała wyłonić kolejnego pretendenta do walki o pas z Silvą. Rywalem był Japończyk Yūshin Okami któremu Marquardt nie dał rady i przegrał na punkty[2].

W 2011 przed zaplanowanym starciem z Rickiem Storym, Marquardt poddał się kuracji hormonalnej o której Amerykanin nie poinformował komisji sportowej na czas. Po badaniach okazało się, iż stężenie testosteronu po kuracji było o wiele za duże niż dopuszczalne normy, co zmusiło włodarze UFC do usunięcia go z pojedynku i ostatecznie zwolnienia go z organizacji. Jeszcze w tym samym roku związał się z Brytyjską organizacją BAMMA[5] lecz nie stoczył dla niej ani jednego pojedynku i na początku 2012 został zwolniony z kontraktu.

Strikeforce[edytuj | edytuj kod]

W lutym 2012 związał się ze Strikeforce[6]. 14 lipca tego samego roku zmierzył się o pas mistrzowski Strikeforce wagi półśredniej (-77 kg) z Tyronem Woodleyem. Marquardt znokautował Woodleya w 4. rundzie i został mistrzem. Pas stracił w pierwszej obronie 12 stycznia 2013 na rzecz Belga Tareca Saffiedina[1]. Jak się później okazało gala z 12 stycznia była ostatnią, gdyż po niedługim czasie organizacja została zamknięta, a czołówka zawodników mających ważne kontrakty została przeniesiona do UFC - w tym i Marquardt.

Powrót do UFC[edytuj | edytuj kod]

16 marca 2013 ponownie stanął w oktagonie UFC. W pierwszej walce po powrocie przegrał przez nokaut z Jakem Ellenbergerem[2]. Od 2013 zdołał wygrać tylko jeden pojedynek z czterech stoczonych, przegrywał w słabym stylu m.in. z Hectorem Lombardem oraz ze zwycięzcą The Ultimate Fighter Kelvinem Gastelumem[2]. 19 grudnia 2015 na gali UFC on Fox znokautował C.B. Dollawaya na początku 2. rundy[2].

3 czerwca 2017 przegrał z Brazylijczykiem Vitorem Belfortem jednogłośnie na punkty[7].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

  • 1999: Shoot Fighting Championship - 1. miejsce
  • 1999: mistrz World Vale Tudo Federation w wadze lekkiej
  • 1999: mistrz Rumble in the Rockies w wadze lekkiej
  • 1999: Bas Rutten Invitational 4 - zwycięstwo w turnieju i mistrzostwo w wadze lekkiej
  • 2000: mistrz Ring Of Fire w wadze średniej
  • Pancrase
    • 2000: Pancrase Anniversary Show - 1. miejsce w turnieju wagi średniej
    • 2000-2001: mistrz w wadze średniej
    • 2002: Pancrase Spirit Tour - 1. miejsce w turnieju wagi średniej
    • 2002-2003: mistrz w wadze średniej
    • 2004-2005: mistrz w wadze średniej
  • 2012-2013: mistrz Strikeforce w wadze półśredniej (-77 kg)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Statystyki i rekord MMA na tapology.com (ang.). tapology.com. [dostęp 2017-11-12].
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s Statystyki i rekord MMA na sherdog.com (ang.). sherdog.com. [dostęp 2017-11-12].
  3. a b STEVE SIEVERT: Marquardt fights outside spotlight (ang.). chron.com, 2007-02-12. [dostęp 2017-11-12].
  4. Nate Marquardt Signs With Strikeforce, Likely to Face Tyron Woodley for Welterweight Title - MMAFrenzy.com, mmafrenzy.com [dostęp 2017-11-19].
  5. Nate Marquardt podpisał kontrakt z BAMMA | FIGHT24.PL - MMA i K-1, UFC, www.fight24.pl [dostęp 2017-11-19].
  6. Nate Marquardt w Strikeforce | MMAROCKS, www.mmarocks.pl [dostęp 2017-11-19] (pol.).
  7. K. Witek: Wyniki UFC 212: Holloway znokautował Aldo, Gadelha udusiła Kowalkiewicz w pierwszej rundzie (pol.). mmanews.pl, 2017-06-04. [dostęp 2017-06-04].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Nick Diaz
(wakat)
Mistrz Strikeforce wagi półśredniej
14 lipca 2012 – 12 stycznia 2013
Następca
Tarec Saffiedine