Necko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Necko
Ilustracja
Jezioro Necko z wyciągiem nart wodnych
Położenie
Państwo  Polska
Miejscowości nadbrzeżne Augustów
Region Równina Augustowska
Wysokość lustra 122 m n.p.m.
Morfometria
Powierzchnia 400 ha
Wymiary
• max długość
• max szerokość

5,4 km
0,85 km
Głębokość
• średnia
• maksymalna

10 m
25 m
Długość linii brzegowej 13km
Objętość 40561,4 tys. m³
Hydrologia
Rzeki zasilające Klonownica
Rzeki wypływające Netta
Rodzaj jeziora rynnowe
Położenie na mapie Augustowa
Mapa konturowa Augustowa, u góry po lewej znajduje się owalna plamka nieco zaostrzona i wystająca na lewo w swoim dolnym rogu z opisem „Necko”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry po prawej znajduje się owalna plamka nieco zaostrzona i wystająca na lewo w swoim dolnym rogu z opisem „Necko”
Położenie na mapie województwa podlaskiego
Mapa konturowa województwa podlaskiego, u góry znajduje się owalna plamka nieco zaostrzona i wystająca na lewo w swoim dolnym rogu z opisem „Necko”
Położenie na mapie powiatu augustowskiego
Mapa konturowa powiatu augustowskiego, blisko centrum na lewo u góry znajduje się owalna plamka nieco zaostrzona i wystająca na lewo w swoim dolnym rogu z opisem „Necko”
Ziemia53°51′46″N 22°57′44″E/53,862778 22,962222

Necko[1]jezioro w Augustowie (makroregion – Pojezierze Litewskie, mezoregion – Równina Augustowska), w województwie podlaskim, w powiecie augustowskim, w gminie Augustów. Zbiornik wodny 2 klasy.

Necko należy do typu polodowcowych jezior rynnowych. Jezioro ma dość dobrze rozwiniętą linię brzegową, w większości (70%) porośniętą lasem, z licznymi piaszczystymi plażami.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Necko łączy się na północy z jeziorem Rospuda Augustowska (traktowanym czasami jako odnoga Necka) oraz, poprzez rzekę Klonownica (Cicha Rzeczka), z jeziorem Białym. Na północy do jeziora Rospuda wpada rzeka Rospuda, na południu zaś z Necka wypływa rzeka Netta, przechodząca następnie w Kanał Augustowski. Nad jeziorem położone są też części Augustowa: Borki, Zarzecze i Klonownica. Jezioro znajduje się na Obszarze Chronionego Krajobrazu "Puszcza i Jeziora Augustowskie".

Flora i fauna[edytuj | edytuj kod]

Necko reprezentuje sielawowy typ jeziora. Gatunki ryb żyjące w jeziorze to: szczupak pospolity, okoń, płoć, leszcz, sielawa, lin. Można również natrafić na następujące gatunki: węgorz europejski, miętus pospolity, wzdręga, sieja, troć, ciernik. Występują takie gatunki ptaków, jak łabędź niemy oraz kaczka krzyżówka. Z bezkręgowców występujących na terenie jeziora wymienić można na przykład raka błotnego, żyworódkę pospolitą czy racicznicę zmienną. Florę jeziora reprezentuje wiele gatunków roślin, w tym: rogatek sztywny, grążel żółty, trzcina zwyczajna.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa Necko wywodzi się z jaćwieskiego słowa methis oznaczającego rzucać.

Dawne formy nazwy jeziora[2]:

  • Meten, 1396
  • Metensehe, 1398
  • Metensee, 1402
  • Methis, 1418
  • Nyeczko, 1515
  • Micko (Мицко), 1559
  • Miecko, 1569
  • Niecko, 1770

Obiekty i atrakcje turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Zwarta zabudowa miejska Augustowa przylega do jeziora tylko przy wypływie rzeki Netty. Nad południowym brzegiem Necka znajdują się liczne hotele i ośrodki turystyczne, a także plaża miejska z wyciągiem nart wodnych i muszla koncertowa. Przez jezioro przebiega szlak Kanału Augustowskiego, kursują statki wycieczkowe. Wzdłuż brzegu, na odcinku od rzeki Netty do rzeczki Klonownicy, biegnie deptak oraz ścieżka rowerowa (oświetlane elektrycznie). W lesie wokół jeziora można odnaleźć pozostałości okopów z czasów II wojny światowej.

Na Białej Górze (przy rzeczce Klonownicy) znajduje się budynek z 1939 r. (obecnie hotel "Hetman", dawniej Dom Wycieczkowy PTTK), zaprojektowany przez wybitnego architekta Macieja Nowickiego.

Jezioro Necko pojawia się w piosence Beata z Albatrosa Janusza Laskowskiego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych: Hydronimy. Izabella Krauze-Tomczyk, Jerzy Ostrowski (oprac. red). T. 1. Cz. 2: Wody stojące. Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006, s. 227. ISBN 83-239-9607-5. [dostęp 2010-11-19].
  2. Maria Biolik: Namen der stehenden Gewässer im Zuflußgebiet der oberen Narew. s. 161.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]