Neil Betts

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Neil Betts
Pełne imię i nazwisko Terence Neil Betts
Pseudonim Tiny
Data i miejsce urodzenia 13 kwietnia 1926
Brisbane
Data śmierci 4 lutego 2017
Wzrost 180 cm
Masa ciała 95 kg
Rugby union
Pozycja filar
Kariera seniorska
Lata Zespół Wyst. (Pkt)
1945 Brothers Rugby Club
1946–1958 West End/Souths 174 (?)
1948–1956 Queensland 43 (?)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja Wyst. (Pkt)
1949–1954  Australia 3 (0)
Kariera trenerska
Lata Zespół
Souths

Neil Betts (ur. 13 kwietnia 1926 w Brisbane, zm. 4 lutego 2017) – australijski rugbysta grający na pozycji filara młyna, reprezentant kraju, następnie trener i działacz sportowy.

Uczęszczał do St Laurence's College[1][2][3]. Przez rok grał w Brothers Rugby Club, po czym wraz z Nevillem Cottrellem związał się z klubem Wests End przekształconym następnie w Souths, dla którego w ciągu dekady rozegrał 174 meczów, na zakończenie triumfując w rozgrywkach Queensland Premier Rugby[4][5].

Do stanowej drużyny został po raz pierwszy powołany w 1948 roku przeciwko Wallabies i do 1956 roku zagrał w jej barwach w czterdziestu trzech spotkaniach, pobijając dotychczasowy rekord Eddiego Bonisa. Pełnił w nim także rolę kapitana, a zespół w tym czasie prócz międzystanowych potyczek z Nową Południową Walią grał również przeciw Południowoafrykańczykom, Fidżyjczykom, Nowozelandczykom i New Zealand Māori[4][5].

W 1949 roku otrzymał powołanie do australijskiej kadry, z którą udał się na tournée do Nowej Zelandii, gdzie będąc zastępcą podstawowych wówczas filarów Jacka Baxtera i Bevana Wilsona zagrał jedynie w czterech meczach. W testmeczu zadebiutował w lipcu 1951 roku, gdy All Blacks zawitali do Australii, po raz drugi szansę gry otrzymał dwa tygodnie później. Z kolejnych dwóch wypraw Wallabies – do Nowej Zelandii i Południowej Afryki odpowiednio w latach 1952 i 1953 – zrezygnował z powodów osobistych, powrócił jednak do reprezentacji po kontuzji Colina Forbesa na mecz z Fidżi w 1954 roku. Łącznie zatem zagrał w siedmiu spotkaniach reprezentacji kraju, w tym w trzech testmeczach[4][5][6].

Trenował zespół Souths, w latach 1971–1982 był także prezesem tegoż klubu, a w 1960 roku został stanowym selekcjonerem[4][7][5].

Był nominowany do stanowej hali sław rugby[8][9], a za zasługi dla rugby jako zawodnik, działacz i trener został w 2009 roku odznaczony Orderem Australii[10].

Żonaty z Joan, trójka dzieci – Cathy, Pam i Anthony[4][11]. Jego dwaj bracia, Jack i Kevin, także uprawiali rugby – drugi z nich na poziomie stanowym[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Vale – Neil “Tiny” Betts (ang.). slcoldboys.com.au. [dostęp 2017-04-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-02-09)].
  2. The Honour Board > State Representatives (ang.). slcoldboys.com.au. [dostęp 2017-04-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-02-28)].
  3. The Honour Board > International Representatives > Rugby Union Internationals (ang.). slcoldboys.com.au. [dostęp 2017-04-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-03)].
  4. a b c d e VALE TERENCE NEIL ‘TINY’ BETTS OAM (ang.). redsrugby.com.au. [dostęp 2017-04-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-02-16)].
  5. a b c d e TERENCE BETTS (ang.). aru.com.au. [dostęp 2017-04-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-02-09)].
  6. NEIL BETTS (ang.). en.espn.co.uk. [dostęp 2017-04-27].
  7. Honour Board (ang.). southsrugby.com. [dostęp 2017-04-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-02-09)].
  8. Queensland Rugby set to unveil Hall of Fame (ang.). redsrugby.com.au. [dostęp 2017-04-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-08-18)].
  9. HALL OF FAME SHORTLIST (ang.). redsrugby.com.au. [dostęp 2017-04-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-03-24)].
  10. BETTS, Terence Neil (ang.). itsanhonour.gov.au. [dostęp 2017-04-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-02-09)].
  11. BETTS, TERENCE NEIL (NEIL) OAM (ang.). tributes.heraldsun.com.au. [dostęp 2017-04-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-02-16)].